ตอนที่ 37 อสูรร้าย

แรงสะเทือนจากเบื้องบนสั่นคลอนสะเทือนถึงคนเบื้องล่างจนต้องเกาะป้ายหินเอาไว้พายุพลังแสงสีแดงฟ้าแล่นผ่านกลางอากาศตกลงสู่พื้นดินปลิวตลบอบอวลชวนให้หรี่ตาลงรับฟังเพียงเสียงโครมครามราวกับสู้กันทั้งกองทัพ

เปรี๊ยงงง!!

เยี่ยนชิงชะโงกหน้าออกไปจากขอบป้ายเพียงเล็กน้อยภาพที่เห็นทำให้สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ

อี้หลานถูกทำให้เลืือดอาบครึ่งหน้ายืนเซถลาอยู่ไกลๆ ผ้าชุดสีอ่อนที่เคยสะอาดขาดวิ่นย้อมทาด้วยหยาดเลือดแดงฉาน หยดลงพื้น ทุกครั้งที่ขยับตัว

ทั้งที่สู้กันสูสีแต่มู่อวี่กลับมีท่าทีสบายกว่าใบหน้าหล่อร้ายยังคงแสยะยิ้ม ทว่าแววตากลับเย้ยหยันราวกับซ่อนอาวุธลับเอาไว้

"ทำไมเจ้านั่นไม่เป็นอะไรเลยล่ะ"

"ข้าได้กลิ่นอายอสูรอื่นมากมายเหลือเกินมันอยู่ในกายของเจ้านั่นทุกอณู"

“บ้าจริง…แบบนี้มันก็ขี้โกงน่ะสิ แล้วอี้หลานจะไปต้านทานเช่นไรไหว”

เยี่ยนชิงมองดูสหายรักอสูรร้ายของอี้หลานแล้วได้แต่เจ็บใจโขกหัวกับป้ายหินเพื่อระบายอารมณ์

ปึ่กๆๆๆๆ

"เจ้าทำสิ่งใดเดี๋ยวเลือดก็อาบ" หมิงเยว่รั้งคอเสื้อเยี่ยนชิงออกมาแต่หลันหลิงกลับนึกบางอย่างออก

"เลือด!" หลันหลิงตาโตหัันมองเยี่ยนชิงราวกับนึกขึ้นได้พลางจับมือเล็กของเยี่ยนชิงขึ้นแนบใบหน้าตนเอง

"เยี่ยนชิงขอเลือดหน่อย"

ปากเล็กของเยี่ยนชิงอ้าค้างอยากสบถแบบที่ทำกับอี้หลานแต่ชายผู้นี้คือฑูตมิใช่สัตว์อสูร...ไม่ควรด่า

แต่กระทืบได้หรือไม่ ยียวนเหลือเกิน นี่มันหน้าสิ่วหน้าขวานนะท่านกล้วยไม้!

"เสียสติไปแล้วหรือท่านฑูต!"

"ป้ายหินนี้เป็นบรรพชนของเจ้า ตัวเจ้าก็ถูกสร้างขึ้นจากเส้นผมหยางหยินนะ~"

"หา!"

"เรื่องมันยาวค่อยเล่าทีหลัง"

"ใช้โลหิตแค่ไหน.. ข้ากลัวเจ็บ เบาๆ นะอย่าตัดมือข้า"

"ไม่เยอะหรอกน่าแค่นิ้วเองแบมือทั้งสิบของเจ้ามาสวางนิ้วชิดๆ กันจะได้หั่นทีเดียว"

"เอ่ยคำพูดที่มันสะพรึงน้อยกว่านี้ได้หรือไม่เล่า ข้ากลัวเจ็บ กลัวเลือด กล้วนิ้วขาดด้วย.."

ฉึก!

.

.

"อ๊าคคคคคค เจ็บๆๆๆ เจ๊บ!!"

"เจ้าหยุดแหกปากเสียทีได้หรือไม่ผู้ใดสร้างเจ้าขึ้นมาเป็นเช่นนี้กันใบหน้างดงามของฮองเฮาหยางหยินเสียหายหมด"

"ก็ข้าเจ็บ ฮืออออ เจ็บอ่าาา ฮืออออ"

เยี่ยนชิงกอดป้ายหลุมศพแน่นขึ้นปลายนิ้วทั้งสิบถูเฉือนตื้นๆ ให้ของเหลวสีสดหลั่งลงบนปายหินทั่วอักษรหยางหยินหากอ่านย้อนจากล่างขึ้นบนก็เป็นหยินหยาง เพราะหยินหยางคือความสมดุลของยุทธภพ

อี้หลานก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวลื่นเพราะเลือดของตนเอง ดวงตายังจ้องมู่อวี่ไม่กะพริบใบหน้างดงามเรียบนิ่งราวกับไร้ความรู้สึกแม้เลือดจะไหลไม่หยุด

เยี่ยนชิงกัดฟันแน่นบีบเลือดจากปลายนิ้วป้ายทาบนตัวอกษรก่อนที่หลันหลิงจะนั่งทำพิธีทำลายผนึกตรงหน้า

"ท่านหมิงเยว่เรียกรวมบรรชนหยางหยินสุ่ยที" หลันหลิงบอกคนรักสองฝ่ามือประทับป้ายหินทลายผนึกที่ตนสร้าง

"เรียกมาทำไม?"

"ปลดปล่อยวิญญาณอาฆาตไปลงนรกไม่ใช่อยู่ในภาชนะอันโสมมอย่างในร่างอสูรมู่อวี่"

ครื้นนนนน!!

โครมมมม!!

ร่างทั้งสองที่สู้กันบนฟ้ามีร่างหนึ่งร่วงลงมาอย่างแรงจนเสียงดังสนั่นหวันไหวไปทั้งใต้ภิภพ

อึ้กก!

"อี้หลาน!"

ขาทั้งสองข้างขยับออกจากที่กำบังโดยไม่รอให้สมองสั่ง เยี่ยนชิงวิ่งพรวดออกจากใต้ต้นไม้ ดังชัดในความโกลาหล ไปถึงร่างหนาสะบักสะบอม อ้อมแขนเล็กช้อนศรีษะหนักอึ้งอาบโลหิตไหลออกมาเป็นสาย

“อี้หลาน! เจ้าทำบ้าอะไรของเจ้า…” เยี่ยนชิงตำหนิทั้งน้ำตาโอบประคองร่างหนาทั้งที่หนักเกินกำลังมนุษย์ตัวเล็กแต่กลับกอดเอาไว้แน่น

อี้หลานพยุงร่างสาหัสของตนขึ้นมามองใบหน้าบิดเบ้ร้องไห้เป็นเด็กของเยี่ยนชิง ฝ่ามือเย็นสบายยกขึ้นลูบแก้มเนียนแผวเบา มือที่เต็มไปด้วยบาดแผลสั่นเทาไม่ว่าเช่นไรก็ยังคงทนุถนอมคนตรงหน้าไม่เปลี่ยนแปลง

“กลับเข้าไป”

อี้หลานบอกคนรักพลางลุกขึ้นอย่างยากลำบาก มีเยี่ยนชิงประคองกอดเอวสอบเอาไว้แน่น ใบหน้าน่ารักสั่นไหวอดกลั้นแทบบ้าที่เห็นแผลฉกรรจ์บนร่างใหญ่โตแข็งแกร่ง บัดนี้ร่างที่สมบูรณ์ขาดวิ่นรอยกรีดลึกมากมายทั่วร่างราวกับจะฉีกร่างให้เป็นหมื่นชิ้น

"ใยทำราวกับเกลียดชังกันนักไหนว่าเคยดีต่อกัน" เยี่ยนชิงต่อว่ามู่อวี่เดือดดาลอสูร้ายยกนิ้วจรดริมฝีปากส่ายหน้า

"ชู่ววว หยางหยิน อย่าเอ่ยคำนั้นออกมาเพราะข้าไม่เคยต้องดีกับผู้ใด นอกจากเจ้า"

ปากหยักแสยะยิ้มร้ายร่างกายงดงามไร้รอยขีดข่วนราวกับมีเกราะป้องกัน มู่อวี่เข่นฆ่าสัตว์อสูรพิเศษแย่งชิงพลังหลอมรวมเข้ากับเลือดตนเองหากได้ดวงจิตวิญญาณของหยางหยินที่เป็นแกนกลางสมดุลแห่งยุทธภพ ก็จะไม่มีผู้ใดต่อกรด้วยได้อีก

"หยางหยินยอดรัก ความรักของข้าก็คือความรักในแบบของข้าหาใช่ของผู้อื่นไม่ ใยต้องสนใจความคิดผู้อื่นกันเล่า"

"เจ้าอสูรไร้ค่า เจ้าจะไม่มีวันได้รับความรักจากผู้ใด ไม่มีวันได้รับความรักจากบรรพบุรุษหยางหยินของข้าเจ้าคนจิตใจสกปรกมู่อวี่!!"