ตอนที่ 30 เกิดอะไรข้างบนนั่น

หลันหลิงพยักไม่ต่างจากเด็กน้อยดูไม่ร้อนรนแต่นัยตาก็เศร้าสร้อยไม่น้อยแต่ก็ยิ้มออกมาในที่สุดพอคนตรงหน้ายิ้มดวงตาก็พลันสว่างวาบอย่างเชื่อมั่น

“นึกแล้วว่าท่านต้องไม่ผิดสัญญา”

คำว่า สัญญา ทำให้กู้หมิงเยว่ชะงักไปโดยไม่รู้ตัว มือที่กำแน่นคลายลงเล็กน้อยความรู้สึกบางอย่างไหลผ่านอกราวกับเงาของความทรงจำที่เคยมีกำลังเข้ามาทักทาย

“รอข้า?” กู้หมิงเยว่ทวนคำถามอย่างไม่ตั้งใจก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาหลันหลิงอีกครั้ง

“เจ้าเป็นใคร ข้าจำไม่ได้”

รอยยิ้มที่สดใสบนใบหน้าของหลันหลิงจางลงเล็กน้อย แต่ก็เพียงชั่วลมหายใจเดียวเท่านั้นก็ยิ้มอีกครั้งตัดสินใจไม่ถือสาหลันหลิงมีชีวิตชีวามากกว่าสีหน้าตึงเครียดของกู้หมิงเยว่

“ข้าคือคนรักขององค์ชายรองหยางหมิงเยว่เมื่อพันปีก่อน” หลันหลิงยิ้มตาหยีก่อนจะยกมือขึ้นทำท่าล้อเลียนสีหน้าจริงจังเคร่งขรึมเกินวัยของกู้หมิงเยว่

“เดี๋ยวนะ” กู้หมิงเยว่ค้านขึ้นกลางลำ

“ข้ามีนามว่ากู้หมิงเยว่ บุตรชายเสนากู้ไป่อายุเพียงสิบแปด ปีนี้ยังศึกษาอยู่ในสำนักวังหลวงไม่เคยแตะต้องผู้ใดนอกจากหยางเยี่ยนชิงจะมีคนรักที่นี่ได้เช่นไร”

หลันหลิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ทำท่าครุ่นคิดพลางขมวดคิ้วเรียวหน้างอง้ำเหมือนเด็กขี้งอน เอ่ยตำหนิไม่จริงจังนักก่อนจะยิ้มกว้างดังเดิม

“ท่านปันใจจากข้า?”

“อย่าเอ่ยวาจาเหลวไหล!”

น้ำเสียงตวาดกร้าวทำบรรยากาศรอบเงียบลงชั่วขณะหลันหลิงถอนหายใจเบาๆ ราวกับยอมแพ้ให้กาลเวลาที่เปลี่ยนแปลงทุกสิ่งกับ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“หิวหรือไม่”

คำถามที่ไม่เกี่ยวข้องทำให้กู้หมิงเยว่ชะงัก ความโมโหที่กำลังปะทุถูกขัดด้วยความสับสนโดยสิ้นเชิง

“อะไรของเจ้าเมื่อครู่ยังทำหน้าขุ่นเคืองไม่ถึงชั่วยามก็หันกลับมาหาข้าอีกแล้ว”

รอยยิ้มบนใบหน้าหลันหลิงเต็มไปด้วยความพอใจที่ปิดไม่มิด

“ก็ข้าคิดถึงท่าน”

หมิงเยว่ขยับปากจะบ่นกลับพูดไม่ออกเมื่อคนตรงหน้าเอ่ยคำนั้นออกมาความรู้สึกดังเช่นปากเอ่ยอบอวลอยู่รอบตัวราวกับต้องมนต์อีกครั้ง

“…จ้อก~”

เสียงท้องร้องของกู้หมิงเยว่ดังขึ้นแทรกบรรยากาศประหลาดระหว่างคนสองคนทำเอาเจ้าของเสียงเม้มปากแน่น ก่อนจะหลบสายตาไปอีกทางอย่างเสียหน้า ใบหน้าที่เคร่งขรึมเจือสีแดงจางๆ โดยไม่รู้ตัว

หลันหลิงหัวเราะเบาๆ อีกครั้งแฝงความเอ็นดู

“ข้าต้มน้ำแกงให้แล้ว”

น้ำแกงร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมโชยมายามราตรีไอขาวลอยอ้อยอิ่งเหนือถ้วยดินเผา แสงไฟจากกองฟืนสะท้อนผิวน้ำแกงเป็นระลอก สองชายหนุ่มนั่งอยู่ตรงข้ามกัน ท่ามกลางความเงียบของป่า กู้หมิงเยว่เหลือบมองหลันหลิงครู่หนึ่ง ก่อนจะลดสายตามายังถ้วยในมือ ความหิวที่กดทับร่างกายอ่อนล้าทำให้เขาไม่อาจลังเลได้นาน

หมั่บ!

กู้หมิงเยว่ยกถ้วยน้ำแกงขึ้นจรดริมฝีปากด้วยความหิว

“ซู้ดดดด แค่ก!”

ความร้อนแล่นวาบผ่านริมฝีปากที่แตกเล็กน้อย น้ำแกงไหลลงลำคออย่างไม่ทันตั้งตัว

หลันหลิงที่นั่งอยู่ใกล้กันหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ก่อนจะเอนตัวเข้ามาโดยไม่คิดมาก แขนเสื้อกว้างสีอ่อนยื่นมาซับมุมปากให้กู้หมิงเยว่ด้วยความคุ้นชิน การเคลื่อนไหวนั้นคล่องแคล่วและคุ้นเคยราวกับเคยทำเช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วน

“ค่อยๆ ดื่มสิ มันร้อน”

น้ำเสียงของหลันหลิงอ่อนโยนปนยียวน ดวงตาใสสะท้อนแสงไฟวาววับ กู้หมิงเยว่ชะงักไปเล็กน้อย ร่างกายแข็งค้างโดยไม่รู้ตัว สายตาคมเผลอหยุดอยู่ที่ใบหน้าของหลันหลิงในระยะใกล้ กลิ่นดอกไม้ป่าจางๆ จากแขนเสื้ออีกฝ่ายปะปนกับกลิ่นน้ำแกง ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว

กู้หมิงเยว่ายกถ้วยขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดื่มช้าลง มือที่เต็มไปด้วยบาดแผลประคองถ้วยแน่น ความร้อนไหลผ่านลำคอระหงษ์ บาดเคืองรอยแผลจนใบหน้าคมขมวดเล็กน้อย ความเจ็บแสบสะท้อนขึ้นมา แต่ถึงกระนั้น ความสง่างามของบุตรเสนากู้ก็ยังไม่ลดลงแม้แต่น้อย

กู้หมิงเยว่ทอดสายตามองออกไปนอกกองไฟ เสียงป่ารอบด้านเงียบสงัด ราวกับทั้งโลกหยุดฟังคำถามของเขา

“ที่ดงดอกพลับพลึงนั่นเรียกว่าสิ่งใดใยแม้ยามฟ้าสางก็ยังมืดครึ้มเต็มไปด้วยหมอกควันและกลิ่นมึนเมาปะปนกันจนเวียนหัวไปหมด” กู้หมิงเยว่เอ่ยน้ำเสียงยังแหบเล็กน้อยจากความแสบร้อนที่ลำคอคล้ายจะเป็นไข้จากพิษบาดแผล

หลันหลิงนั่งยองลงข้างกองไฟ มือหนึ่งค้ำเข่า อีกมือเขี่ยฟืนให้ไฟลุกสม่ำเสมอ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง

“ที่นั่นคือทุ่งบุพผาสีเลือดสุสานบรรพชนของท่านไง องค์ชายรองนี่ท่านหลงลืมทุกสิ่งจริงหรือ หากลืมได้แม้แต่สุสานบรรพชน ข้าก็คงไม่ต้องน้อยใจแล้วสิ ข้าชอบดอกไม้สีม่วง ไม่ชอบดอกไม้สีแดง ที่นั่นชอบปล่อยหมอกควัน แถมกลิ่นก็ทำให้มึนหัว ข้าไม่ชอบเข้าไป” หลันหลิงยิ้มก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

กู้หมิงเยว่ขมวดคิ้ว คำพูดของหลันหลิงกระตุ้นบางสิ่งในความทรงจำที่พร่าเลือนของตนในหอกวีราชสำนักก็มีเรื่องเช่นนี้ภาพวาดในวังก็มีภาพทำนองนี้เช่นกัน

“พลับพลึงสีแดง…ทุ่งดอกไม้…เหมือนกวีที่ตระกูลหยางแต่งไว้ว่ามันผนึกสิ่งชั่วร้ายบางสิ่งไว้อาจจะเป็นเรื่องจริงสินะ” หมิงเยว่พึมพำกับตนเองแต่หลันหลิงก็ได้ยินจึงถามกลับเบาๆ

“เอ่ยว่าที่แห่งนั้นเคยมีพิธีกรรมนอกรีตใช่หรือไม่” หลันหลิงเอ่ยถามขึ้นราวกับรู้เรื่องราวอดีตไม่น้อย หมิงเหย่เงียบลงครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ

.

.