บทที่ 7 ผู้ชนะเดิมพัน

ขาเสลามุ่งตรงไปยังร่างที่นอนโอดครวญอยู่บนพื้น ลูกธนูเมื่อครู่ไร้ปลายแหลมคม เพราะหลานอวิ๋นเจียวใช้ผ้าพันปลายเอาไว้ ทว่าแรงกระแทกที่อีกฝ่ายโดนเข้าไปก็สามารถทำให้ทุรนทุรายได้เหมือนกัน

หลานอวิ๋นเจียวลดตามอง “ขโมยอะไรไป คืนมาให้หมด มิเช่นนั้นเจ้าโดนหนักกว่านี้แน่”

หลานอวิ๋นเจียวตั้งท่าง้างธนูหวังขู่ขวัญ เด็กหนุ่มโบกไม้โบกมือพัลวัน “อย่า ๆ ข้ายอมแล้ว ยอมแล้วขอรับ”

ไม่นานถุงเงินเกือบสิบใบกับหยกแขวนของนางก็ถูกหยิบออกมาวางเกลื่อนพื้น

“โอ้โห เจ้า! ดีจริง ๆ ใครสั่งใครสอนให้ทำเรื่องต่ำช้าเช่นนี้”

เด็กชายพยุงร่างให้นั่งอย่างมั่นคง มือของเขากุมหน้าท้องอยู่ตลอด ไม่ทันตอบกลับเสียงฝีเท้านับสิบกระทบใบไม้แห้งต่างกรูเข้ามาไม่หยุด

เสียงจากชายชาวบ้านวัยกลางคนดังแทรก “ไอ้เด็กเวรนี่มันก่อเรื่องอีกแล้ว คราวนี้ต้องให้มันติดคุกนาน ๆ ตลอดชีวิตยิ่งดี จะได้ไม่ก่อเรื่องวุ่นวายไปทั่ว”

“ข้าติดคุกนานเพียงนั้นไม่ได้ ต่อไปข้าจะไม่ทำแล้ว” เด็กชายยกมือไหว้ 

“เพ้ย! ดีแต่พูด หากไม่อยากติดคุกก็ไปตายซะ”

ชาวบ้านทั้งสตรีและบุรุษดาหน้าเข้ามาหวังใช้สิ่งของที่อยู่ในมือรุมประชาทัณฑ์เขา หลานอวิ๋นเจียวตระหนกวูบ

“ช้าก่อน”

ทุกคนชะงักงัน พากันเหลียวมองหลานอวิ๋นเจียวเป็นตาเดียว ชายคนเดิมกล่าว “คุณหนู เจ้าเด็กนี่มันเป็นหัวขโมยมานาน หากไม่สั่งสอนมันก็จะเคยตัว”

“แต่บ้านเมืองมีขื่อมีแป เมื่อครู่เขาถูกธนูของข้าเข้าอย่างจังคงเจ็บอีกนาน เรียกทางการมาเอาตัวเขาไปก็พอ หากพวกท่านเข้าไปทำร้ายเขาจะต่างอันใดกับใช้ศาลเตี้ย เช่นนั้นที่นี่คงได้กลายเป็นบ้านป่าเมืองเถื่อนไปแล้วกระมัง”

“คุณหนู ท่านกำลังพูดอะไร คนที่ทำร้ายเขาก่อนก็คือท่าน เราก็แค่จะสั่งสอนเขาให้หลาบจำเท่านั้น”

“แต่ที่ข้าทำคือเหตุสุดวิสัย หากพวกท่านทำร้ายเขาอย่างจงใจจะมีคดีติดตัวข้อหาทำร้ายร่างกายโดยเจตนา เพราะตอนนี้เขาไม่อาจขัดขืนหลบหนีได้แล้วดังนั้นควรปล่อยให้เป็นเรื่องของกฎหมาย หรือข้าพูดไม่ถูก”

ชายผู้นั้นเริ่มลังเล ชาวบ้านที่ถือไม้ถือพร้าตามมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่นานเจ้าหน้าที่ตรวจการและหญิงสาวที่ร้องเอ็ดตะโรเมื่อครู่ก็ตามมาถึง

เจ้าหน้าที่ตรวจการหันมองหลานอวิ๋นเจียว “แม่นางก็คือ…”

“ข้าหลานอวิ๋นเจียว”

“ที่แท้เป็นคุณหนูสามจากจวนอัครมหาเสนาบดีหลาน ได้ยินว่าท่านช่วยตามจับหัวขโมยเมื่อครู่ ข้าขอบคุณคุณหนูมาก”

หลานอวิ๋นเจียวพยักหน้า “ไม่ต้องเกรงใจ ข้าเองก็คือหนึ่งในผู้เสียหาย ว่าแต่เด็กคนนั้นเคยเข้าคุกหลายครั้งแล้วหรือ”

ชายหนุ่มหันไปยังทิศที่นายตรวจการสองคนเข้าไปหิ้วปีกเด็กน้อยเอาไว้ จากนั้นถอนหายใจระอา “เขาเป็นขอทานละแวกนี้ขอรับ เข้าคุกหลายครั้งเพราะเรื่องลักขโมย เด็กคนนี้ไม่รู้จักเข็ดหลาบเลยจริง ๆ”

หลานอวิ๋นเจียวประมวลความคิด นิสัยขี้ขโมยบางคนก็ติดเป็นนิสัยประหนึ่งโรคร้าย แต่กับบางคนอาจไร้ทางเลือก หญิงสาวผินหน้ามองเด็กน้อยที่เอาแต่ก้มหน้างุดอีกครั้ง ทั้งตัวของเขามอมแมมอย่างมาก ร่างกายก็ผ่ายผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก

“เคยถามเขาหรือไม่เหตุใดต้องทำเช่นนี้”

นายตรวจการพยักหน้า “เด็กคนนี้นามว่าหยางป่ายชวน อาศัยอยู่กับแม่พิการเพียงสองคน ข้าเตือนเขาหลายครั้งว่าอย่าทำเช่นนี้ แต่ก็ไม่ยอมฟัง เขาคงคิดจะนำเงินที่ขโมยพวกนั้นไปซื้อยารักษาแม่เช่นเคย แต่ก็นะ นี่มันคือวิธีการที่ผิด อย่างไรก็ไม่ควรเพิกเฉย” นายตรวจการถอนหายใจอีกหน พลางส่ายหน้า “ข้าพูดมากเกินไปแล้ว เช่นนั้นข้าจะนำตัวเขาไปคุมขังรอการไต่สวน ขอบคุณคุณหนูอีกครั้งขอรับ ข้าขอตัว”

หลานอวิ๋นเจียวติดอยู่ในภวังค์ นางยืนมองเด็กน้อยถูกกุมตัวไปด้วยความสับสน

“คุณหนูสาม”

เสียงเรียกเมื่อครู่ทำให้หลานอวิ๋นเจียวได้สติ 

เจ้าของใบหน้าอ่อนหวานคลี่ยิ้มละไม “ขอบคุณท่านมากที่ช่วยให้พวกเราได้ถุงเงินคืน”

หลานอวิ๋นเจียวไม่รู้ว่าสตรีตรงหน้าคือผู้ใด นางย้ายสายตามองคนที่ยืนเคียงข้างอีกฝ่ายก็เข้าใจในบัดดล 

“นางคือสาวใช้คนสนิทของข้าเอง เมื่อครู่ทำขายหน้าแล้ว”

หลานอวิ๋นเจียวยิ้มตอบ “ไม่เป็นไร เมื่อครู่ของของข้าก็ถูกขโมยมาเช่นกัน พอดีได้ธนูมาใหม่เลยอยากลองฝึกมือสักครั้ง นึกไม่ถึงว่าข้าจะบังเอิญจับเขาได้จริง ๆ”

“บังเอิญหรือ? คุณหนูสามคงไม่ได้หมายความว่านี่เป็นครั้งแรกที่ท่านใช้มันกระมัง” หญิงสาวลดตามองธนูที่อยู่ในมือหลานอวิ๋นเจียวด้วยความฉงน 

หลานอวิ๋นเจียวยกคันธนูขึ้นมาสำรวจ ก่อนจะพยักหน้าเบา “ข้าเพิ่งเคยใช้ครั้งแรก”

หญิงตรงหน้าตกใจจนเผลอกุมหน้าอก เท่าที่นางรู้มา คุณหนูสามสกุลหลานเป็นสตรีที่ไร้ความสามารถ ซ้ำยังทำตัวเป็นปลาเค็มไปวัน ๆ เหตุใดยามนี้จึงไม่เห็นเป็นเช่นข่าวลือ

ความแคลงใจเคลือบอยู่บนใบหน้าอีกฝ่าย หลานอวิ๋นเจียวถาม “ทำไมหรือ เจ้าก็คิดว่าข้าไร้ความสามารถหรือ”

หญิงสาวสะดุ้งโหยง “เปล่าเจ้าค่ะ”

หลานอวิ๋นเจียวพยักหน้า แต่หาได้เชื่อ “เจ้ามีนามว่าอะไร”

“ข้าหรือ”

หลานอวิ๋นเจียวเลิกคิ้ว “หากไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นใคร” 

“ข้า…จูจิ้งเจ้าค่ะ” 

“จูจิ้ง…” ทบทวนไปมาก็ดุจถูกน้ำเย็นราดศีรษะ สตรีใบหน้าอ่อนหวานผู้นี้ไม่ใช่นางเอกอีกคนหรอกหรือ 

“อ้อ คุณหนูจู ในเมื่อถุงเงินก็ได้แล้ว เช่นนั้นข้าขอตัว” นางเอกอีกคนแล้วอย่างไร ต่างฝ่ายต่างแยกย้ายไปชดใช้กรรมก่อนจะถึงตอนนั้นเถิด 

“หากคุณหนูสามไม่รังเกียจ…”

“น้องหญิงสาม!”

หลานพินถิงและหลานเพ่ยจือเดินเร็วเข้ามา จูจิ้งกลืนคำพูดเมื่อครู่ลงคอ

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” หลานพินถิงจับไหล่หลานอวิ๋นเจียวหมุนสำรวจทั้งร่าง มิใช่ว่านางเป็นห่วงน้องต่างมารดาเพียงนั้น เพียงแต่นางเกรงว่าหากหลานอวิ๋นเจียวบาดเจ็บ ตนก็จะถูกบิดาลงโทษไปด้วย

“ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

หลานพินถิงถอนหายใจ “โล่งอกไปที เจ้าบ้าบิ่นเกินไปกระมัง รู้หรือไม่จะทำให้ข้ากับน้องหญิงรองเดือดร้อนไปด้วย”

เมื่อครู่นางยังคิดว่าหลานพินถิงเป็นห่วงน้องสาวจริงเสียอีก ที่แท้ก็เป็นห่วงผลประโยชน์ตัวเอง หลานเพ่ยจือเบือนหน้าหนี กล่าวเสียงเย็น “คงมีแค่ท่านที่กลัวเดือดร้อน”

“น้องหญิงรองเจ้าพูดเช่นนั้นได้อย่างไร ข้าก็ห่วงทั้งเจ้าทั้งน้องหญิงสาม”

หลานเพ่ยจือเชิดคอตั้ง พี่สาวคนนี้ทำตัวประหนึ่งดอกบัวขาวจนใครเห็นก็ต้องชื่นชม ส่วนนางโดนกล่าวหาว่าริษยาพี่สาวโดยตลอด ใครจะมองอย่างไรก็ช่างเถิด แต่นางจะไม่ยอมเป็นเบี้ยล่างให้หลานพินถิงเฉกเช่นหลานอวิ๋นเจียวเด็ดขาด

ใช่ว่าหลานอวิ๋นเจียวมองแววตาหยามเหยียดของหลานเพ่ยจือไม่ออก พี่สาวของนางผู้นี้ดูจะไม่ได้ริษยาอันใดหลานอวิ๋นเจียวสักนิด นางก็คงเป็นแค่คนที่เกลียดพวกไม่มีจุดยืนเป็นของตัวเอง

ต้องยอมรับเลยว่า บทบ้งก่อนหน้าหลานอวิ๋นเจียวไม่ได้ก่อเองเสียหน่อย เหตุใดจะต้องมาตามแก้ตัวให้เหนื่อยด้วยเล่า 

“เอ๊ะ นี่คุณหนูจูหรอกหรือ ข้าก็คิดว่าใคร” หลานพินถิงหันไปทักทาย

จูจิ้งกระอักกระอ่วน เดิมทีนางไม่คิดอยากเอาตัวเองเข้ามาข้องเกี่ยวกับคุณหนูตระกูลหลานด้วยซ้ำ เพราะดูเหมือนหลานพินถิงจะไม่ชอบหน้านางสักเท่าใด แม้ใบหน้าของหลานพินถิงแย้มยิ้มเป็นมิตร แต่กลับซ่อนคมมีดเอาไว้จนน่าขนลุก พูดไปใครจะเชื่อ คนอื่นจะได้กล่าวหาว่านางริษยาลูกขุนนางยศใหญ่เสียเปล่า  

“เมื่อครู่คุณหนูสามช่วยข้าไว้ ข้าก็เลยมาขอบคุณนางเจ้าค่ะ”

“เช่นนี้เอง ต่อไปก็ระวังตัวด้วยล่ะ วันนี้น้องหญิงสามของข้าเสียขวัญแย่แล้ว”

หลานอวิ๋นเจียวขมวดคิ้ว นางไปเสียขวัญตั้งแต่เมื่อใดกัน

“คุณหนูสาม”

เสียงทุ้มดึงความสนใจจากสตรีทั้งหมด 

หลานพินถิงใจเต้นระรัว สตรีอีกสองนางก็รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวไปตามกัน คนผู้นี้เป็นองครักษ์ของเย่ซานหลาง เช่นนั้นคนที่พวกนางอยากเจอก็ต้องมาด้วยแน่

หลานพินถิงสาวเท้ามายืนบังร่างของหลานอวิ๋นเจียว หญิงสาวเผยยิ้มอ่อนหวาน “ที่แท้เป็นท่านองครักษ์ มิทราบท่านมีอะไรกับพวกเราหรือเจ้าคะ ท่านอ๋องไม่มาด้วยหรือ” หลานพินถิงชะเง้อมองหลังแต่ก็ต้องหดคอกลับด้วยความหดหู่เมื่อไม่เห็นคนที่นางอยากพบ 

“ท่านอ๋องรออยู่ที่เหลาน้ำชาขอรับ”

หลานพินถิงเขินตัวบิด “รอข้าหรือ”

ถังรุ่นส่ายหน้า เขาย้ายสายตามองสตรีที่อยู่ด้านหลังหลานพินถิง “ท่านอ๋องอยากพบคุณหนูสามเป็นการส่วนตัวขอรับ”

หลานพินถิงตัวแข็งทื่อประหนึ่งดินปั้นไม้แกะสลัก ราวกับมีเสียงกระจกปริร้าวแล้วร่วงกราวลงพื้นดุจใบไม้แห้ง

องครักษ์หนุ่มขยับหลบ พลางหันไปเชื้อเชิญหลานอวิ๋นเจียวอย่างนอบน้อม 

ขาเล็กถอยกรูดไปเบื้องหลัง 

“คุณหนูสาม ท่านอ๋องตรัสว่าเพราะท่านทำให้ท่านอ๋องชนะเดิมพัน ดังนั้นวันนี้ท่านอ๋องจึงอยากเชิญคุณหนูไปร่วมจิบชาด้วยกันขอรับ”

ปกติแล้วเย่ซานหลางชอบหลบหน้าหลานอวิ๋นเจียวราวกับตัวเห็บหมัด เมื่อใดก็ตามที่ได้จังหวะ นางมักกระโดดเกาะชายหนุ่มไม่ปล่อย เหตุใดวันนี้อยู่ ๆ เขาถึงอยากเรียกหาตัวยุ่งยากเช่นหลานอวิ๋นเจียวไปพบกัน 

หนำซ้ำยังใช้คำว่าเชิญไปจิบน้ำชา 

หลานอวิ๋นเจียวส่ายหน้า ตอบกลับเสียงหนักแน่น “ข้ายังมีธุระ ฝากบอกท่านอ๋องด้วย เจียวเจียวเสียมารยาทแล้ว” 

ทุกคนต่างตกตะลึงเพราะคาดไม่ถึงกับคำตอบ