ตอนที่ 38 สหายรัก

ขณะเดียวกันนั้นเองใต้ต้นไม้ใหญ่หลันหลิงกับหมิงเยว่ก็ทำพิธีปลดผนึกจิตวิญญาณของหยางหยิน หลันหลิงวางมือลงบนแผ่นหินเย็นเฉียบเปื้อนเลือดของเยี่ยนชิง ทั้งที่ไม่รู้ว่าหากปลดปล่อยหยางหยินออกมาจะมามารถช่วยให้ทุกอย่างคืนสู่สมดุลหรือไม่เพราะมู่อวี่แข็งแกร่งถึงขนาดอี้หลานยังรับมือได้ยาก แต่หากหยินและหยางไม่อยู่ด้วยกันยุทธภพนี้ก็คงจบสิ้นแล้ว

อักขระโบราณเรืองแสงตอบสนองทันที หมิงเยว่ยืนด้านหลัง ยกมือขึ้นประสานอักขระ เส้นพลังสีม่วงเงินไหลเวียนเป็นวง ซ้อนทับกับแสงเขียวของผนึกเดิม

พื้นดินสั่นสะเทือนอีกครั้งคราวนี้ไม่ใช่จากการต่อสู้แต่มาจากพิธีที่หลันหลิงใช้พลังเวทย์ของตนทั้งที่หมิงเยว่แบ่งจิตวิญญาณให้กึ่งหนึ่งยอมลดอายุขัยครึ่งชีวิตเพื่อคนรักที่เสียสละเพื่อตนมาโดยตลอด

ครื้นนนนน

เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!!

รอยแตกแยกปรากฏบนป้ายสุสาน เสียงหินลั่นเบาๆ ดังขึ้นไม่หยุด บางสิ่งที่ถูกกักขังมานานกำลังดิ้นรนตอบสนอง

กึกๆๆๆ

ศิลาหนาแน่นผนึกนัับพันปีปริแยกแตกจากจุดเล็กรอยเลือดที่ซึมเข้าไปแหวกกว้างขึ้นเมื่อผู้สร้างปลดปล่อยสิ่งที่ฝังแล้วตายไปพร้อมกันจนกระทั่งหมิงเยว่กลับมา

ครื้ดดดดด

เปรี๊ยงงง!!

แสงจากป้ายสุสานพุ่งขึ้นฟ้าแรงสั่นสะเทือนจากป้ายสุสานทำให้พายุหมุนรอบพื้นที่อากาศแปรปรวน อัดแน่น อี้หลานโอบร่างเยี่ยนชิงเอาไว้แนบอกแม้แต่ยามบาดเจ็บเจียนตายคนที่ยังอยากโอบกอดเอาไว้ก็ยังเป็นคู่ครองของตัวเอง โอบกอดกันและกันต่อหน้าฟ้าดินท่ามกลางดินแดนหยางหยินสุ่ยต่อหน้าป้ายสุสานบรรพชนที่เปรียบดังหยินหยางอันสมดุล

ครื้นนน สายเลือดบนบาดแผลทั้งสองหลอมรวมเข้าด้วยกันดั่งสายน้ำไหลมาบรรจบ

เปรี๊ยงงงง!

"สำเร็จ!" หลันหลิงร้องออกมาด้วยความดีใจดวงจิตใหญ่ของหยางหยินถูกปลดปล่อยออกมาเผชิญหน้ากับวายร้ายเมื่อโลกไร้สมดุลจะกำจัดคนชั่วได้

สัตว์อสูรผู้ควบคุมสมดุลอย่างไรดุลมนุษย์และสัตว์อสูรเพียงเพราะความละโมภของมู่อวี่จึงนำกวีรักอันโปรดปราณของหยางหยินมาทำให้ยุทธภพโกลาหลจนแทบจะฉุดรั้งไม่อยู่

หยางหยินคือความงดงามแห่งความโชคดีอยู่กับอี้หลานทำให้อี้หลานมีแต่ความสุขและยิ่งใหญ่ โดยลืมนึกไปว่าเพราะอี้หลานชอบช่วยเหลือดีร้ายเด็ดขาดแต่ไม่ชั่วช้าต่ำทรามเช่นมู่อวี่

ดวงจิตของหยางหยินลืมตาขึ้นมามองทุกคนในที่แห่งนี้พร้อมกันนั้นบรรพชนของหยางหยินสุ่ยก็ตามมารวมตัวพร้อมหน้าที่แท่นจารึกไร้นาม เรียงหน้ากระดานสง่างามสมค่ำล่ำลือ

ดวงจิตวิญญาณของหยางหยินถูกฝังไว้ในป้ายบรรพชนด้านหน้าทางเข้าแดนอสูร จิตวิญญาณหมิงเยว่เมื่อพันปีก่อน หมิงเหย่ที่ถูกชุบชีวิตแล้วฝึกฝนตนในแดนอสูรจนแบ่งจิตวิญญาณใส่ร่างคนรักอย่างหลันหลิง ดวงจิตเบาบางที่เป็นเส้นผมของอี้หลานสลายหายไปเมื่อมีอี้หลานตัวจริงอยู่ที่นี่ ทั้งหมดมายืนใต้ต้นไม้ผนึกจารึกไร้นามเพื่อปกป้องหยางหยินและต่อกรกัับสัตว์อสูรมู่อวี่ที่แข็งแกร่งเกินใคร

มู่อวี่จ้องมองผ่านร่างอื่นไปยังดวงจิตของหยางหยินที่ครั้งหนึ่งเคยบอกรักและปกป้องเขาจนตัวตายเพราะไม่ต้องจดจำอดีตว่าเคยรักใครมาก่อนหากหยางหยินจำไม่ได้ก็จะรักเพียงคนที่ยืนเคียงข้างตนเท่านั้น

และครั้งนี้ก็จะเป็นเช่นดังพันปีก่อน

"มาพร้อมหน้าพร้อมตาเชียว รู้สึกเหมือนกับเป็นวันรวมญาติเสียจริง"

"มู่อวี่เจ้าคนทรามปั่นหัวฮ่องเต้ปั่นป่วนราชสำนักแล้วยังพรากสมดุลโลกอสูรต่อไปเจ้าคงหวังจะครอบครองสวรรค์ใช่หรือไม่"

"หึหึ เก่งมากอี้หงเจ้านี่มันอ่านใจข้าออกได้สมกับที่เป็นผู้เหลือรอดเมื่อพันปี เพียงแต่ยังเป็นลูกแหง่ติดแม่ไปหน่อย"

"มู่อวี่นี่เจ้า!"

"ส่งหยางหยินมาให้ข้าแล้วข้าจะไม่ทำลายจิตวิญญาณพวกเจ้าเป็นครั้งที่สองดูสภาพพวกเจ้าสิเศษเซี้ยวจิตวิญญาณที่แตกกระจัดกระจายจนร่างเลือนลางบ้างก็แบ่งครึ่งกันจะเอาปัญญาอะไรมาสู้กับข้าที่ผนึกร่างกับดวงจิตอสูรเก่งกาจนับพัน เลิกโง่เขลาเสียทีต่อไปข้าเป็นใหญ่ทั้งสามชั้นภพจะปราณีพวกเจ้ากว่าผู้ใดดีหรือไม่"

"เจ้าอสูรชั่วฝันไปเถอะ!"

"พวกเราล้วนมีดวงจิตสูงส่งมีรากเหง้าบรรพชนหนาแน่นไม่ใช้กาฝากต้นไม้ใหญ่เช่นเจ้า"

"หึ่ เพราะข้าไม่มีรากพวกเจ้าจึงสมควรแบ่งปันข้าอย่างไรเล่า พันปีที่ผ่านมามีความสุขกับสิ่งที่กาฝากเช่นข้ามอบให้เป็นของกำนัลมากใช่หรือไม่ ฮ่าๆๆๆๆๆ"

ฟ้าวววว

ปึ่ก!!

ผลึกเขีียวแหลมคมดั่งธนูพุ่งออกมาจากวงภายในพุ่งมาปักที่ไหล่มู่อวี่ด้วยความเร็วไม่ทันที่ใครจะทันรู้ตัวแม้เป็นเพียงดั่งหินคมชิ้นเล็กแต่กลับทะลุปราการป้องกันเข้าไปได้จนเลือดมู่อวี่ไหล่ซึมออกมา

"หึ่ ผลึกนี่ของดีเชียวทะลุผนังอสูรได้แต่น่าเสียดายพวกเจ้าจะฆ่าข้าด้วยเศษกรวดเล็กเพียงนี้เองหรืออับจนหนทางสิ้นดี!"

กึก กึก กึก

"มู่อวี่.." ร่างเล็กๆ ก้าวออกมายืนเบื้องหน้าเอ่ยนามอสูรด้วยเสียงใสไพเราะไม่เสื่อมคลายดวงหน้าน่ารักผมยาวสีขาวสวมชุดสีดำ

"หยางหยิน เจ้านี่เอง คิดถึงข้ามากหรือไม่ถูกเอาไปซ่อนอยู่ในป้ายหลุมศพไม่ได้พบเจอผู้ใดเจ้าต้องเหงามากแน่มาหาข้าสิ" มู่อวี่กางแขนรอร่างเล็กด้วยใบหน้ายะโสโอหัง

"ข้ารอเวลาที่จะได้ออกมาเนิ่นนาน..ข้าเหงา ข้ารู้สึกผิด ข้าอยากพบคนผู้หนึ่งเอ่ยขอโทษผู้นั้นสักพันครั้งที่พาเจ้าไปพบ อี้หลานข้าขอโทษ" ดวงจิตที่น่าสงสารของหยางหยินเอ่ยด้วยใบหน้าและน้ำเสียงเศร้าสร้อยกับอี้หลานร่างสะบักสะบอมเพียงส่งยิ้มอ่อนให้แล้วเอยอย่างไม่ถือสา

"หยางหยิน..ไม่เป็นไร ข้าไม่เป็นอะไร ได้อยู่ในบทกวีของเรามีความสุขดี ข้ารู้ว่าสักวันเราจะได้กลับมาพบกันขอบคุณหลัันหลิงที่เก็บเจ้าไว้ที่ปลอดภัย"

"หึ่..พวกเจ้านี่มัน..น่ารำคาญไม่เปลี่ยน!"

ปึ้งงง!!

มูวี่ฝ่ามือยกขึ้น พลังสีดำข้นรวมตัวอย่างรุนแรงจนพื้นหินใต้เท้าแตกร้าวเป็นวงกว้างพลังอสูรแหวกกาศเข้าโจมตีสองร่างกับหนึ่งดวงจิตวิญญานที่ไม่เคยใช้พลังวิเศษกับผู้ใดวาดแขนกวดอากาศสลัดผลึกสีเขียวนับร้อยใส่มู่อวี่ใช้ร่างตนเองกำบังสองร่างบนพื้นอย่างกล้าหาญ

"หยางหยินใช้พลังได้ด้วยรึ หมิงเยว่ถามคนรักที่ยืนปรบมือเอาใจช่วย"

"ไม่เคยได้ยินเหมือนกันว่าอสูรผู้อ่อนโยนจะสาดอาวุธใส่ผู้อื่น ปกติมีแต่อี้หลานคอยปกป้องครั้งนี้คงจะสิ้นสุดความอดกลั้นแล้ว"

"ที่มู่อวี่พูดก็มีเหตุผลนะเราเป็นเพียงเศษเซี้ยวดวงจิตแม้นจะเป็นตระกูลสูงส่งก็คงสู้อสูรทั้งกองทัพไม่ได้ไม่มีวิธีปลดอาวุธเจ้าจรเข้นั่นได้เลยหรือ"

ข้ามีข้อสงสัย อี้หงยกมือขึ้นแสดงความเห็น เยี่ยนชิงถามขึ้น

"สิ่งใด"

"ท่านฑูตหลันหลิงท่านผนึกจิตวิญญานหยางหยินไว้อย่างไรทั้งที่หยางหยินเป็นพลังสมดุลที่ไม่มีใครเหมือน"

"อักษรในบทกวีที่หยางหยินกับอี้หลานเขียนด้วยกันมีพลังควบคุมซ่อนอยู่" หลันหลิงไขข้อสงสัยให้ทุกคน

"ทำให้ตาบอด ทำให้เป็นใบ้ ทำให้ตัวร้อน ทำให้รัก"

"เราใช้สิ่งนั้นทำลายพลังอสูรได้หรือไม่ เจ้านั่นชอบปั่นหัวเล่นสกปรกสารพัดสิ่งที่มันทำกับหยางหยินและอี้หลานไม่สมควรได้รับการอภัยแต่การจะสู้ซึ่งๆ หน้าคงสู้เจ้านั่นไม่ได้"

"ต้องแยก"

"ฮะ? เจ้าเอ่ยว่าอะไรนะหยางหยิน"

"ฝังบทกวีบทนี้ที่ข้าสร้างขึ้นแยกมู่อวี่ออกจากฮ่องเต้หลงเล่ย หากร่างมนุษย์ถูกดึงออกจากดวงจิต ก็ไม่ต่างจากน้ำไร้ภาชนะหลอมรวม ต้องอาศัยพลังของทุกคนทำพิธีใต้ต้นไม้ไร้นามนี้ข้าจะไปหลอกล่อมู๋อวี่" หยางหยินเสนอขึ้น

"ได้!"