เข้าสู่ระบบแชร์
ปล่อยข้านะ
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-31 02:33:23สถานะเชื้อพระวงศ์เก่าแก่ก็ไม่ช่วยอะไรเพียงก้มหน้าหลบสายตาใบหน้าอันหล่อเหลาติดเจ้าเล่ห์ของกู้หมิงเยว่ที่โน้มหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งติดเส้นผม
ไหล่ของกู้หมิงเยว่กว้างมากจนบดบังภาพเบื้องหลังหมดสิ้น กล้ามแนื้อแน่นตรงอกช่างน่าอิจฉายิ่งนัก กลิ่นกายชายในวังหอมกรุ่นราวกับพึ่งอาบน้ำมา ทั้งที่เพียบพร้อมเพียงนี้.. จะหาเรื่องข้าไปเพื่อสิ่งใด! ไม่รู้ว่าทำไมผู้ท่ีเพียบพร้อมทั้งรูปสมบัติทรัพย์สมบัติฐานะหน้าตาสูงส่งต้องชอบมาแกล้งข้า! ฮึ่ย! บุรุษหนุ่มวัยสิบแปดปีใบหน้าหล่อเหลาสง่างามขึ้นทุกวันท่วงท่าน่าเกรงขามมีแต่ผู้คนเกรงกลัว กลุ่มของกู้หมิงเยว่มีแต่บุรุษร่างสูงใหญ่ร่ำรวยเก่งกาจต่างพากันมายืนห้อมล้อมคนอย่างข้าที่ไม่มีอะไรสู้คนเหล่านี้ได้ ทันทีที่กู้หมิงเยว่เข้ามาก็พร้อมใจกันก่อกวนข้า ไม่ต่างจากฝูงหมาป่ารุมทึ้งเหยื่อตัวน้อยน่ารักอย่างข้า เพียงแค่คิดไม่ได้จะวางแผนเข่นฆ่าเสียหน่อยใยคุณชายกู้ทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่ข้าล่ะ “ข้ามีบางอย่างให้เจ้าทำ” นั่นไงมาแล้วคำหวานพิฆาตสหาย! ดวงตาน้อยๆ ของข้าคงจะถลนออกมาจนเจ้ากู้หมิงเยว่เอานิ้วทิ่มตาจึ้กๆ ตาคนนะไม่ใช่ตาปลา อย่ามาแตะต้องข้าเจ้าคนมือหนัก! กู้หมิงเยว่เผยรอยยิ้มมีเลศนัยคล้ายปีศาจหล่อแต่ชั่ว ถึงอย่างไรปีศาจก็คือปีศาจ เจ้านั่นแบมือขอบางอย่างจากไป๋หลี่สหายบุตรชายเสนาหลวง ปุ่บ~ เจ้าคนตัวขาวสูงหน้าเรียบเฉยส่งบางอย่างมือใหญ่โตของกู้หมิงเยว่มองเผินๆ คิดว่าส่งท่อนซุงให้มาฟาดหัวข้าแต่ไม่ใช่ มันคุ้นกว่านั้น กลิ่นคุ้นๆ เหมือนกลิ่นกระดาษ..กับหมึก มันคือ.. (ตำราวิชาปราบสัตว์อสูร!) กู้หมิงเยว่แสยะยิ้มหล่อร้ายโน้มตัวลงมามองร่างเล็กกว่ามาก ที่เอาแต่ทำหน้าแปลกๆ เดี๋ยวขมวดคิ้วเดี๋ยวตาโตเดี๋ยวก็หน้าหงิกงอพิลึกคน ปลายนิ้วยาวยื่นมาเชยคางเล็กให้แหงนขึ้นสบตาคม จ้องลึกลงมาในแววตาสุกใสนัยตาสีฟ้าอ่อนผิดกับมนุษย์ธรรมดา ริมฝีปากบางแดงเรื่อเม้มแน่นสั่นน้อยๆ เพียงแค่ถูกปลายนิ้วแตะต้องก็รู้สึกร้อนราวกับถูกลวกด้วยเปลวไฟ "..นำมาให้ข้า..ทำไม?" "ข้าไม่ถนัดคัดตัวอักษรแต่เจ้าถนัดเป็นพิเศษข้าจึงคิดถึงเจ้าเป็นคนแรก" (ไม่ต้องมาคิดถึงข้าไอ้คนบ้าพลัง!) "คัดให้ข้าหน่อยสิ" เสียสติไปแล้วรึท่านชายใครจะทำให้เล่มหนาเพียงนี้ชาตินี้จะเสร็จไหม คิดสักนิดเถอะ เจ้าแมวยักษ์หยิ่งผยอง เอาแต่ใจนิสัยไม่ดี รู้ว่าข้าหัวเดียวกระเทียมลีบไม่มีผู้ใดให้ท้ายจึงคอยแต่เอาเปรียบกลั่นแกล้งกันใช่หรือไม่ คนอย่างข้าหยางเยี่ยนชิงผู้วิ่งหนีแม้กระทั่งหมาขอโทษก่อนค่อยถามหาเหตุผลก้มหัวงุดๆ เช่นนี้จะต่อกรกับผู้ใดได้! “ไม่…” ปากเล็กสั่นเทาจะตอบโต้ก็กลัวจนปากคอสั่น กู้หมิงเยว่เบียดกายใหญ่เข้าหาจนร่างบางแบนติดผนัง หยางเยี่ยนชิงหันหน้าหนีเม้มริมฝีปากล่างเอาไว้แน่น "ไม่อะไร?" รอยยิ้มร้ายแสยะกว้างขึ้นราวกับถูกใจนักหนา แววตาคมเต็มไปด้วยความสนุกสนานเจ้าชายผู้ชอบข่มเหงแห่งราชสำนักต้าอวิ๋น! ข้าส่ายหน้าจนปอยผมที่รวบไม่หมดสะบัดแต่ถูกหลังมือใหญ่โตที่คางลากขึ้นไล้กรอบหน้าราวกับจะบีบให้แหลกคามือ เสียงห้าวห้วนของวัยแตกหนุ่มข่มขู่ด้วยท่าทีสบายๆ กดขี่ข้ามานานนมราวกับเป็นเจ้าของชีวิตคิดเองเออเองแล้วมาบอกว่าข้าเอาแต่จินตนาการไม่ยอมพูดด้วย..ใครจะอยากคุยกับคนเช่นเจ้ารึ? กู้หมิงเยว่! “เป็นอันตกลงสินะ” คิดตัดสินใจมาตั้งแต่ก้าวขาออกจากบ้านไม่ใช่หรือจะมาถามข้าเพื่ออะไร! ไอ้ คุณ ชาย เฮ็ง ซวย! ... เสียงลมพัดต้นไผ่เสียดสีกัน.. "บ้าจริงเชียว!! กลัวจนขึ้นสมองเพียงนี้ยังจะมีหน้ามาปากดีอีก รีบกลับบ้านดีกว่า" . .
บทล่าสุด
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล อยู่คู่โลก
ห้องกลับมาเงียบอีกครั้งเยี่ยนชิงยืนอยู่ที่เดิม มองแท่นหมึกที่เอียงเล็กน้อย หมึกหยดหนึ่งไหลช้าๆ ก่อนจะหยุดนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเยี่ยนชิงเม้มริมฝีปากบาง เงยหน้ามองหน้าต่าง ลมด้านนอกพัดผ่านกิ่งไม้เบาๆ“กับผู้อื่นกลัวหัวหดทีกับข้าแทบจะกินหัวแถมบ่นจนหูชา”เสียงที่ลอยมาตามลมของร่างสูงที่ยืนกอดอกปรายหางตามองมาแสยะยิ้มหนึ่งหนราวกับคนไม่เคยยิ้มแล้วเบะปากบึ้งตึงดังเดิมเยี่ยนชิงปาพูกันลอยละลิ่วปลิวไปถึงเสียงนั้นแต่มันก็ถูกหยุดลงแล้วกระเด็นออกนอกหน้าต่างไปเพียงโบกมือปัดผ่านลมเบาๆฟิ้วววตุ้บ!'โอ๊ย! ใครปาพู่กันมาใส่หัวข้า!'เสียงคนนอกห้องดังเล็ดลอดเข้ามาทำให้เยี่ยนชิงหดหัวหมอบลงบนโต๊ะแยกเขี้ยวใส่เจ้าของผลงาน“เยี่ยนชิงปาข้าวของทำไมไม่พอใจสิ่งใด~”เยี่ยนชิงสูดลมหายใจเข้ากัดฟันกรอด ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้ากลับคืนสู่ท่าทางเรียบร้อยเมื่อท่านอาจารย์ถือพู่กันเข้ามา"นี่ของเจ้า เยี่ยนชิง"“เอ่อ..ศิษย์ไล่แมลง ใช่ๆ ปาไล่แมลงน่ารำคาญอยู่ขอรับในห้องเรียนมีแมลง...น่ารำคาญอยู่่"เยี่ยนชิงหันมองหน้าต่างจัดชายแขนเสื้อ ทั้งที่สายตาแวบมองเงาสะท้อนบนพื้นอย่างระแวดระวังแน่ใจว่ามีเพียงคนตรงหน้าเห็นเหตุการณ์เมื่อค
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล ความไม่สงบ
“ได้ยินข่าวฆ่ายกครัวตระกูลหยางหรือไม่”เสียงสนทนากดต่ำดังลอดมาจากแถวหน้าในสำนักเรื่องเล่าเช้านี้คงไม่พ้นเรื่องนี้เพราะมันชวนสยดสยองเสียจนอดเล่าลือไมาได้ ช่วงนี้มีการเข่นฆ่ายกครัวเกิดขึ้นจนราชสำนักยุ่งเหยิงพอสมควรบรรยากาศอันหนักอึ้งไม่สดชื่นนัก“น่ากลัวมาก เด็กก็ไม่เว้น ฝีมือใครกันนะ”“สัตว์อสูรไง มันออกอาละวาดหลายหนผู้ใดใช้แซ่หยางก็ลำบากหน่อยนะไม่ว่าจะอดีตหรืออนาคต ก็คงย่ำแย่ราวกับต้องสาป”“ถ้าเป็นเช่นนั้นจะรับมือเช่นไรดี”ข่าวการตายยกครัวแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงราวกับควันพิษ ลอยคลุ้งอยู่ในโรงน้ำชา ตลาด และลานประลองยุทธ์ ไม่มีผู้ใดไม่พูดถึง และไม่มีผู้ใดไม่หวาดหวั่นแซ่หยางเป็นแซ่ต้องสาปจริงหรือเยี่ยนชิงนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะเรียน ปลายพู่กันชะงักกลางตัวอักษร ได้ยินข่าวนั้นชัดเจนหากเป็นสัตว์อสูรละก็...มีตรงนี้หนึ่งตัวนะ...ไอ้คนที่ตามติดเป็นเงาตามตัวนี่ไง!ตาคู่สวยเผลอเหลือบลงไปใต้โต๊ะเตี้ยแม้ตรงนั้นจะไร้แสง แต่่เงาบนพื้นไม้กลับทอดยาวผิดธรรมชาติ ยาวเสียจนดูคล้ายกับเยี่ยนชิงตัวสูงใหญ่นักหนาจึงได้ทอดยาวบนพื้นไม้เช่นนี้ ราวกับเป็นเงาของใครอีกคนที่ซ้อนอยู่เยี่ยนชิงขยับตัวเล็กน้อยเงานั้น
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล จะอยู่ก็อยู่ไป
"เจ้าเด็กนี่..อะไรที่ทำให้เป็นแบบนี้กัน ทำไมไม่เห็นความว่างเปล่า ทำไมต้องติดยันต์เชื้อเชิญสัตว์อสูร คนผู้นี้ปลดผนึกที่ไม่มีผู้ใดปลดได้ให้ข้าเพราะเหตุใด"ร่างสูงพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าเรียบเฉยปรายสายตาคู่คมสอดส่ายทั่วเรือนไม้กว้างขวางสะอาดสะอ้านแต่ไร้วี่แววของการใช้ชีวิตอื่นนอกจากเสียงเดินของเท้าเล็ก ไม่มีกลิ่นอายมนุษย์อื่นนอกจากเจ้าของบ้าน“ที่นี่…เป็นบ้านใครกันแน่”คำถามที่เปล่งออกมาทำให้หมอกควันรอบบ้านสงบนิ่งราวกับหมดหน้าที่ลงแล้วร่างสูงยืนนิ่งมองร่องรอยแห่งการเข่นฆ่า เลือดสาดกระเซ็นทั่วบ้านเพียงแตะต้องผนัง สิ่งของ หรือแม้แต่ตอนแตะต้องเจ้าตัวเล็กเมื่อครู่ ก็เห็นบางอย่างย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำเพียงแต่เลือนลางไหลเข้ามาเร็วเสียจนจับต้นสายปลายเหตุไม่ได้ก็เท่านั้นตกดึกร่างหนาสวมผ้าที่เย็บต่อกันลวกๆ แต่กลับไม่ดูแย่ลงสักนิด อาจเป็นเพราะใบหน้าหล่อเหลาที่เข้าได้กับทุกสถาณการนั่นก็เป็นได้ห้้องนอนเยี่ยนชิงเงียบลงอีกครั้งท่ามกลางความมืด มีเพียงเสียงลมกับน้ำพัดผ่าน“ข้าไม่เข้าใจ…ว่าทำไมเจ้าถึงยอมให้ผู้อื่นแตะต้องร่างกายแรงเช่นนั้น”เสียงหนึ่งดังในความเงียบเยี่ยนชิงนอนไม่หลับแม้จะดึกดื่นมากแล
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล กลิ่นที่คุ้นเคย
“รอยบนร่างกายเจ้ามีมากเพียงนี้เพราะซุ่มซ่ามสินะมือนั่นก็ด้วยผิวสวยเสียเปล่าไม่รักษา”เสียงเอ่ยตำหนิจากด้านหลังของเยี่ยนชิงมองชายผู้มีผิวพรรณเรียบเนียนดั่งอัญมณีแต่ปล่อยให้มีตราประทับเป็นรอยแผลเป็นมากมาย ราวกับเป็นคนทนุถนอมสิ่งของอย่างดีแม้สีหน้าน้ำเสียงจะราบเรียบแต่แววตาและถ้อยคำคุ้นหูราวกับมีคนพูดเช่นนั้นกับเยี่ยนชิงมาก่อนมือเล็กจึงชะงักมือที่จับสวมเสื้อผ้าชั่วขณะกึก..“นี่เจ้ายังไม่ออกไปอีกข้าผลัดผ้าอยู่ถึงเป็นบุรุษเช่นเดียวกันก็ไม่ควรมายืนมองคนไม่รู้จักกันเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่รู้จักมารยาท เป็นคนป่าหรือไร” เยี่ยนชิงหมุนตัวกลับทันที มือกุมเสื้อที่กำลังจะถอดแน่น“แค่สงสัย”“ไม่ต้องมายุ่งกับร่างกายข้าหันหลังไปข้าไม่เคยเห็นผู้ใดที่หน้าไม่อายเช่นเจ้า”เยี่ยนชิงรีบสวมเสื้อผ้าตัวใหม่ มือสั่นเล็กน้อยทั้งเพราะความหนาวเหน็บ“กลิ่นบ้านเจ้าเหมือนกลิ่นเจ้า”กลิ่นสะอาดอ่อนๆ ของดอกพลับพลึงที่ส่งกลิ่นยามค่ำกลิ่นไม้เก่าและกลิ่นหมึกซึมฝังเจืออยู่ในทุกอณูของผู้อาศัย ทุกซอกทุกมุม“บ้านข้ากลิ่นไม่เหมือนข้าจะเหมือนเจ้าหรือ” เยี่ยนชิงสวนตอบกลับเร็วตอกย้ำว่าที่นี่คือถิ่นตนชายแปลกหน้ายังคงถามต่อพลางกวาดสายตาม
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล ถ้าเข้ามาได้ก็…
“ถ้าคนในบ้านเห็นล่ะ”คราวนี้หันไปมองทางเรือน แสงตะเกียงจากในบ้านเลือนรางส่องออกมาผ่านช่องหน้าต่าง เส้นแสงสั่นไหวตามแรงลม เหมือนดวงตาของใครบางคนที่อาจหันมามองได้ทุกเมื่อ“ไม่เห็นหรอก”“เจ้าว่าอะไรนะ?”“ที่นี่มียันต์ด้วยนี่ ข้าเข้าได้”เยี่ยนชิงชะงัก หยุดแม้แต่การขยับปลายเท้า เขาหันกลับมามองชายตรงหน้าอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก สายตากวาดจากดวงตาสีทองที่สะท้อนแสงจันทร์บางเบา ไล่ไปตามสันจมูกคม เส้นกรามชัด และสีหน้าที่นิ่งสนิทราวกับไม่รู้เลยว่าสิ่งที่คนตรงหน้านี้พูดนั้นประหลาดเพียงใดยันต์ที่ติดหน้าประตูรั้วนี้ท่านพ่อบอกว่าสิ่งที่ไม่ควรเขามาในบ้านจะเข้ามาไม่ได้ หากเจ้าคนเถื่อนเข้าไม่ได้ก็แปลว่า..."เช่นนั้นเจ้าก็เข้าประตูไปสิ""ทำไมเจ้าไม่รีบเข้าไป ไม่หนาวหรือ?"ชายแปลกหน้าถามใกล้ใบหูเยี่ยนชิงสะดุ้ง เนื้อตัวเปียกปอนสั่นเทาด้วยความหนาว ปากบางซีดสั่นหงึกๆ หันมาตวาดชายตัวโตเสียงแหบน้อยๆ คล้ายคนจะเป็นหวัด“หนาวเซ่…”เยี่ยนชิงเดินไปเดินมาสลับกับมองประตูอย่างใช้ความคิด ราวกับหาทางเข้าบ้านไม่ถูก ทั้งที่ประตูรั้วอยู่ตรงหน้าชายแปลกหน้าเปลือยท่อนบนยังคงยืนตรงไหล่ผายกว้างไม่่ต้องห่อตัวกอดอกสั่นเทาด้วยค
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล อย่าตามข้ามา
“เจ้ามาจากแคว้นใดกัน เอ่ยวาจาร้ายกาจด้วยใบหน้าเย็นชาดั่งคนตายเช่นนี้เสียมารยาทจริง!” เยี่ยนชิงยกแขนขึ้นกอดอกตัวเองเพราะหนาวจนปากสั่นซีดเซียวร่างบางสาวเท้าก้าวเร็วเข้าใกล้รั้วบ้านทุกทีลมหนาวพัดเอากลิ่นดอกไม้กลางคืนเช่นดอกพลับพลึงลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศกลิ่นหอมจาง ๆ นั้นตัดกับความมืดเงียบรอบตัวเงียบเสียจนได้ยินเพียงเสียงน้ำหยดจากชายคาและเสียงฝีเท้าที่เปียกชื้นเดินไปตามทางดินแป่ะ…แป่ะ…แปะเยี่ยนชิงก้มหน้าก้าวเดินไหล่บางห่อเข้าหากันเพราะความหนาวปลายผมเปียกน้ำแนบแก้มจนรู้สึกเย็นเฉียบในอกเต็มไปด้วยความรำคาญปนสับสนไม่ใช่รำคาญความหนาวแต่รำคาญคนที่เดินตามหลังมาไม่เลิกกึ่ก…ร่างเล็กหยุดฝีเท้าฉับเสียงแว่วซ้อนทับการก้าวเดินก็หยุดตาม เยี่ยนชิงหันกลับไปมองด้วยหางตาเงาร่างสูงใหญ่ยังคงอยู่ตรงนั้นยืนเงียบๆ ใต้แสงจันทร์สลัวใบหน้าคมเข้ม ดวงตาสีทองนิ่งสนิทน่ากลัวหากมองเพียงผิวเผินแต่ท่าทางเหมือนเด็กน้อยแปะ แปะ ๆๆๆๆกึก..“เจ้าจะตามข้ามาทำไม!”เยี่ยนชิงหลุดเสียงหงุดหงิดหลุดออกมาอีกทั้งที่ไม่เคยใช้กับใครมาก่อนแม้แต่คนในเรือน เขายังไม่เคยบ่นมากขนาดนี้ชายผู้นั้นหยุดยืนหลังตั้งตรงใกล้ร่างเล็กของเยี่ยนชิงเย
บางทีคุณอาจจะชอบ
Third Eye (สืบด้วยตา สัมผัสด้วยใจ)
Mkutkomen739 viewsคนโปรดของซ้อใหญ่ #รินโปรด
คุณรตา571 viewsUnsur - เสพอรรถรส
ภูผาสีน้ำเงิน638 viewsสตรีมเมอร์คนนั้นช่วยหยุดยิงมั่วสักที
นัก(ละ)เลง725 viewsปลดรัก บัญชีใจ
Sanraya/oMojung/นางฟ้าแดนใต้3.3K viewsเหตุเกิดบนดาดฟ้า
นนท์นที ชตรีญา236 viewsสู่วันฟ้าใส
นักเดินทางในโลกมายา92 viewsไขรหัสรัก You’re my keys. [OMEGAVERSE]
DILEMMA 28660 views
