ตอนที่ 5 ความเยี่ยนชิง

เวลาคล้อยต่ำเชื่องช้า แสงยามเย็นจางหาย ความมืดคืบคลานเข้ามาแทนที่ อากาศเย็นลงจนปลายนิ้วเล็กชาน้อยๆ เยี่ยนชิงแวะเล่นข้างทางตลอดทางกว่าจะถึงบ้านห่างจากเมืองก็เย็นย่ำ ปากเล็กเปรอะคราบขาวแดงของผลไม้ข้างทาง เยี่ยนชิงพ่นลมหายใจเป็นไอสีขาวออกมา

"ฟู้ว~อูยยย หนาว รีบเข้าบ้านดีกว่า"

ทางเดินยาวอยู่ในแสงสุดท้ายของวัน เยี่ยนชิงซุกมือในแขนเสื้อเพราะลมเย็นเริ่มกัดผิวขาวบางจนแดงเป็นหย่อมหนาวสั่น เยี่ยนชิงเลือกเดินเลียบกำแพงไปทางสวนชาวบ้าน หลบเข้าเส้นทางที่ไม่มีผู้คน

วันนี้ก็ผ่านไปอีกวันโดยไม่เกิดอะไรขึ้น…เพราะถูกแกล้งประจำ

ช่วงวัยรุ่นของผู้อื่นอาจเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ แต่ของคนแซ่หยางนามเยี่ยนชิงผู้นี้กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ย

แอ้ด~

ประตูเรือนเก่าราวกับไม่ค่อยถูกใช้งานนักถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา แสงตะเกียงในบ้านส่องออกมารับร่างบางที่ยืนอยู่หน้าธรณี เยี่ยนชิงหยุดยืนอยู่ครู่หนึ่ง ภาพบ้านเงียบเหงาร้างซ้อนทับความสะอาดสะอ้านจัดวางเป็นระเบียบตามแบบฉบับนักกวีผู้หลงไหลในศิลปะ ป้ายเข้าประตูบ้านมียันต์ไม้แปะกำกับ เยี่ยนชิงแหงนมองป้ายครู่หนึ่นก่อนก้าวเข้าไปภายใน ปากเล็กมอมแมมกรุ่นกลิ่นผลไม้หวานยกแขนเสื้อเช็ดปากพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

‘กลับมาแล้วหรือเยี่ยนชิงลูกรัก...นั่นเจ้า..นำสิ่งใดกลับมาด้วย?’

"คัมภีร์ปราบสัตว์อสูรขอรับ กู้หมิงเยว่ให้ลูก..ช่วยดูความเรียบร้อยให้ แห่ะ แห่ะ"

'อ้อ..'

"อาหารเสร็จรอข้าอีกแล้วนี่ลูกกลับบ้านช้าเกินไปใช่หรือไม่ข้ามาไม่ท้นช่วยท่านเตรียมอาหารเสียที ท่านแม่ทำอาหารเช่นไรครัวยังคงสะอาดสะอ้านราวกับๆ ม่ได้แตะต้องเช่นนี้ลูกละเชื่อเลยเป็นหญิงคงลำบากกับงาสนบ้านน่าดู คราวหลังข้าจะช่วยท่านแม่เอง"

'ไม่เป็นไรเลยลูกเจ้าไปล้างมือมากินข้าวจะได้ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า มอมแมมไปหมดแล้วดูสินั่น เหมือนเด็กเล็กเลย ลูกโตเป็นหนุ่มแล้วนะเยี่ยนชิง'

"โอ้~ มอมแมมจริงด้วย ข้าไปล้างมือก่อน"

รอยยิ้มอบอุ่นส่งมาให้เช่นทุกวัน กลิ่นอาหารลอยมาตามลมเข้ามาในเรือน กลิ่นเดียวกับอาหารในบ้านไม่น่าแปลกใจเท่าใดเพราะมีเรือนไม้หลังเล็กพึ่งมาสร้างไม่นานมานี้

ความหนาวจากภายนอกพลันจะจางลงเมื่อเข้ามาอยู่ในบ้าน เยี่ยนชิงคลี่ยิ้มงดงามให้ความสงบในบ้าน ใบหน้าน่ารักพยักหน้าหงึกหงั่กเดินตัวปลิวแทนคำตอบ ก่อนจะถอดรองเท้าเรียบร้อยวางเข้าที่เหมือนเด็กดีไม่ขาดตกบกพร่อง

ร่างบางเดินผ่านห้องที่หยางไป่ฮัวท่านพ่อที่มักอ่านหนังสืออยู่ภายในจึงยกมือคำนับค้อมหัวลง แววตาสีอ่อนมองมาที่บุตรชายด้วยความเอ็นดูมุมปากหยักยกยิ้มน้อยๆ พลางพยักหน้าให้ ภาพครอบครัวสุขสันต์ทั้งที่ที่บ้านก็ดูมีความสุขดีแต่เยี่ยนชิงกับรู้สึกเชื่องช้าราวกับชีวิตขาดบางอย่างไป

แกร่ก..

ระหว่างมื้ออาหาร เยี่ยนชิงนั่งหลังตรงใช้ตะเกียบคีบอาหารเข้าปากอย่างสุภาพ ทั้งที่มีสามคนพ่อแม่ลูกแต่เสียงตะเกีียบกระทบจานชามกลับมีเพียงหนึ่งบรรยากาศรอบบ้านเงียบสงัดแต่ลานบ้านภายในประตูรั้วกลับมีเงาที่แสงตะเกียงตกกระทบร่างนับสิบเดินไปเดิินมาไม่เว้นแม้แต่ลำธารด้านล่างระเบียงเรือนไม้ที่เยื้องออกไป

‘หากไม่ชอบพูดก็เขียนเรื่องไม่สบายใจไว้ที่สมุดเล่มเดิมนะ พ่อจะเขียนตอบปัญหาให้เอง'

“ขอรับท่านพ่อ”

คำพูดของบิดาลอยผ่านโต๊ะอาหารแผ่วเบาอ่อนโยน เยี่ยนชิงชะงักเดียงเสี้ยวนาทียามมองผ่านใบหน้าบุพการีเลยไปเบื้องหลังราวกับเห็นบางอย่างที่ไม่ใช่สมาชิกในบ้าน แต่ใบหน้าน่ารักก็กลับมายิ้มสดใสให้คนที่มีรอยยิ้มงดงามสมคำล่ำลือ ไม่แปลกใจเลยที่ใครๆ ต่างก็ชื่นชอบ

“ขอรับ”

หลังอาหารเย็นเมื่อกลับเข้าห้องเยี่ยนชิงปิดประตูเบาๆ ไม่ให้เกิดเสียงรบกวนผู้คนในเรือน ร่างบางเดินมาหยุดอยู่ริมระเบียงติดธารน้ำหลังบ้านทรุดกายลงนั่งช้าๆ รอยยิ้มที่มีค่อยๆ เลือนหายไปเหลือไว้เพียงใบหน้าที่อ่อนล้าอย่างไม่อาจปิดบังได้

เยี่ยนชิงนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่ใหญ่ชมดวงดาวและดวงจันทร์ก่อนนอน ทั้งบ้านเงียบสงบเพราะเป็นครอบครัวนักกวี..เงียบมาก...

เงียบราวกับไม่มีผู้คน..ทั้งที่มีควันดำเคลื่อนที่ไปมาล้อมรอบเรือนเอาไว้

ภายนอกเสียงน้ำไหลสัตว์ตัวเล็กร้องดังแว่วเข้ามาชวนให้เคลิบเคลิ้มกระทั่งเปลือกตาสีอ่อนปิดลงสนิทลงปล่อยให้ความเงียบเจือจางความรู้สึกอ้างว้างเช่นทุกคืน

...