ตอนที่31 จิตวิญญาณบรรพชน

กึก..แท่นบรรพชนสูงสุดตั้งตระหง่านอยู่กลางลานหินสีหม่น อักขระโบราณที่สลักไว้รอบแท่นถูกกาลเวลากัดกร่อนจนเส้นสายเลือนลาง แต่แรงกดดันที่แฝงอยู่ไม่เคยจางหาย ลมในเขตสุสานพัดเอื่อยหากความเย็นกลับซึมลึกเข้าไปถึงกระดูกราวกับที่นี่ไม่ใช่เพียงสถานที่ หากเป็นแดนคั่นระหว่างความทรงจำกับคำสาป

หรูอี้หงก้าวขึ้นไปด้านหน้าช้าๆ แหงนใบหน้าที่เหมือนองค์ชายสามที่ได้มารู้เรื่องราวทุกอย่างในชาติภพนี้จากกวีโกลาหลที่มีผู้ลึกลับส่งมาให้

อี้หงคุกเข่าลง ฝ่ามือวางแนบพื้นหินเย็นจัด ความทรงจำที่ฟื้นคืนไม่ใช่ภาพแตกกระจายหากเป็นเรื่องราวที่เรียงร้อยต่อกันในชะตาที่โหดร้ายในครั้งเก่า

"ตอนนี้ทายาทาหยางหยินสุ่ยทุกคนกลับมาแล้ว"

อี้หงสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนเอ่ยถ้อยคำแรกออกมา เสียงหนักแน่น

“ขอคารวะบรรพชนผู้ล่วงลับ ผู้ซึ่งเลือดเนื้อยังคงไหลเวียนอยู่ในกายข้า นามข้าคือหรูอี้หงเป็นบรรพชนเป็นผู้รอดจากการผนึกเพียงหนึ่งเดียวของราชสำนักหยางหยินสุ่ยเมื่อพันปีที่แล้ว ข้าทำตามจารึกที่ถูกส่งต่อสืบทอดกันมาเมื่อครบสิบแปดปีให้นำตราประทับมาทำพิธีพร้อมกับหมิงเยว่และเยี่ยนชิงตอนอายุครบสิบแปดมายังที่แห่งนี้ ข้าขอให้บรรพชนทุกตนกลับมาผนึกกำลังแก้ไขสิ่งที่ติดค้างด้วยเถิด!”

วื้บบบบบ~

มือของอี้หงกำคมกระบี่ที่ปักลงหน้าสุสานบรรพชนกดคมแน่นขึ้นให้ใบมีดคมดาบกรีดผ่านผนังเนื้อ ให้โลหิตหลั่งลงมาที่ปลายดาบให้นิ้วทั้งสิบของสายเลือดตระกูลหยางไหลรินสู่เบื้งล่างแล้วยกปลายนิ้วมือซ้ายทั้งห้าลูบดวงตาซ้ายให้ปิดสนิทส่วนมือขวาลูบบนดวงตาขวาแล้วเปิดตาออก

พรึ่บบบ!!

ดอกพลับพลึงสีชาดแดงฉานสั่นไหวปล่อยควันสีแดงพวยพุ่งทั่วทั้งสุสานปิดดวงตามนุษย์เปิดดวงตาอสูรวิชามารนำมาอัญเชิญวิญญาณบรรพชนผู้ก่อตั้งสกุลหยาง

ครื้นนน!!

วาบบ!!

ทันใดนั้นอักขระบนแท่นบรรพชนส่องแสงวาบ เสียงหินเสียดสีกันดังต่ำลึก ราวกับมีบางสิ่งกำลังตื่นจากการหลับใหล ลานหินสั่นสะเทือนเพียงราวกับจะถล่มลง อี้หงลืมตาขึ้นเพ่งสายตาพร่ามัวมองผ่านกลุ่มควันแดงคลุ้งยังป้ายบรรพชนสีดำเบื้องหน้า เอ่ยประโยคต่อมาด้วยเสียงหนักแน่นมั่นคง

“ข้าขอเปิดผนึกตามจารึกในบทกวีรักไร้นามขององค์ไทเฮาหยางหยินแห่งบรรพชนหยางหยินสุ่ยเพื่อแก้ไขอดีตที่ติดค้างลบล้างมลทินให้บรรพบุรุษของข้า ขอให้บรรพชนกำจัดอสูรร้ายไม่ให้ชื่อเสียงสกุลแปดเปื้อนอีกต่อไป!"

ครืนนน~

เปรี้ยงงง!!!

เมื่อถ้อยคำนั้นสิ้นสุด สายฟ้าฟาดลงมากลางป้ายหินดังสนั่นหวั่นไหวแผ่นดินสะเทือนไกลหล้ายลี้ กลีบดอกพลับพลึงร่วงหล่นลงบนผืนดินเต็มหุบเขาราวกับสายเลือดอาบทา

ครื้นนนนน!!

ท้องฟ้ามึดครึ้มสลับสว่างจากแสงฟ้าแล่บเป็นระยะ ปฏิกริยาบนเทียบเชิญสามอันสั่นไหวมีรอยปริแตกส่งควันพวยพุ่งออกมาราวกับปลดปล่อยสิ่งที่ผนึกไว้

วื้ดดดด~

เปรี้ยงงง!!

อั่กกกก!

ป้ายบรรพชนสลักคำว่าหยางหยินแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ แรงระเบิดกระแทกร่างหรูอี้หงลอยไปกระแทกกับโขดหินร่วงลงจนตัวงอ ร่างสะบักสะบอมมือเปื้อนเลือดโชกชุ่มขยับร่างลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก

"อ่ะ.."

..ปลายเท้า

เมื่อเเหงนหน้าขึ้นหรูอี้หงเห็นปลายเท้าใครบางคนอยู่ตรงนั้นชายผ้าสีแดงปักลวดลายในราชสำนักสีทองเมื่อเลื่อนสายตาขึ้นมองก็เห็นเป็นเครื่องนุ่งห่มในชนชั้นสูงศักดิ์ลวดลายโบราณตามจารึกในหนังสือเลื่อนสายตาสูงขึ้นเห็นเป็นปลายผมยาวตรงสีขาวจนกระทั่งถึงใบหน้า..

สี่ร่างใบหน้าคนทั้งสี่นั้น..

เหมือนกันกับตนหมิงเยว่เยี่ยนชิงและคนที่นั่งอยู่เบื้องล่างที่ไม่รู้จักออกมาจากเทียบเชิญสามอันหนึ่งกับอีกหนึ่งดวงจิตใบหน้าเหมือนหยางเยี่ยนชิงแต่เป็น

ชาย...

ชายผู้นั้นยืนอยู่ท่ามกลางเศษศิลาและควันอักขระที่ยังไม่ทันจาง ราวกับไม่เคยได้รับผลกระทบจากแรงระเบิดที่ฉีกกระชากสุสานบรรพชนให้แตกสลาย

อาภรณ์สีดำพลิ้วไหวราวเปลวเพลิงแห่งพิธีบวงสรวง ปักลวดลายทองคำโบราณซ้อนทับเป็นชั้น ๆ ละเอียดลึกยิ่งกว่าภาพในคัมภีร์ราชสำนัก ชายผ้านั้นมิใช่เครื่องทรงของผู้มีชีวิตอยู่ในยุคใด หากเป็นฉลองพระองค์ที่ควรปรากฏเพียงในภาพจารึก หรือบทกวีที่สลักไว้เพื่อสรรเสริญบรรพชนผู้ก่อตั้งแผ่นดิน

เรือนผมยาวตรงสีขาวเงินไหลรินลงตามแผ่นหลัง ประหนึ่งแสงจันทร์ที่หลุดร่วงจากฟากฟ้า ไม่มีลมใดพัด แต่เส้นผมกลับเคลื่อนไหวอย่างมีจังหวะ ราวกับตอบสนองต่อพลังบางอย่างที่กำลังตื่นขึ้นจากใต้พิภพ

ใบหน้าที่เหมือนเยี่ยนชิงนั้นงดงามจนเกินจะเป็นมนุษย์ เส้นสายสงบนิ่ง เย็นเยียบ และสูงส่ง ดวงตาคมลึกทอดมองลงมาอย่างไม่เร่งเร้า ไม่โกรธ ไม่เมตตา หากเป็นสายตาของผู้ที่เคยมองเห็นการล่มสลายของราชวงศ์มานับครั้งไม่ถ้วน และยังคงยืนอยู่ ณ จุดเดิมโดยไม่แยแสต่อกาลเวลา

แสงจากฟ้าแลบสะท้อนลงบนดวงตาคู่นั้น เผยให้เห็นเงาอักขระโบราณหมุนเวียนอยู่ภายใน ราวกับจารึกแห่งสายเลือด “หยางหยิน” ที่ยังไม่ยอมสูญสลาย