Se connecterShare
อดีตคู่หมั้นตัวร้าย
Dernière mise à jour:
2026-01-31 02:30:11使 使 使 使
人 人 人 人 失 失 身 心 明 语 热 动 แคว่ก! อี้หลานเจ้าฉีกมันทำไม ข้าชอบกวีนี้จะเก็บมันเอาไว้ตลอดไป ทำให้ตาบอด ทำให้เป็นใบ้ ทำให้ตัวร้อน ทำให้รัก บทกวีไร้นาม เยี่ยนชิง อี้หลาน ไม่ว่าจะนานเนิ่นนับร้อย นับพันปี.. จะยังคงเฝ้ารอพบเจอกัน..อีกครั้ง . . แคว้นต้าอวิ๋น นามเดิม หยางหยินสุ่ย! กริ้ง~ ลานฝึกด้านหลังสำนักฝึกซานสุ่ยแห่งต้าอวิ๋นยามบ่ายปลายลมหนาวพัดผ่านกระดิ่งทองเหลืองที่ชายคาดังกังวานหู ที่เแห่งนี้มีบุรุษหนุ่มมากมายเล่าเรียนเพราะเป็นสำนักที่ดีที่สุดในแคว้นต้าอวิ๋นที่บรรดาลูกหน่อเนื้อเชื้แพระวงศ์มารวมตัวมากมายไม่เว้นแม้แต่เชื้อสายเก่าแก่อย่างสกุลหยาง ผู้ก่อตั้งแคว้นก่อนถูกเปลี่ยนถ่ายอำนาจเป็นต้าอวิ๋นเมื่อพันปีก่อน เคร๊งงง เคร๊งงงง! ร่างผอมบางหอยหิ้วตำราสูงท่วมหัวเดินโงนเงนเตาะแตะเหมือนตัวตุ่นผ่านลาสฝึกกระบี่ของเหล่าศิษย์ร่วมสำนัก แทบทุกคนมาฝึกประลองฝีมือกันจะมีก็แต่.. ตึก ตึก ตึก ร่างเพรียวบางที่เดินตัวลีบก้มหน้าก้มตาไปทางคลังอักษรราวกับจะล้มแหล่มิล้มแหล่ สหายร่วมรุ่นฝึกวิทยายุทธกันคึกคักที่ลานกระบี่ ชายวัยเจริญพันธุ์ล้วนมีรูปร่างสูงใหญ่มีวิทยายุทธไปถึงไหนต่อไหน แต่กับคนบางคนก็ไ่ม่ไปไหน กลุ่มศิษย์ร่วมสำนักส่งเสียงดังเซ็งแซ่แว่วมาใกล้ทำให้ต้องเร่งรีบเก็บคัมภีที่ถูกใช้ให้คัดเข้าชั้นหนังสืออย่างรีบร้อนลนลานจนพาลทำของตกหล่นไม่หยุด พรึ่บ! "บ้าจริงกระดาษปลิวรวมกันหมดแล้วทำเช่นไรดี..รวบๆ ไปก่อนก็แล้วกัน!" -สัตว์อสูร- -วิธีปราบสัตว์อสูร- -เอาตัวรอดจากสัตว์อสูร- ตำราอะไรกันมีแต่เรื่องสัตว์อสูรท่านอาจารย์จะเปิดรับลูกสัตว์อสูรมาเข้าเรียนในราชสำนักหรือไง? ตึก ตึก ตึก ในที่สุด.. กึก! ก็ไม่ทัน... “ดูซิเราเจอใคร กวีเอกหยางเยี่ยนชิงนี่เอง” แย่ล่ะ! ทั้งที่ไม่ถูกคบค้าสมาคมไม่สนิทสนมกันแต่ทุกครั้งที่ถูกมองเห็นคนเหล่านี้มักจะเข้ามาทักทายด้วยสายตาท่าทางแปลกๆ เสมอ ราวกับเจอของที่จะเล่นสนุกได้ ข้าไม่ใช่หนูที่แมวยักษ์อย่างพวกเจ้าชื่นชอบหรอกนะข้าเองก็เป็นแมวเช่นกัน กร้าววว! (คำรามในใจ) แต่ไม่กล้าเงยหน้า .. กู้หมิงเยว่!! เจ้าแมวยักษ์นั่นอาจจะเป็นคนละสายพันธุ์กับข้าเพราะเจ้านั่นเหมือนเสือมากกว่าน่ะสิ! สหายร่วมสำนักซานสุ่ยรุ่นเดียวกันแต่กลับเติบโตพรวดๆ ราวกับพืชสายพันธุ์ดีไม่ต้องดูแลประคบประหงมกลับเติบโตสูงส่งสง่าท้าสายลมที่แม้แต่พายุฝนก็ทำให้บอบช้ำไม่ได้ ทรหดยิ่งนัก! นั่นคนหรือควายป่า? เจ้าคนขี้แกล้งดูท่าจะไม่ชอบสกุลหยางเอามากๆ อาจเป็นเพราะเคยเป็นว่าที่คู่หมายของข้า ...ช่างน่ากลัวเหลือเกิน
Latest chapter
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล อยู่คู่โลก
ห้องกลับมาเงียบอีกครั้งเยี่ยนชิงยืนอยู่ที่เดิม มองแท่นหมึกที่เอียงเล็กน้อย หมึกหยดหนึ่งไหลช้าๆ ก่อนจะหยุดนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเยี่ยนชิงเม้มริมฝีปากบาง เงยหน้ามองหน้าต่าง ลมด้านนอกพัดผ่านกิ่งไม้เบาๆ“กับผู้อื่นกลัวหัวหดทีกับข้าแทบจะกินหัวแถมบ่นจนหูชา”เสียงที่ลอยมาตามลมของร่างสูงที่ยืนกอดอกปรายหางตามองมาแสยะยิ้มหนึ่งหนราวกับคนไม่เคยยิ้มแล้วเบะปากบึ้งตึงดังเดิมเยี่ยนชิงปาพูกันลอยละลิ่วปลิวไปถึงเสียงนั้นแต่มันก็ถูกหยุดลงแล้วกระเด็นออกนอกหน้าต่างไปเพียงโบกมือปัดผ่านลมเบาๆฟิ้วววตุ้บ!'โอ๊ย! ใครปาพู่กันมาใส่หัวข้า!'เสียงคนนอกห้องดังเล็ดลอดเข้ามาทำให้เยี่ยนชิงหดหัวหมอบลงบนโต๊ะแยกเขี้ยวใส่เจ้าของผลงาน“เยี่ยนชิงปาข้าวของทำไมไม่พอใจสิ่งใด~”เยี่ยนชิงสูดลมหายใจเข้ากัดฟันกรอด ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้ากลับคืนสู่ท่าทางเรียบร้อยเมื่อท่านอาจารย์ถือพู่กันเข้ามา"นี่ของเจ้า เยี่ยนชิง"“เอ่อ..ศิษย์ไล่แมลง ใช่ๆ ปาไล่แมลงน่ารำคาญอยู่ขอรับในห้องเรียนมีแมลง...น่ารำคาญอยู่่"เยี่ยนชิงหันมองหน้าต่างจัดชายแขนเสื้อ ทั้งที่สายตาแวบมองเงาสะท้อนบนพื้นอย่างระแวดระวังแน่ใจว่ามีเพียงคนตรงหน้าเห็นเหตุการณ์เมื่อค
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล ความไม่สงบ
“ได้ยินข่าวฆ่ายกครัวตระกูลหยางหรือไม่”เสียงสนทนากดต่ำดังลอดมาจากแถวหน้าในสำนักเรื่องเล่าเช้านี้คงไม่พ้นเรื่องนี้เพราะมันชวนสยดสยองเสียจนอดเล่าลือไมาได้ ช่วงนี้มีการเข่นฆ่ายกครัวเกิดขึ้นจนราชสำนักยุ่งเหยิงพอสมควรบรรยากาศอันหนักอึ้งไม่สดชื่นนัก“น่ากลัวมาก เด็กก็ไม่เว้น ฝีมือใครกันนะ”“สัตว์อสูรไง มันออกอาละวาดหลายหนผู้ใดใช้แซ่หยางก็ลำบากหน่อยนะไม่ว่าจะอดีตหรืออนาคต ก็คงย่ำแย่ราวกับต้องสาป”“ถ้าเป็นเช่นนั้นจะรับมือเช่นไรดี”ข่าวการตายยกครัวแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงราวกับควันพิษ ลอยคลุ้งอยู่ในโรงน้ำชา ตลาด และลานประลองยุทธ์ ไม่มีผู้ใดไม่พูดถึง และไม่มีผู้ใดไม่หวาดหวั่นแซ่หยางเป็นแซ่ต้องสาปจริงหรือเยี่ยนชิงนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะเรียน ปลายพู่กันชะงักกลางตัวอักษร ได้ยินข่าวนั้นชัดเจนหากเป็นสัตว์อสูรละก็...มีตรงนี้หนึ่งตัวนะ...ไอ้คนที่ตามติดเป็นเงาตามตัวนี่ไง!ตาคู่สวยเผลอเหลือบลงไปใต้โต๊ะเตี้ยแม้ตรงนั้นจะไร้แสง แต่่เงาบนพื้นไม้กลับทอดยาวผิดธรรมชาติ ยาวเสียจนดูคล้ายกับเยี่ยนชิงตัวสูงใหญ่นักหนาจึงได้ทอดยาวบนพื้นไม้เช่นนี้ ราวกับเป็นเงาของใครอีกคนที่ซ้อนอยู่เยี่ยนชิงขยับตัวเล็กน้อยเงานั้น
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล จะอยู่ก็อยู่ไป
"เจ้าเด็กนี่..อะไรที่ทำให้เป็นแบบนี้กัน ทำไมไม่เห็นความว่างเปล่า ทำไมต้องติดยันต์เชื้อเชิญสัตว์อสูร คนผู้นี้ปลดผนึกที่ไม่มีผู้ใดปลดได้ให้ข้าเพราะเหตุใด"ร่างสูงพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าเรียบเฉยปรายสายตาคู่คมสอดส่ายทั่วเรือนไม้กว้างขวางสะอาดสะอ้านแต่ไร้วี่แววของการใช้ชีวิตอื่นนอกจากเสียงเดินของเท้าเล็ก ไม่มีกลิ่นอายมนุษย์อื่นนอกจากเจ้าของบ้าน“ที่นี่…เป็นบ้านใครกันแน่”คำถามที่เปล่งออกมาทำให้หมอกควันรอบบ้านสงบนิ่งราวกับหมดหน้าที่ลงแล้วร่างสูงยืนนิ่งมองร่องรอยแห่งการเข่นฆ่า เลือดสาดกระเซ็นทั่วบ้านเพียงแตะต้องผนัง สิ่งของ หรือแม้แต่ตอนแตะต้องเจ้าตัวเล็กเมื่อครู่ ก็เห็นบางอย่างย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำเพียงแต่เลือนลางไหลเข้ามาเร็วเสียจนจับต้นสายปลายเหตุไม่ได้ก็เท่านั้นตกดึกร่างหนาสวมผ้าที่เย็บต่อกันลวกๆ แต่กลับไม่ดูแย่ลงสักนิด อาจเป็นเพราะใบหน้าหล่อเหลาที่เข้าได้กับทุกสถาณการนั่นก็เป็นได้ห้้องนอนเยี่ยนชิงเงียบลงอีกครั้งท่ามกลางความมืด มีเพียงเสียงลมกับน้ำพัดผ่าน“ข้าไม่เข้าใจ…ว่าทำไมเจ้าถึงยอมให้ผู้อื่นแตะต้องร่างกายแรงเช่นนั้น”เสียงหนึ่งดังในความเงียบเยี่ยนชิงนอนไม่หลับแม้จะดึกดื่นมากแล
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล กลิ่นที่คุ้นเคย
“รอยบนร่างกายเจ้ามีมากเพียงนี้เพราะซุ่มซ่ามสินะมือนั่นก็ด้วยผิวสวยเสียเปล่าไม่รักษา”เสียงเอ่ยตำหนิจากด้านหลังของเยี่ยนชิงมองชายผู้มีผิวพรรณเรียบเนียนดั่งอัญมณีแต่ปล่อยให้มีตราประทับเป็นรอยแผลเป็นมากมาย ราวกับเป็นคนทนุถนอมสิ่งของอย่างดีแม้สีหน้าน้ำเสียงจะราบเรียบแต่แววตาและถ้อยคำคุ้นหูราวกับมีคนพูดเช่นนั้นกับเยี่ยนชิงมาก่อนมือเล็กจึงชะงักมือที่จับสวมเสื้อผ้าชั่วขณะกึก..“นี่เจ้ายังไม่ออกไปอีกข้าผลัดผ้าอยู่ถึงเป็นบุรุษเช่นเดียวกันก็ไม่ควรมายืนมองคนไม่รู้จักกันเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่รู้จักมารยาท เป็นคนป่าหรือไร” เยี่ยนชิงหมุนตัวกลับทันที มือกุมเสื้อที่กำลังจะถอดแน่น“แค่สงสัย”“ไม่ต้องมายุ่งกับร่างกายข้าหันหลังไปข้าไม่เคยเห็นผู้ใดที่หน้าไม่อายเช่นเจ้า”เยี่ยนชิงรีบสวมเสื้อผ้าตัวใหม่ มือสั่นเล็กน้อยทั้งเพราะความหนาวเหน็บ“กลิ่นบ้านเจ้าเหมือนกลิ่นเจ้า”กลิ่นสะอาดอ่อนๆ ของดอกพลับพลึงที่ส่งกลิ่นยามค่ำกลิ่นไม้เก่าและกลิ่นหมึกซึมฝังเจืออยู่ในทุกอณูของผู้อาศัย ทุกซอกทุกมุม“บ้านข้ากลิ่นไม่เหมือนข้าจะเหมือนเจ้าหรือ” เยี่ยนชิงสวนตอบกลับเร็วตอกย้ำว่าที่นี่คือถิ่นตนชายแปลกหน้ายังคงถามต่อพลางกวาดสายตาม
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล ถ้าเข้ามาได้ก็…
“ถ้าคนในบ้านเห็นล่ะ”คราวนี้หันไปมองทางเรือน แสงตะเกียงจากในบ้านเลือนรางส่องออกมาผ่านช่องหน้าต่าง เส้นแสงสั่นไหวตามแรงลม เหมือนดวงตาของใครบางคนที่อาจหันมามองได้ทุกเมื่อ“ไม่เห็นหรอก”“เจ้าว่าอะไรนะ?”“ที่นี่มียันต์ด้วยนี่ ข้าเข้าได้”เยี่ยนชิงชะงัก หยุดแม้แต่การขยับปลายเท้า เขาหันกลับมามองชายตรงหน้าอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก สายตากวาดจากดวงตาสีทองที่สะท้อนแสงจันทร์บางเบา ไล่ไปตามสันจมูกคม เส้นกรามชัด และสีหน้าที่นิ่งสนิทราวกับไม่รู้เลยว่าสิ่งที่คนตรงหน้านี้พูดนั้นประหลาดเพียงใดยันต์ที่ติดหน้าประตูรั้วนี้ท่านพ่อบอกว่าสิ่งที่ไม่ควรเขามาในบ้านจะเข้ามาไม่ได้ หากเจ้าคนเถื่อนเข้าไม่ได้ก็แปลว่า..."เช่นนั้นเจ้าก็เข้าประตูไปสิ""ทำไมเจ้าไม่รีบเข้าไป ไม่หนาวหรือ?"ชายแปลกหน้าถามใกล้ใบหูเยี่ยนชิงสะดุ้ง เนื้อตัวเปียกปอนสั่นเทาด้วยความหนาว ปากบางซีดสั่นหงึกๆ หันมาตวาดชายตัวโตเสียงแหบน้อยๆ คล้ายคนจะเป็นหวัด“หนาวเซ่…”เยี่ยนชิงเดินไปเดินมาสลับกับมองประตูอย่างใช้ความคิด ราวกับหาทางเข้าบ้านไม่ถูก ทั้งที่ประตูรั้วอยู่ตรงหน้าชายแปลกหน้าเปลือยท่อนบนยังคงยืนตรงไหล่ผายกว้างไม่่ต้องห่อตัวกอดอกสั่นเทาด้วยค
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล อย่าตามข้ามา
“เจ้ามาจากแคว้นใดกัน เอ่ยวาจาร้ายกาจด้วยใบหน้าเย็นชาดั่งคนตายเช่นนี้เสียมารยาทจริง!” เยี่ยนชิงยกแขนขึ้นกอดอกตัวเองเพราะหนาวจนปากสั่นซีดเซียวร่างบางสาวเท้าก้าวเร็วเข้าใกล้รั้วบ้านทุกทีลมหนาวพัดเอากลิ่นดอกไม้กลางคืนเช่นดอกพลับพลึงลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศกลิ่นหอมจาง ๆ นั้นตัดกับความมืดเงียบรอบตัวเงียบเสียจนได้ยินเพียงเสียงน้ำหยดจากชายคาและเสียงฝีเท้าที่เปียกชื้นเดินไปตามทางดินแป่ะ…แป่ะ…แปะเยี่ยนชิงก้มหน้าก้าวเดินไหล่บางห่อเข้าหากันเพราะความหนาวปลายผมเปียกน้ำแนบแก้มจนรู้สึกเย็นเฉียบในอกเต็มไปด้วยความรำคาญปนสับสนไม่ใช่รำคาญความหนาวแต่รำคาญคนที่เดินตามหลังมาไม่เลิกกึ่ก…ร่างเล็กหยุดฝีเท้าฉับเสียงแว่วซ้อนทับการก้าวเดินก็หยุดตาม เยี่ยนชิงหันกลับไปมองด้วยหางตาเงาร่างสูงใหญ่ยังคงอยู่ตรงนั้นยืนเงียบๆ ใต้แสงจันทร์สลัวใบหน้าคมเข้ม ดวงตาสีทองนิ่งสนิทน่ากลัวหากมองเพียงผิวเผินแต่ท่าทางเหมือนเด็กน้อยแปะ แปะ ๆๆๆๆกึก..“เจ้าจะตามข้ามาทำไม!”เยี่ยนชิงหลุดเสียงหงุดหงิดหลุดออกมาอีกทั้งที่ไม่เคยใช้กับใครมาก่อนแม้แต่คนในเรือน เขายังไม่เคยบ่นมากขนาดนี้ชายผู้นั้นหยุดยืนหลังตั้งตรงใกล้ร่างเล็กของเยี่ยนชิงเย
Vous vous intéresseriez aussi à
คุณหนูเดียร์อยากได้เกียร์พี่เดือนสิบ
ปามาลี2.7K Vuesพระยายมราชกับฉ้น
sasima953 VuesFeeling Good - เสพอารมณ์
ภูผาสีน้ำเงิน773 VuesOne day, you'll kneel for me.
ดองกี้2.2K VuesThird Eye (สืบด้วยตา สัมผัสด้วยใจ)
Mkutkomen739 Vuesจับพลัดจับผลู จากคู่หูมาเป็นคู่รัก
ลันลาบายหมายเลขแปด429 Vuesรัตติกาลรัก มาเฟียร้าย
theoneyoulove1.1K Vuesน้ำค้างมองพระจันทร์
กัลปังหา766 Vues
