บทที่ 6 คู่มือต้องไม่มีปาก

ลูกดอกที่ลอยลิ่วออกไป หล่นลงตรงกลางเป้าราวกับจับวาง เสียงอึงอลสงัดลงเดี๋ยวนั้น

“นางปาเข้าเป้าอย่างกับตาเห็น”

หลายคนขยี้จนตาแทบถลน ทว่ายังไม่อยากปักใจเชื่อ

“ดอกแรกเท่านั้น ข้าว่าก็แค่บังเอิญนะ...”

ปัก!!!!

ไม่รอให้จบประโยคลูกดอกที่เหลือก็ถูกขว้างออกไปอย่างพร้อมเพรียง หนำซ้ำยังลงช่องกระบอกกลางทั้งหมดด้วย 

หลานพินถิงตกตะลึงอึ้งเป็นไก่ไม้ หญิงสาวขยี้ตาซ้ำ “จะ…เจ้า…เป็นไปได้อย่างไร”

หลานอวิ๋นเจียวปลดผ้าคาดดวงตาลง ริมฝีปากสีกุหลาบเผยยิ้มซุกซนออกมา “โอ้โห ข้าทำได้อย่างไร นี่ลงเป้าทั้งหมดเลยหรือ”

ฉวนหงยืนตัวแข็งทื่ออยู่พักใหญ่ ครั้นได้สติก็โผเข้ามากุมมือหลานอวิ๋นเจียวด้วยความตื่นเต้นระคนดีใจ “คุณหนู ท่านเก่งมากเลยเจ้าค่ะ ปาลงเป้าภายในพริบตา”

หลานอวิ๋นเจียวขยิบตาหยอกล้อ “ข้าบอกเจ้าแล้ว เชื่อหรือยัง”

“เชื่อแล้วเจ้าค่ะ”

องครักษ์ทั้งสองเหลียวมองหน้ากันทันควัน คนที่เดินยังสะดุดขาตนล้มอย่างหลานอวิ๋นเจียวทำเช่นนี้ได้อย่างไร ถึงจะอ้างว่านางแอบมองลอดผ้าแพรก็ยังลำบาก การปาลูกดอกให้ลงเป้าในคราวเดียวมิใช่ว่าใครก็ทำได้

“ท่านอ๋อง นี่นางใช่คุณหนูสามจริงหรือพ่ะย่ะค่ะ” ถังรุ่นตกตะลึง

เย่ซานหลางกดยิ้มมุมปาก “นางตัวเป็น ๆ เลยล่ะ”

“เช่นนั้นนางในเมื่อก่อนเหตุใดต้องแสร้งว่าไร้ความสามารถ”

เย่ซานหลางส่ายหน้า “บางทีนางอาจแค่แสร้งทำตัวเอาแต่ใจไร้เดียงสาเพื่อ...” ปลายนิ้วชี้เคาะโต๊ะอีกครั้ง คิ้วของเขาขยับเข้าใกล้กัน เสียงทุ้มพึมพำเสียงเบาลง “เพื่อสิ่งใดกันล่ะ หรือแค่อยากเรียกร้องความสนใจ”

ถังรุ่นและซุนเหว่ยขมวดคิ้วพลางคิดตาม 

“ก็อาจจะจริงพ่ะย่ะค่ะ แต่ว่าวันนี้กระหม่อมเห็นนางกับองค์ชายสี่กระซิบอะไรกันก็หารู้ได้” ซุนเหว่ยกล่าว 

นัยน์ตารูปใบหลิวหรี่ลงจนแคบ เขาจับจ้องท่าทางดีใจอย่างเปิดเผยของหลานอวิ๋นเจียวตาไม่กะพริบ รอยยิ้มและแววตาของนางไม่มีสิ่งใดแอบแฝงสักนิด 

“ต่อไปจับตาดูนางให้มากขึ้น หากนางติดต่อกับจ้านฮ่าวเมื่อไหร่ รีบมารายงานข้า”

“พ่ะย่ะค่ะ” ซุนเหว่ยตอบรับทันควัน

“ถังรุ่น เจ้าไปรับเงินเดิมพันมา เก็บไว้ให้ดีก่อน” 

“พ่ะย่ะค่ะ”

คนที่แพ้เดิมพันล้วนทำหน้าดุจกลืนยาขม ต่างคนต่างยืนมองก้อนเงินก้อนทองโดนโกยหายไปต่อหน้าตาละห้อย ตอนนี้ไม่มีผู้ใดกล้าดูแคลนความสามารถคุณหนูสามอีกแล้ว นางทำเอาพวกเขาแทบสิ้นเนื้อประดาตัว 

“คุณหนู พวกท่านต่างก็ปาลงเป้าด้วยกันทั้งหมด เช่นนั้นพวกท่านก็เลือกของรางวัลเถิด”

“ไม่จำเป็น ให้แค่นางก็พอแล้ว” หลานเพ่ยจือไร้ความปรารถนาต่อสิ่งของไร้ราคาพวกนี้ นางเพียงปรายตามองผ่าน ๆ เท่านั้น 

สายตาของหลานพินถิงที่สอดส่ายไปมาชะงักงัน หลานเพ่ยจือยังไม่เอาแล้วนางจะอยากได้ให้เสียหน้าอีกหรือ ถึงเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็ต้องกล้ำกลืนมันลงไปเพื่อภาพลักษณ์อันดีของตน 

“น้องหญิงรองพูดถูกต้องแล้ว นี่เป็นการละเล่นเพื่อความสนุกของพวกเราเท่านั้น อย่างไรเสียที่พวกเราทำไปก็แค่ต้องการให้น้องหญิงสามมีความสุข” หลานพินถิงเอ่ยนุ่มนวล

ความเสียดายที่เผยออกมาปิดไม่มิดเพียงนั้น ยังจะกล้าพูด เช่นนั้นนางจะสานต่อความปรารถนาของพี่สาวดอกบัวขาวให้เอง ดูสิว่าส่วนที่ควรเป็นของนางต้องกลายมาอยู่ในมือหลานอวิ๋นเจียว อีกฝ่ายจะมีท่าทีเช่นไร 

“เถ้าแก่ พี่หญิงทั้งสองของข้าโตเป็นสาวแล้วไม่สนใจของนอกกาย แต่ข้าไม่ใช่ ถ้าเช่นนั้นส่วนของพวกนางข้าจะรับไว้เองเจ้าค่ะ” 

เถ้าแก่ร้านพยักหน้า “ได้เลยขอรับ เช่นนั้นเชิญคุณหนูเลือกตามสบาย”

หลานอวิ๋นเจียวตาเป็นประกาย “ขอบคุณเจ้าค่ะ”

หลานพินถิงมองดูหลานอวิ๋นเจียวเลือกของรางวัลด้วยความอิจฉา นั่นเป็นส่วนที่นางควรได้มิใช่หรือ เหตุใดทุกอย่างถึงตกไปอยู่ในมือนังเด็กปากว่าตาขยิบเช่นนั้น ครั้นฉุกนึกได้ว่าเพราะทำตัวเอง หญิงสาวจึงทำได้เพียงมองดูตาละห้อย ขณะที่หลานอวิ๋นเจียวยิ้มหน้าบานจนราวกับว่าโลกทั้งใบเต็มไปด้วยมวลบุปผาบานสะพรั่ง หานเซียนอ๋องที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่มุมสูงยังเผลออมยิ้มกับลูกไม้ของหลานอวิ๋นเจียวอย่างไม่รู้ตัว 

ปึก!

“โอ๊ะ!” ร่างระหงเอียงกระเท่เร่เกือบเซล้มลง 

“คุณหนู เป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ” ฉวนหงรุดเข้ามาช่วยประคอง

หลานอวิ๋นเจียวส่ายหน้า “ข้าไม่เป็นไร ช่วยเก็บของหน่อย”

“เจ้าค่ะ”

“ช่วยด้วยเจ้าค่ะ ขโมย ขโมย” เสียงเล็กตะเบ็งแต่ไกล

หลานอวิ๋นเจียวหันไปยังต้นเสียง จากนั้นย้ายสายตาไปทิศตรงข้าม ที่แท้เมื่อครู่นางก็ถูกเจ้าหัวขโมยน้อยชนเข้าให้ 

“ตายจริง มีขโมยหรือนี่ น้องหญิงรอง น้องหญิงสาม เรารีบไปหลบเร็วเข้า เมื่อครู่ข้าเห็นว่าเด็กนั่นวิ่งมาชนเจ้าด้วย มิใช่ว่าเด็กนั่นเอาของมีค่าของเจ้าติดมือไปด้วยแล้วหรือ”

หลานอวิ๋นเจียวคลำบริเวณเข็มขัด ของของนางหายไปดังคาด “หยกแขวนของข้า”

“หยกแขวนหรือ” หลานพินถิงลดตามองตาม 

บรรดาฝูงชนกำลังตกอยู่ท่ามกลางความโกลาหล หลานอวิ๋นเจียวประเมินสถานการณ์ครู่หนึ่ง มือเรียวพลันคว้าคันธนูและลูกดอกมาไว้ที่ตน

“คุณหนูจะทำอะไรเจ้าคะ”

“จับโจร”

“หา”

ไม่ทันเปิดโอกาสให้ผู้ใดทัดทาน หลานอวิ๋นเจียวก็หันไปคว้าผ้าเก่าผืนหนึ่ง ขาเรียวออกวิ่งไปข้างหน้ายิ่งสร้างความแตกตื่นให้ผู้คนในงานระลอกใหญ่

หลานอวิ๋นเจียววิ่งไปก็ใช้ฟันฉีกผ้าในมือไปจากนั้นจึงนำไปพันที่ปลายลูกดอกเพื่อปกปิดความแหลมคม 

“คุณหนู!”

“น้องหญิงสามนี่เจ้าบ้าไปแล้วรึ แค่หยกแขวนอันเดียวถึงกับเอาตัวเองไปเสี่ยง” หลานพินถิงตะโกนไล่หลัง

หลานเพ่ยจือที่สงบนิ่งดุจสายน้ำยังอดเป็นกังวลไม่ได้ มือที่กุมตรงหน้าท้องบีบกันแน่นจนรู้สึกเจ็บ เสียงใสพึมพำ “นางบ้าไปแล้ว”

หลานอวิ๋นเจียวยกธนูขึ้นง้างพลางเล็งไปยังเป้าหมายราวกับคุ้นเคยกับอาวุธชิ้นนี้มาก่อน บางทีความตื่นตกใจก็อาจเป็นเหตุให้คนเราทำเรื่องที่เกินคาดหมาย นางเองยังประหลาดใจที่รู้สึกว่าจับเจ้าธนูคันหนาได้คล่องมือนัก

“หยุดนะเจ้าหัวขโมยน้อย หากเจ้าไม่ยอมหยุดข้าจะยิงเจ้าให้ไส้แตก”

หัวขโมยน้อยสภาพมอซอเหลียวมองเบื้องหลัง ขาของเขายังปั่นขึ้นลงอย่างไม่คิดชีวิต “เจ้าน่ะสิต้องหยุด เป็นสตรีตัวกระจ้อยยังคิดจะจับข้า เจ้ารอไปอีกร้อยปีเถิด”

“ใครสอนให้เจ้าดูแคลนสตรี เช่นนั้นก็เบิกตาเล็กตี่ของเจ้าดูให้ดีว่าข้าทำสิ่งใดได้บ้าง” มือเรียวดึงสายเอ็นจนตึงได้ที่ ครานี้ออกแรงมากจนราวกับว่ากระดูกต้นแขนกำลังปริร้าว 

หลานอวิ๋นเจียวสบถ “ร่างกายข้าตอนนี้ยังอ่อนแอเกินไป”

“ฮ่า ฮ่า แค่สายธนูเจ้ายังง้างไม่สุด ดีกว่ามาเล่นแมวจับหนูกับข้า เจ้ากลับไปกินนมนอนเถอะ”

หลานอวิ๋นเจียวกัดฟันกรอด ทั้งหอบทั้งเหนื่อย ทว่านางเป็นคนที่ไม่เคยยอมแพ้ต่อโชคชะตา บอกแล้วมิใช่หรือว่าเหรียญทองที่ได้ไม่ใช่จับสลาก

“ท่านอ๋อง ให้กระหม่อมไปช่วยนางหรือไม่”

“ไม่ต้อง ข้าอยากดูอีกหน่อย” 

เขาพิศมองภาพเหตุการณ์แมวไล่จับหนูไม่ละสายตา ตั้งแต่รู้จักหลานอวิ๋นเจียวมา เย่ซานหลางไม่เคยเห็นนางมีท่าทีหนักแน่นอย่างเช่นวันนี้ มิสู้ลองเดิมพันดีกว่า ดูสิว่าขาเรียวดุจไม้จิ้มฟันจะวิ่งไปแล้วพันกันจนหัวทิ่มหรือไม่ 

ริมฝีปากได้รูปเหยียดยิ้มแผ่วเบา นึกไปแล้วก็สนุกไม่เลว 

หลานอวิ๋นเจียวตั้งสติ นางควบคุมลมหายใจอย่างเป็นจังหวะ โชคดีที่ยังจำวิธีฝึกร่างกายขั้นพื้นฐานได้ ไม่มีผู้ใดเก่งกาจโดยไม่ได้รับการฝึกฝน มือเรียวหยิบธนูขึ้นมาตั้งลำอีกครั้ง คราวนี้แรงดึงของนางเพิ่มขึ้นแล้ว ครั้นจับจังหวะได้ หลานอวิ๋นเจียวก็ลดธนูลงอีกครั้ง นางไม่ควรรีบร้อนเกินไป ขอแค่เจ้าปลาไหลน้อยไม่คลาดสายตา นางจะต้องตะครุบเขาได้แน่

“คุณหนูอย่างเจ้าแค่หยกอันเดียวก็เสียดายหรือ เหตุใดจึงกัดไม่ปล่อย” เด็กน้อยตะโกนกลับหลัง

หลานอวิ๋นเจียวตะเบ็งตอบ “ข้าไม่ได้เสียดายหยกนั่นเสียหน่อย ข้าก็แค่เห็นเจ้าเป็นคู่มือเท่านั้น”

“หา…นี่เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

“คู่มือต้องไม่มีปาก คนทำผิดย่อมต้องรับผลที่ตามมา”

“เพ้ย น่ารำคาญเสียจริง เดี๋ยวง้างเดี๋ยววางเช่นนั้นเจ้าคงสอยข้าได้กระมัง”

หลานอวิ๋นเจียวไม่ได้ตอบ ขาเสลาชะลอจนกระทั่งหยุดลง หัวขโมยน้อยเห็นนางหมดแรงก็หัวเราะได้ใจ เขามิได้วิ่งต่อเพราะตอนนี้ระยะห่างของเขาและหญิงสาวไกลกันพอควร 

“หมดแรงข้าวต้มแล้วรึ”

ริมฝีปากสีกุหลาบยกยิ้มพราย “ยังเสียหน่อย”

เด็กหนุ่มตาเบิกโพลงเมื่ออยู่ ๆ หลานอวิ๋นเจียวก็ยกคันธนูที่คิดว่าหนักพันชั่งขึ้นมาราวกับมันเบาหวิวดุจขนนก พริบตาลูกเกาทัณฑ์ก็แล่นฉิวพุ่งไปข้างหน้าประหนึ่งลมกรด

ปึก

“โอ๊ย!”

เจ้าหัวขโมยน้อยล้มหงายท้องตึง สีหน้าของเขาเหยเกจนถึงที่สุด บุรุษที่นั่งมองอยู่บนหอคอยสูง ถึงกับดีดตัวลุกยืนขึ้นมาเดี๋ยวนั้น