Mag-log inShare
ตอนที่ 3 ปล่อยข้านะ
Petsa ng paglalathala:
2026-01-31 02:33:23สถานะเชื้อพระวงศ์เก่าแก่ก็ไม่ช่วยอะไรเพียงก้มหน้าหลบสายตาใบหน้าอันหล่อเหลาติดเจ้าเล่ห์ของกู้หมิงเยว่ที่โน้มหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งติดเส้นผม
ไหล่ของกู้หมิงเยว่กว้างมากจนบดบังภาพเบื้องหลังหมดสิ้น กล้ามแนื้อแน่นตรงอกช่างน่าอิจฉายิ่งนัก กลิ่นกายชายในวังหอมกรุ่นราวกับพึ่งอาบน้ำมา ทั้งที่เพียบพร้อมเพียงนี้.. จะหาเรื่องข้าไปเพื่อสิ่งใด! ไม่รู้ว่าทำไมผู้ท่ีเพียบพร้อมทั้งรูปสมบัติทรัพย์สมบัติฐานะหน้าตาสูงส่งต้องชอบมาแกล้งข้า! ฮึ่ย! บุรุษหนุ่มวัยสิบแปดปีใบหน้าหล่อเหลาสง่างามขึ้นทุกวันท่วงท่าน่าเกรงขามมีแต่ผู้คนเกรงกลัว กลุ่มของกู้หมิงเยว่มีแต่บุรุษร่างสูงใหญ่ร่ำรวยเก่งกาจต่างพากันมายืนห้อมล้อมคนอย่างข้าที่ไม่มีอะไรสู้คนเหล่านี้ได้ ทันทีที่กู้หมิงเยว่เข้ามาก็พร้อมใจกันก่อกวนข้า ไม่ต่างจากฝูงหมาป่ารุมทึ้งเหยื่อตัวน้อยน่ารักอย่างข้า เพียงแค่คิดไม่ได้จะวางแผนเข่นฆ่าเสียหน่อยใยคุณชายกู้ทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่ข้าล่ะ “ข้ามีบางอย่างให้เจ้าทำ” นั่นไงมาแล้วคำหวานพิฆาตสหาย! ดวงตาน้อยๆ ของข้าคงจะถลนออกมาจนเจ้ากู้หมิงเยว่เอานิ้วทิ่มตาจึ้กๆ ตาคนนะไม่ใช่ตาปลา อย่ามาแตะต้องข้าเจ้าคนมือหนัก! กู้หมิงเยว่เผยรอยยิ้มมีเลศนัยคล้ายปีศาจหล่อแต่ชั่ว ถึงอย่างไรปีศาจก็คือปีศาจ เจ้านั่นแบมือขอบางอย่างจากไป๋หลี่สหายบุตรชายเสนาหลวง ปุ่บ~ เจ้าคนตัวขาวสูงหน้าเรียบเฉยส่งบางอย่างมือใหญ่โตของกู้หมิงเยว่มองเผินๆ คิดว่าส่งท่อนซุงให้มาฟาดหัวข้าแต่ไม่ใช่ มันคุ้นกว่านั้น กลิ่นคุ้นๆ เหมือนกลิ่นกระดาษ..กับหมึก มันคือ.. (ตำราวิชาปราบสัตว์อสูร!) กู้หมิงเยว่แสยะยิ้มหล่อร้ายโน้มตัวลงมามองร่างเล็กกว่ามาก ที่เอาแต่ทำหน้าแปลกๆ เดี๋ยวขมวดคิ้วเดี๋ยวตาโตเดี๋ยวก็หน้าหงิกงอพิลึกคน ปลายนิ้วยาวยื่นมาเชยคางเล็กให้แหงนขึ้นสบตาคม จ้องลึกลงมาในแววตาสุกใสนัยตาสีฟ้าอ่อนผิดกับมนุษย์ธรรมดา ริมฝีปากบางแดงเรื่อเม้มแน่นสั่นน้อยๆ เพียงแค่ถูกปลายนิ้วแตะต้องก็รู้สึกร้อนราวกับถูกลวกด้วยเปลวไฟ "..นำมาให้ข้า..ทำไม?" "ข้าไม่ถนัดคัดตัวอักษรแต่เจ้าถนัดเป็นพิเศษข้าจึงคิดถึงเจ้าเป็นคนแรก" (ไม่ต้องมาคิดถึงข้าไอ้คนบ้าพลัง!) "คัดให้ข้าหน่อยสิ" เสียสติไปแล้วรึท่านชายใครจะทำให้เล่มหนาเพียงนี้ชาตินี้จะเสร็จไหม คิดสักนิดเถอะ เจ้าแมวยักษ์หยิ่งผยอง เอาแต่ใจนิสัยไม่ดี รู้ว่าข้าหัวเดียวกระเทียมลีบไม่มีผู้ใดให้ท้ายจึงคอยแต่เอาเปรียบกลั่นแกล้งกันใช่หรือไม่ คนอย่างข้าหยางเยี่ยนชิงผู้วิ่งหนีแม้กระทั่งหมาขอโทษก่อนค่อยถามหาเหตุผลก้มหัวงุดๆ เช่นนี้จะต่อกรกับผู้ใดได้! “ไม่…” ปากเล็กสั่นเทาจะตอบโต้ก็กลัวจนปากคอสั่น กู้หมิงเยว่เบียดกายใหญ่เข้าหาจนร่างบางแบนติดผนัง หยางเยี่ยนชิงหันหน้าหนีเม้มริมฝีปากล่างเอาไว้แน่น "ไม่อะไร?" รอยยิ้มร้ายแสยะกว้างขึ้นราวกับถูกใจนักหนา แววตาคมเต็มไปด้วยความสนุกสนานเจ้าชายผู้ชอบข่มเหงแห่งราชสำนักต้าอวิ๋น! ข้าส่ายหน้าจนปอยผมที่รวบไม่หมดสะบัดแต่ถูกหลังมือใหญ่โตที่คางลากขึ้นไล้กรอบหน้าราวกับจะบีบให้แหลกคามือ เสียงห้าวห้วนของวัยแตกหนุ่มข่มขู่ด้วยท่าทีสบายๆ กดขี่ข้ามานานนมราวกับเป็นเจ้าของชีวิตคิดเองเออเองแล้วมาบอกว่าข้าเอาแต่จินตนาการไม่ยอมพูดด้วย..ใครจะอยากคุยกับคนเช่นเจ้ารึ? กู้หมิงเยว่! “เป็นอันตกลงสินะ” คิดตัดสินใจมาตั้งแต่ก้าวขาออกจากบ้านไม่ใช่หรือจะมาถามข้าเพื่ออะไร! ไอ้ คุณ ชาย เฮ็ง ซวย! ... เสียงลมพัดต้นไผ่เสียดสีกัน.. "บ้าจริงเชียว!! กลัวจนขึ้นสมองเพียงนี้ยังจะมีหน้ามาปากดีอีก รีบกลับบ้านดีกว่า" . .
Pinakabagong kabanata
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล พาทฮ่องเต้พันปีก่อน
(พาทฮ่องเต้พันปีก่อน) . . กลิ่นกำยานผสมกลิ่นสุราหวานฉุนของหอนางโลมลอยคลุ้งปะปนเสียงหัวเราะแว่วเข้ามาในห้องชั้นบนหลังม่านแดงร่างหนึ่งนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะเตี้ย ครึ่งใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากสีดำภายใต้ดวงตาคู่คม เย็นชาดุดันราวกับสัตว์ป่าดุร้ายท่าทีไม่ได้ชื่นชอบหอนางโลมเท่าใดนักท่าทางไม่เหมือนคนธรรมดาแม้จะปกปิดเพียงใดความโดดเด่นบนร่างกายสูงใหญ่สวมผ้าเนื้อดีไม่มีส่วนไหนที่ดูธรรมดา ชายหนุ่มที่อยู่ด้วยกันยิ้มขำพอใจกับความหยิ่งผยองของมนุษย์คนหนึ่ง บุรุษอีกคนมีเส้นผมสีอ่อนร่างกายสูงใหญ่งดงามไม่แพ้กัรเพียงแต่ใบหน้านั้นมีรอยยิ้มหล่อเหลาท่าทางใจดีมีอารมณ์ขันไม่เคร่งขรึมเท่าอีกคน ตลอดเวลาทั้งคู่อยู่ชั้นบนก็ลอบมองลงมายังเบื้องล่างที่มีนางโลมสาวสวยปรนนิบัติทหารกลุ่มหนึ่งที่แหงนมองขึ้นมาสบตากับชายสวมหน้ากากเป็นระยะ “หอนางโลมแห่งนี้ก็มีหญิงงามไม่น้อย สายตาท่านช่างเฉียบแหลมยิ่งนัก” ชายชุดดำเอ่ยชมเปาะโดยเฉพาะสตรีนางหนึ่งที่โดดเด่นด้วยการบรรเลงกู่ฉินด้วยท่วงท่างดงามแสนไพเราะ นางมิใช่คนชงเหล้าแนบชิดบรรดาลูกค้าชาย แต่ถูกมองอย่างชื่นชมและแฝงไปด้วยความกระหาย แม้คนสวมหน้ากากที่อยู่ด้วยจะไม่สนใจผู
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล แนะนำตัวอีกครั้ง
เนื่องจากเราไม่ค่อยชอบพูดนักแล้วติดความชอบนั้นมาถึงงานเขียนจึงเข้าใจยากเข้าไปอีก หลายคนงงว่าใครเป็นใครอะไรยังไงเพราะเราเขียนนิยายจีนโบราณหลายรุ่น หลายยุค ทำให้ตัวเองต้องเขียนอธิบายให้มากขึ้น อาจจะฉีกจากพาทแรกเล็กน้อยเพราะตอนนั้นไม่ได้คิดอะไร แต่ตอนนี้ต้องหารายละเอียดกิมมิกใส่ให้ (555จะบ้า)มาเริ่มต้นใหม่เลยก็แล้วกันจ้าหยางหยินเมื่อพันปีก่อน เป็นธาตุสมดุลหยินหยางมาตั้งแต่ต้นคือเป็นทุกอย่างแห่งความสมดุล ในเรื่องไม่ได้ลงรายละเอียดมากนักเพราะให้เป็นตัวเอกสร้างปมของการแก่งแย่งที่ไม่ใช่แค่เรื่องความรักหยางหยินเหมือนฑูตสันถวไมตรีที่เจรจากับใครก็ได้ ฟ้าดิน เทพอสูร ที่มีคู่หมั้นเป็นสัตว์อสูรคืออี้หลาน นัยหนึ่งคือสวรรค์ต้องการให้ควบคุมหัวหน้าสัตว์อสูรอีกที ไม่ให้ร้ายกาจเหิมเกริมขึ้นมาสร้างความเดือดร้อน แต่ทั้งคู่ก็รักกันจริงๆ >>>อี้หลานเมื่อพันปีก่อน สัตว์อสูรที่เป็นปลาชั้นสูงกว่านรกอเวจีเป็นหัวหน้าสัตว์อสูรที่ความจริงแล้วต้นกำเนิดดุร้ายมากถูกลงโทษให้บำเพ็ญเพียรบ่อยมากจนถูกจับหมั้นกับหยางหยินแล้วรักกันจึงสงบลงพี่แกมีด้านมืดกับมู่อวี่ที่ไม่มีใครรู้ด้วยนะ พาทแรกพี่แกไม่มีบทเท่าไหร่แต่มันมีเหต
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล ตอนที่ 42 กวีรักสุดท้าย
. (บ้านเยี่ยนชิง) “ตึกๆๆๆ” เสียงฝีเท้าเร่งรัวกระทบพื้นในเรือนไม้ด้านในดังต่อเนื่อง ร่างเล็กพุ่งผ่านม่านผ้าบางที่กั้นจนชายผ้าสะบัดแรง ลมเย็นยามบ่ายไหลตามเข้ามาในห้องติดริมธาาน้ำหลังบ้าน “อี้ หลานนน!” เสียงเรียกยืดยาวยียวนดังขึ้นพร้อมกับร่างเข้าออกบ้านหลังกว้างที่สะอาดเอี่ยมมีกลิ่นอายการใช้ชีวิตมากกว่าหนึ่งคน บ้านที่มีแสงสว่างเข้าถึงโล่งโปรงเย็นสบายไร้ความอึมครึมเช่นเก่าขาเล็กวิ่งเข้ามาเกือบสะดุดขาตนเอง ปลายเท้าเตะขอบโต๊ะเตี้ยจนพู่กันที่วางอยู่สั่นไหว “อี้หลาน อี้หลานอยู่ไหน” เยี่ยนชิงหมุนตัวซ้ายขวา มือหนึ่งยกชายผ้าที่ขาขึ้นกันสะดุดอีก มือกวัดแกว่งไปมาอย่างไม่รู้จะวางตรงไหน กึก.. เจ้าของชื่อร่างสูงเข้ามาสวมกอดร่างคนรักจากด้านหลังเงียบเชียบพลางกดจมูกฝังลงบนซอกคอขาวกรุ่นกลิ่นพลับพลึงไม่จาง ร่างเล็กของเยี่ยนชิงหันกลับมาตะปบใบหน้าคนรักขมวดคิ้วจ้องเขม็งด้วยสีหน้าจริงจังแม้นจะดูไม่จริงจังในสายตาอี้หลานก็ตาม “วิ่งทำไมเดี๋ยวก็ล้ม” "เกิดเรื่องใหญ่แล้ว” อี้หลานยกนิ้วเกลี่ยเส้นผมยุ่งพลางกดจมูกลงบนหน้าผากชื้นเหงื่อรวบเอวบางเข้ามาแนบชิดเอนพิงหลังกับเสาบ้านเลิกคิ้วถาม “เรื่อง
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล ตอนที่ 41 กวีรัก
นครต้าอวิ๋นแคว้นที่เกิดขึ้นหลังนครหยางหยินสุ่ยเกิดศึกโกลาหลเมื่อพันปี ปกครองโดยฮ่องเต้ที่อสูรวิหคผู้ปกครองน่านฟ้าแต่งตั้ง ยามนั้นฮ่องเต้ทรงหายตัวไปเพราะถูกอสูรจรเข้มู่อวี่ ใช้ร่างทำเรื่องชั่วช้า หมิงเยว่อยู่ดินแดนอสูรบาดเจ็บสาหัสจนได้หลงรักฑูตกล้วยไม้หลันหลิง อี้หงที่แก่งแย่งตำแหน่งฮ่องเต้กับหมิงเยว่ตัวปลอมจนวุ่นวายกระทั่งอสูรวิหคส่งไป่ยี่เสวียนบุตรชายมาจัดระเบียบความสงบเรียบร้อยเปลี่ยนชื่อแคว้นให้ราษฎรวางใจปกครองอย่างเที่ยงธรรมให้ทุกคนเชื่อมั่นเพราะในตอนนั้นไม่มีความสมดุลของพลังหยินหยางบ้านเมืองระส่ำแต่ก็กลับมาสงบสุขกว่าตอนเกิดความกังขา แต่เหล่าเชื้อสายสกุลหยางก็ยังคงตำแหน่งสูงศักดิ์ในราชสำนักดังเดิมเพียงแต่การตัดสินเด็ดขาดเป็นของสกุลอวิ๋น อวิ๋นไป่เสวียน เท่านั้น จิ๊บ จิ๊บ.. ยามรุ่งอรุณสงบงันราวภาพเขียนหมึกจาง แสงแรกของวันค่อยๆ ไล้ผ่านยอดกำแพงเมืองที่ตั้งตระหง่านมานับพันปีเงายอดประสาทหลังกว้างสูงใหญ่ทอดยาวลงบนพื้นหินสีหม่นที่ถูกกาลเวลาขัดจนเรียบลื่น ผู้คนเริ่มขยับตัวจากเรือนพักตั้งแต่ยามเหม่า เสียงประตูไม้เปิดปิดแผ่วเบาปะปนกับกลิ่นชาอุ่นและไอข้าวสุกที่ลอยออกมาตามตรอกซอกซอย เ
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล ตอนที่40 ของเรา
ใต้ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์อักขระสีม่วงและเขียวไขว้ทับกันกลางอากาศ เสียงสวดต่ำลึกดังต่อเนื่อง รากไม้สั่นสะเทือขึ้นไปถึงปลายยอดอักขระโบราณบนป้ายสุสานหินแตกตัวเป็นแสงเส้นบางๆ ลอยวนขึ้นฟ้ามู่อวี่จะจัดการเยี่ยนชิงแล้วไปจัดการบรรดาสิ่งที่อยู่เบื้องหลัว “ความทรงจำไม่จำเป็นสำหรับเจ้า” ฝ่ามือของมู่อวี่ยกค้างเหนือศีรษะเยี่ยนชิง พลังอสูรสีดำรวมตัวหนาแน่น ปราณร้ายแผ่กดทับจนพื้นหินใต้เท้าแตกร้าว เสียงลมหายใจของเยี่ยนชิงสั่นพร่า ดวงตาแดงก่ำจ้องมองร่างอี้หลานที่นอนแน่นิ่ง เลือดไหลนองรอบกายแล้วหลับตาลง เปรี้ยงงง!! ขณะนั้นเองใต้ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เกิดเสียงแตกดังสนั่น ผืนดินแยกออกเป็นรอยฉีกยาวจากโคนต้น รากไม้โบราณพุ่งทะลุขึ้นมา บิดเกลียวพันกันกลางอากาศ อักขระนับไม่ถ้วนสว่างวาบบนเปลือกไม้ ดวงจิตบรรพชนทั้งหมดใช้พลังเคลื่อนรากผลึกอักษรสาดใส่ร่างของมู่อวี่เต็มแรง เปรี้ยงงง!! เปรี้ยงงง!! แสงมหาศาลพวยพุ่งจากใจกลางต้นไม้ เจิดจ้าจนท้องฟ้ามืดลงในทันที เมฆเหนือศีรษะแตกกระจาย ลมปราณรอบด้านไหลย้อนเข้าหาจุดศูนย์กลาง ราวกับโลกทั้งใบกำลังโค้งคำนับต่อการปรากฏตัวนั้น เกราะวิญญาณอสูรของมู่อวี่แตกสลายหายไปราวกับ
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล ตอนที่39 สุดท้าย
โครม!!! "หยางหยิน!" เหล่าจิตวิญญาณบรรพชนร้องอย่างเดือดดาล ร่างของหยางหยินถูกพลังตวัดใส่ปลิวกลับมาที่ใต้ต้นไม้ทุกคนช่วยกันประคองกันขึ้นมา เยี่ยนชิงเองก็ถูกคว้าไปบีบคอราวกับเป็นโล่กำบังไม่ให้อี้หลานเล่นงานกลับ เปรี้ยง! "อี้หลาน!" พลังอสูรรุนแรงจนอสูรที่แข็งแกร่งที่สุดถูกซัดลงไปนอนนิ่งบนพื้น เรี่ยวแรงที่มีเหมือนจะหมดลงเสียให้ได้มู่อวี่ไม่ปราณีผู้ใดแม้พลังจะเหนือกว่าก็ยังใช้วิธีสกปรก "มันเล่นงานอี้หลานเพียงผู้เดียวมันเอาตายแน่พออี้หลานตายมันจะทำลายดวงจิตสิ้นซากอย่างแน่นอน" เปรี้ยงง! มู่อวี่สาดพลังใส่อี้หลานไม่หยุด แรงกระแทกทั้งหมดถูกอี้หลานรับไว้เพียงผู้เดียวเพราะไม่อยากให้เยี่ยนชิงถูกทำร้าย เพื่อปกป้องร่างมนุษย์ของหยางหยินเอาไว้ ของเหลวสีแดงแทรกซึมออกมาไหลลงพื้นราวกับน้ำทะลักเขื่อน "อี้หลานลุกขึ้นมาสิ อี้หลาน ฮืออออ เจ้า…เจ้าโง่อย่าตายนะ…ข้าอยู่คนเดียวไม่ได้แล้ว อยู่กับข้า ...กลับไปอยู่บ้านของเราด้วยกันนะ” เสียงสั่นพร่า ของเยี่ยนชิงเว้าวอนแม้ร่างจะอยู่ในมืออสูร ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไกลไปทั่วหุบเขา เยี่ยนชิงเป็นเพียงเศษเซี้ยวของหยางหยินที่ถูกอสูรดูแลมาตลอดแต่มีพลังดึงดูดบรรพ
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล ตอนที่23 เดินทาง
เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เข้ามาเป็นเส้นยาว บนพื้นเรือนยังมีเงาไหวจากใบไม้ด้านนอก ลมเช้าพัดเอาความเย็นจางๆ เข้ามาในห้องนอนกว้างขวางติดระเบียงหลังบ้านที่มีลำธารไหลผ่านยามเช้าช่างงดงามผิดกับยามค่ำอันน่าสะพรึง บ้านหลังนี้ที่เจ้าของบ้านตัวเล็กเอาแต่บ่นว่าน่าเบื่อ ธรรมดาแสนธรรมดา ทั้ง
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล ตอนที่22 ข้ารู้สึก18+
"รู้สึกเช่นไร กายเจ้าคุ้นชินกับมันหรือไม่ ต้องการมันมากยิ่งขึ้นหรือไม่เยี่ยนชิง" เสียงทุ้มพร่ากระซิบข้างใบหูเล็กคล้ายจะก่อกวนให้หงุดหงิดแต่หนนี้ตรงกันข้าม ความรู้สึกสุขสมราวกับรอคอยบางสิ่งมานานคล้ายกับการรอวันที่ผลของแอปเปิลสุกได้ที่ "อะ..ข ข้า ไม่…ไม่รู้" ร่างเล็็กในกำมือชายแปลกหน้าบิดกายเร่า
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล ตอนที่21 ข้าคือ…
กึ่ก ภาพซ้อนทับค่อยๆ ไหลเข้ามาเงียบงัน เยี่ยนชิงเห็นตัวเองในวัยเด็ก เดินอยู่บนทางเดิน มือเล็กถูกกุมไว้ด้วยมือของใครบางคน มือคู่นั้นอุ่นและมั่นคง เดินนำเขาไปข้างหน้าเสมอ ภาพจำเลือนลางใบหน้าคนผู้นั้นพร่าเบลอ เด็กสองคนใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันไปไหนไปด้วยกัน นั่งเล่นใต้ต้นไม้ใหญ่ แบ่งขนมกันกิน หัวเราะกับเ
อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล ตอนที่20 มีข้าอีกคน
เฮื้อกกก!! ลมหายใจขาดห้วง หอบแรงราวเพิ่งถูกดึงขึ้นจากใต้น้ำ หัวใจเต้นกระหน่ำจนเสียงดังอยู่ในหู มือคว้าผ้าห่มแน่นโดยไม่รู้ตัว ในความมืดเงาหนึ่งทอดยาวนิ่งอยู่บนพื้นไม้ ราวกับภาพสะท้อนใต้ผิวน้ำที่ยังไม่ทันเลือนหาย ก่อนจะค่อยๆ จางไปอย่างไร้ร่องรอย เยี่ยนชิง...ไม่สิ ชายผู้นั้นยังคงจมอยู่ในความมืด
Maaari mong magustuhan
ฉาวชู้
อิสระ&ชน937 viewsAcacia Academ : ความลับของเราสองและทำนองต้องสาป
persiA991.0K viewsPEONY BLOOMING ผลิบานห้อมล้อมคุณ
DILEMMA 281.2K viewsไขรหัสรัก You’re my keys. [OMEGAVERSE]
DILEMMA 281.1K viewsเริ่มต้นใหม่หลังวันสิ้นโลก
ข้ารักเจ้าหมื่นปี53 viewsคุณนายสายสมร
บาริสต้าสายรุ้ง327 viewsเสนาบดีที่รัก
ปักหมุดสีเงิน643 viewsผมจะทำให้เต็มที่ (omegaverse)
summer T.1.6K views
