กู้หมิงเยว่เจ้าคนใจร้าย

ทำไมการปฏิเสธการหมั้นต้องเป็นข้าท่ีผิดก็ข้า..ไม่ชอบ ใยต้องกลั่นแกล้งข่มเหงข้า ข้าก็แค่ผลผลิตแห่งรักผลเล็กผลเดียวไร้ญาติขาดมิตรได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย.. ฮึ้ก เจ้าไม่คิดจะปราณีคนอาภัพเช่นข้าบ้างหรือกู้หมิงเยว่!

กึก..

"ข้ามีเรียนกระบี่แต่เจ้าที่ฝึกวรยุทธ์ไม่ได้มาทำอะไรที่หลังสำนักฝึกหรืออาเยี่ยน..หรือว่า~"

"ท่านอาจารย์ให้ข้าช่วยคัดกวี แต่เสร็จแล้วกำลังจะกลับ ข้าลาล่ะ"

ฟึ่บ!

"ช้าก่อน"

ท่อนแขนยาวขวางอีกร่างที่ไม่ต่างจากกระดาษสาเพียงถูกพัดก็จะปลิวรอมร่อ ท่อนแขนกู้หมิงเยว่ก็ไม่ต่างจากท่อนซุงวาดลงแตะกายเนื้อบางเบาก็พลันจะกระเด็นกระดอนเยี่ยนชิงถูกแขนกำยำดันกลับเบาๆ ก็ทำท่าจะล้มให้ไม่เหลือชีวิตรอดกลับไปบอกลาท่านพ่อท่านแม่

ฝากสายลมพัดพาคำลาไปวานบอกท่านพ่อท่านแม่ของข้าทีว่าชีวิตนี้จบสิ้นแล้วหนา...อึ่ก..ข้ารักพวกท่าน ถึงข้าจะไม่เห็นด้วยที่เอาเรื่องการหมั้นมาป้องกันข้าจากสัตว์อสูรก็ตาม

เฮื๊อะ~

เป๊าะ!

นิ้วยาวดีดกลางหน้าผากจนรู้สึกคล้ายกระโหลกจะเป็นรู..นั่นนิ้วมือหรือท่อนซุง?

“อ่ะ..อูย”

"ทำหน้าอะไรของเจ้าตระกูลนักกวีมีแต่พวกคิดสิ่งเพ้อเจ้อในหัวหรือไร มีสิ่งใดในใจก็เอ่ยออกมาไม่ได้หรือ...ท่าจะเสียสติ"

กู้หมิงเยว่พ่นคำทำร้ายจิตในแถมยังประทุษร้ายทุกวี่วัน ยืนห่างกันไม่ถึงคืบแผดเสียงใส่จนน้ำลายกระเด็นเต็มหน้า เจ้ากลัวข้าไม่ได้ยินหรือจะมาใกล้เพียงนี้เพื่อสิ่งใด

เสียงก็ใหญ่!

ห้าว!

หนวกหู!

เจ้ากู้หมิงเยว่ขี้เก๊กตอนอยู่กับผู้อื่นทำเป็นชายสง่างามสูงศักดิ์หน้านิ่งกริยาเนี้ยบแต่ดูที่ทำกับข้าสิทำอย่างกับโกรธแค้นข้ามาแต่ชาติปางไหน

ปากหยักพล่ามไม่หยุดพูดสิ่งใดไม่เห็นจะเข้าหูสักนิด ยืนใกล้กันเพียงคืบได้กลิ่นกายชายชาววังชัดเจนเสียจริง เรียนกระบี่ทั้งวันตัวยังหอมเพียงนี้เป็นเทพสวรรค์หรือไรหล่อเหลาเพียบพร้อมไปหมดเสียอย่างเดียว

..ข้า ไม่ ชอบ!

"ฮ่าฮ่าฮ่า ว่าไงจำที่ท่านอาจารย์บอกได้หรือไม่ ต้องเตรียมตัวจบการเรียนการสอนให้ดีๆ ไร้วรยุทธอย่างเจ้าจะเป็นภาระผู้อื่นเสียเปล่าจะขอร้องข้าให้มานั่งเกี้ยวคันเดียวกันก็ได้นะแต่การบ้านคัดอักษรเจ้าต้องทำให้ข้า ทั้งหมด~"

พล่ามอะไรยืดยาวไม่อยากฟังเสียหน่อย

"อื้อ" ข้าพยักหน้าทำไม

ข้าคิดเสมอว่าความรักที่ไม่ได้เลือกเองไม่ถูกต้อง แต่กาาเชื่อฟังผู้ใหญ่อาจทำให้ข้าอายุยืนขึ้นตามที่ผู้ใหญ่แนะนำก็เป็นได้

"ไม่รีบกลับหรือร่ำเรียนวิชากระบี่มาเหนื่อยๆ แห่ะ แห่ะ.."

เจ้าสี่ยักษ์ยืนกอดอกจ้องมาที่กู้หมิงเยว่กับข้าที่ยืนเบียดอัดผนังบางๆ ขืนกดร่างเข้ามามากกว่านี้มีหวังข้าได้ทะลุผนังกระดาษกลิ้งลงเขาเป็นแน่

ข้าว่าหุบเขาของสำนักก็สูงอยู่นะ

"ไม่รีบ เจ้าจะรีบไปไหน"

“ข..ข้า รีบไป..ทำงานบ้าน”

"หึ่..เจ้ายังเป็นบุรุษอยู่ไหมหยางเยี่ยนชิง ตัวเล็กตาโตเอวบางขาก็เล็กสั้น ส่วนใบหน้า..ก็ไม่เหมือนชายสักนิดเกิดมาผิดที่ผิดทาง พ่อเจ้าก็ผอมบางแม่เจ้าก็ร่างเล็กไม่แปลกใจเท่าใดที่เจ้าจะเป็นเช่นนี้

ปึ้ง!

จะทุบผนังทำบ้าอะไรเจ้าคนไร้อารยะกู้หมิงเยว่!

“เอ่อ..ท่านพ่อท่านแม่ของเจ้าก็หน้าตาไม่เหมือนเจ้านะหมิงเยว่”

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”

สามหล่อประสานเสียงระเบิดหัวเราใส่กู้หมิงเยว่จนตัวงอข้าไม่เข้าใจแต่รู้สึกคันหัวจึงเกามันแกร่กๆ แต่เจ้ากู้หมิงเยว่ตวัดสายตาพิฆาตมาทางนี้จึงต้องเอามือลง

“พักนี้สู้มือขึ้นนะเจ้าต้วเล็ก" หวายอันคุณชายชอบยิ้มขำคิกๆ เอ่ยชมเปาะ น่ารักดีมีลักยิ้มแต่มีวรยุทธพอๆ กับกู้หมิงเยว่เป็นชายงามที่ไม่อ่อนแอเช่นข้า

อิจฉาจัง~

“นี่! ถ้าไม่รู้จักใช้คำพูดเหมือนที่ใช้คำในกวีก็จงหุบปากไปน่ะดีแล้ว”

กู้หมิงเยว่จับใบหน้าเล็กจ้อยของข้ามือเดียวแล้วบีบจนปากจู๋ ก็ไม่เจ็บเท่าใดนักเพียงแต่หงุดหงิดที่สะบัดออกไม่ได้

อื้อ! ขี้โมโหจริงๆ