ตอนที่ 4 แกล้งข้าตลอด

ขาเล็กเตะฝุ่นคลุ้งกระจาย ที่ไม่ตอบโต้ไม่ใช่ไม่รู้สึกแต่เพราะทำอะไรไม่ได้ มือเล็กๆ มีไว้จับเพียงผู้กันเท่านั้น ท่านพ่อท่านแม่ไม่อนุญาตให้มือบาดเจ็บ จึงมักจะเลี่ยงการต่อสู้เรื่อยมา

ตั้งแต่ยังเด็กตั้งแต่จำความได้คำว่าทายาทกวีเอกสำหรับผู้อื่นคือเกียรติยศคือความภาคภูมิใจแต่สำหรับหยางเยี่ยนชิงไม่ดีเลยสักนิด

สายตาเหยียดหยามทำให้เด็กหนุ่มคนหนึ่งไม่ภูมิใจในรากเหง้าของตนเองนัก ในวัยย่างเข้าสิบแปดบุรุษหนุ่มผอมบางผิวขาวจัดดูไม่แข็งแกร่งเหมือนบุรุษรุ่นราวคราวเดียวกัน อยู่กับพ่อแม่ที่รักใคร่กันดีเพียงแต่ผู้อื่นไม่เคยเห็นเป็นเช่นนั้น ชวนให้น่าเบื่อหน่าย

ทำเพียงหลับตาลงครู่หนึ่งสูดลมหายใจลึกก่อนจะลืมตาขึ้นใหม่มองคัมภีร์หนากว่าคืบแล้วได้แต่ถอนหายใจ งานคัดกวีให้ท่านอาจารย์พึ่งเสร็จก็ได้งานใหม่อีก ยิ่งเติบใหญ่งานก็ยิ่งเยอะ

อยากออกจากเมืองนี้ไปเป็นนักกวีพเนจรท่องยุทธภพ ท่องโลกกว้างที่แสนสดใสเพียงลำพังจัง

อาาา ความรักของหยางเยี่ยนชิง

ก็มีแต่สิ่งนั้นเท่านั้น…

.

.

เลิกเรียนนานแล้วแต่เยี่ยนชิงยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ปลายนิ้วเกาะขอบโต๊ะจนข้อขาวซีด สายตาก้มต่ำจับจ้องรอยขีดบนพื้นไม้เหมือนมันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เขาไม่ต้องเงยหน้าขึ้นไปเผชิญโลกภายนอก ห้องเรียนค่อย ๆ ว่างเปล่า เสียงพูดคุยจางหาย เหลือเพียงลมเย็นที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาแตะผิวเขาไม่ได้รีบลุก ไม่ใช่เพราะอยากอยู่ต่อ แต่เพราะไม่กล้าเป็นคนออกไปเดินสวนผู้คนที่แข็งแกร่งสูงใหญ่กำยำตรงทางเดินยาวเหยียดนั่น

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีเสียงฝีเท้าผู้ใดหลงเหลือร่างผอมบางจึงเดินตัวลีบออกมาจากสำนักเล่าเรียนเพียงลำพังเป็นเช่นนั้นเสมอ พาขาเล็กคืบคลานออกมาอย่างเกียจคร้าน ใบหน้าน่ารักที่ก้มหน้าก้มตาเล่าเรียนมาทั้งวันยามเจอผู้คนก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตายอมให้กลั่นแกล้งกดขี่ข่มเหง เลิกเรียนก็ต้องหาอะไรเยียวยาจิตใจ

ปึ่ก ปึ่ก ..

เสียงเท้าเบาๆ เหยียบลงบนลำต้นไม้ ไล่ขึ้นไปตามกิ่งแอปเปิลที่แผ่ใบแน่น กลิ่นหอมหวานของผลสุกลอยปะทะจมูกตั้งแต่ยังไม่ทันเอื้อมถึง แสงจันทร์ส่องผ่านช่องใบไม้ กระทบผลสีแดงสดจนดูเย้ายวนเกินทน

ปึ้ก ปึ้ก ปึ้ก

"ฮ่าาา ก็ต้องปีนต้นแอปเปิลสีแดงสดนะซี~"

กิ่งไม้ไหวเล็กน้อยตามน้ำหนักตัวที่ไม่มากนักมือหนึ่งกอดลำต้น อีกมือเอื้อมคว้าผลกลมแน่นอย่างไม่ลังเลอ้าปากกว้างกัดลงบนเนื้อกรอบแน่น

กร้อบบบ กร้วม~

"อือ ยังเปรี้ยวไปนิด กร้วม~"

คิ้วขมวดเล็กน้อย รสเปรี้ยวแล่นจี๊ดขึ้นปลายลิ้น แต่แทนที่จะหยุด กลับเอียงหน้ามองผลอื่นที่ห้อยต่ำกว่าเหมือนนักล่ากำลังประเมินเหยื่อ

ปุ้บ!

กร้วมมม~

"อ่า หวาน แต่ลูกนั้นอาจจะหวานกว่า"

สายตาเป็นประกาย ขยับคว้าแอปเปิลผลนั้นผลนี้เคี้ยวแก้มตุ่ย สมองไม่ทันคิดไตร่ตรองความต้องการก็บอกว่าจะชิมมือก็เอื้อมไปคว้าอีกลูกแล้ว

งั่ม งั่ม~

ปากบางกัดใหญ่จนแก้มเปรอะเลอะเนื้อสีขาวเปลือกสีแดง เคี้ยวไปหัวเราะไปอย่างพอใจ เศษน้ำแอปเปิลไหลเปื้อนปลายนิ้วหอมฟุ้งไปทั่ว

"ชาติที่แล้วข้าต้องเป็นนกแน่ ๆ ทำไมติดใจในรสชาติหวานหอมของผลไม้เช่นนี้นะ"

แม้ข้าจะไม่ได้ปลูก แต่อดใจไม่ไหวทุกทีที่ได้เห็นผลสีแดงสดนี่…บ้าชะมัด นี่เรียกหัวขโมยหรือเปล่า?

เยี่ยนชิงคิด แต่ก็ลืมไปได้อย่างรวดเร็วพอ ๆ กับมือที่คว้าแอปเปิลลูกถัดไป

เอิ๊กกก~

ปากเล็กเรอออกมาพลางลูบพุงป้อยๆ

"ไม่หรอกน่า แค่ต้นละลูกสองลูก ชาวสวนไม่ว่าอะไรหรอก" เยี่ยนชิงปลอบใจตัวเองหน้าตาเฉย ทั้งที่รอบตัวมีแต่กิ่งไม้โล่งขึ้นเรื่อยๆ ผลไม้ที่เคยห้อยแน่นเริ่มหายไปเพราะขโมยตัวน้อย

"อิ่มจริง ลั้ลลาา~"

เอิ๊กกก~

.

.

"ท่านแม่ มีขโมยกินผลแอปเปิลของเราอีกแล้ว!"

เสียงแหลมเล็กดังไล่หลังร่างบางที่หายตัวว่องไวราวกับสายลม ในมือกอดคัมภีร์ของกู้หมิงเยว่ไว้อีกมือกวัดแกว่งขึ้นลงโยกร่างไปมาอย่างอารมณ์ดี

ข้อดีของหยางเยี่ยนชิงก็คงเป็นเรื่องโกรธง่ายหายเร็วนี่กระมัง ความจริงแล้วกู้หมิงเยว่ก็มีดีบ้างไม่ดีบ้างแต่สหายร่วมสำนักอีกกลุ่มนิสัยแย่กว่านี้เยอะ

โจรหน้าใสคิดอะไรเพลินๆ ระหว่างทางกลับบ้าน สระบัวข้างทางออกดอกตูมแล้วสักพักคงมีเม็ดในฝักให้ลงไปเก็บกิน เดินไปอีกหน่อยก็มีต้นพุทราให้ชะเง้อหาลูกสุก ดอกดาวกระจายดอกไม้เล็กหลากสีแซมใบหญ้าเขียวก็งดงามช่างเป็นริมทางที่สบายตาสบายใจยิ่งนัก อาจดูไม่มีค่าเท่าต้นไม้ในรั้วในวังของท่านตาแต่เรือนท้ายหมู่บ้านนั้นมีของกินอุดมสมบูรณ์กว่าดอกไม้เยอะกว่าสัตว์เยอะกว่าเพราะติดห้วยน้ำภูเขา