Chapter 4

ถึงแม้ความใหญ่โตจะทำให้เข้าไปได้ไม่ถึงครึ่งแต่ก็ไม่ได้ทำให้ความเสียวซ่านลดน้อยลง ร่างสูงถอนออกมาแล้วกระแทกกลับเข้าไปใหม่

ปัก!

“ซี๊ดดดดด”

“อึก!”

มือหนากดรั้งศีรษะคนใต้ร่างไว้แล้วเริ่มโจนจ้วงใส่เข้าไปไม่ยั้ง

ปัก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

“อื้ออ..อึกก..อ๊อก..” แรงประท้วงอันน้อยนิดไม่สามารถเหนี่ยวรั้งชายหนุ่มไว้ได้สะโพกแกร่งหมุนควงไม่หยุด เสือกไสท่อนเอ็นจนคนใต้ร่างเถือกไถไปชิดติดผนัง ความไร้เดียงสาของปากนุ่มที่คับแน่นตอดรัดจนร่างแกร่งเสียวซ่าน ความร้อนพุ่งทะยานขึ้นจนถึงขีดสุด ร่างสูงอัดรัวอีกสองสามครั้งก่อนที่จะเกร็งกระตุกฉีดพ่นน้ำคาวขุ่นจนคนตัวบางสำลัก

“ซี๊ดดดดด”

“คะ แค่ก ๆ อึกก อา” เสียงไอเสียงหอบหายใจผสมปนเปจนชายหนุ่มนึกสงสาร เชยปลายคางมนขึ้นมาแล้วใช้ลิ้นสากไล้เกลี่ยทำความสะอาดคราบคาวให้ก่อนที่จะบดจูบปากบางอีกครั้ง

กลิ่นกายหอมกรุ่นผสมปนเปกับกลิ่นคาวกฤษณาทำให้เขาอดที่จะขบชิมอย่างลุ่มหลง

“อื้อออ”

คนใต้ร่างหันหน้าหนีอย่างขัดใจแต่ก็ยังไม่วายเอื้อมมือมาคล้องคอเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ความดื้อรั้นที่ย้อนแย้งทำให้เขาอมยิ้มในใจ ซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างอารมณ์ดี ดอมดมขบชิมความหอมหวานอย่างเพลิดเพลิน รู้สึกตัวอีกทีคนใต้ร่างกลับนิ่งงัน จนชายหนุ่มต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง แล้วก็พบว่าอีกฝ่ายชิงหลับหนีเขาไปเสียแล้ว

ให้ตายสิ! เขายังกินไม่หนำใจเลย...

หึ ๆ แต่แทนที่จะหงุดหงิด เขากลับรู้สึกเอ็นดูแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

คืนนี้เขาจะยอมปล่อยไปก่อนก็ได้

แต่อย่าคิดนะว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเปรียบ!

ถึงแม้จะยังไม่ได้กิน

แต่คืนนี้ทั้งคืนยังไงก็ต้องได้ชิม!

อยากจะรู้นักว่ากวางป่าตัวนี้จะหอมหวานถูกใจทุกซอกทุกมุมอย่างที่เขาคิดไว้รึเปล่า

แสงอรุณสาดส่องเข้ามากระทบผิวเนียน ร่องรอยขบกัดทั่วแผ่นหลังและซอกคอปรากฏให้เห็นเด่นชัดจนเขาอดที่จะไล้ปลายนิ้วไปมาไม่ได้ เมื่อคืนกวางป่าตัวน้อยของเขาทั้งหวานทั้งฉ่ำจนเขาอดใจไม่ได้ที่จะสัมผัส เมื่อได้สัมผัสเขาก็อยากจะลิ้มรส เมื่อได้ลิ้มรสเขาก็อยากจะลองขบชิม ความหลงใหลมัวเมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนทำให้เขาตีตราแสดงความเป็นเจ้าของไปแทบจะทุกส่วน กับคนตรงหน้าหนึ่งราตรีผ่านไปไวเสมือนหนึ่งลมหายใจ คืนเดียวไม่เพียงพอเลยจริง ๆ

ในขณะที่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ ร่างบางที่ถูกจับเกยนอนอยู่บนอกก็ขยับตัวไปมาคล้ายจะเริ่มรู้สึกตัว

สภาพร่างกายและบทรักที่แสดงออกมาเมื่อคืนทำให้ทศกัณฐ์มั่นใจว่าคนตรงหน้าไม่เคยผ่านมือใครมาก่อน และเหตุการณ์ที่ดูเหมือนตั้งใจก่อนหน้าก็ทำให้เขามั่นใจด้วยเช่นกันว่าคนตรงหน้าตั้งใจจะเข้าหาโดยใช้ตัวเข้าแลก และเขาก็ไม่ปฏิเสธกับสิ่งแลกเปลี่ยนตรงหน้า ยังไงซะก็วินวินด้วยกันทั้งสองฝ่าย

“อืออ”

เสียงหวานแหบพร่าครางเบา ๆ ก่อนที่จะขยับตัว ชายหนุ่มเลยจงใจปิดเปลือกตาลง อยากจะรู้ว่าคนตัวเล็กจะทำยังไงตอนที่ตื่นเต็มตา เดาไว้ว่าถ้าไม่ร้องไห้ฟูมฟายให้เขารับผิดชอบก็คงจะยั่วเย้าสานต่อบทรักเมื่อคืนให้จบ แต่ไม่ว่าจะแบบไหนเขาก็ไม่ติดทั้งนั้น คนอย่างนายทศกัณฐ์ ถ้าลองได้ถูกใจใครแล้วยินดีจ่ายไม่อั้น

“อืออออ....อ๊ะ!” ร่างเล็กบิดตัวไปมาก่อนที่จะชะงักงัน เกร็งตัวไม่กล้ากระดุกกระดิก ชายหนุ่มเลยแกล้งขยับตัวแล้วรวบคนตัวบางแนบชิดติดอกอีกรอบ เสียงหัวใจเต้นกระหน่ำดังมาจากคนด้านบน คนตัวโตรอฟังการเคลื่อนไหวอย่างใจจดใจจ่อ รอดูว่าคนตัวเล็กจะทำยังไงต่อไป

มือที่กำลังเกี่ยวเอวบางค่อย ๆ ถูกยกขึ้นอย่างระมัดระวัง เสียงทอดถอนหายใจอย่างโล่งอกดังตามมาในตอนที่คนตัวเล็กขยับตัวออกจากร่างหนาได้สำเร็จ

“อ๊ะ!..ซี๊ดดดด”

ทศกัณฐ์รู้สึกได้ว่าคนข้าง ๆ ชะงักไปตอนที่ขยับตัว เสียงร้องทำให้ชายหนุ่มแทบจะลืมตาขึ้นไปดูแต่ก็ต้องข่มใจเอาไว้ เมื่อคืนเขาคงเผลอหนักมือไปหน่อย ขนาดยังไม่ได้สอดใส่ล่วงล้ำคนตัวเล็กยังช้ำไปทั้งตัวขนาดนี้ ครั้งหน้าเขาคงจะต้องระวังให้มากกว่านี้

ชายหนุ่มครุ่นคิดอยู่ในใจรู้สึกตัวอีกทีก็ได้ยินเสียงปิดประตู ร่างสูงนอนฟังด้วยความสงสัยกับบรรยากาศรอบตัวที่เงียบสนิท รอฟังสักพักก็ไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวใด ๆ เลยตัดสินใจลืมตาลุกขึ้นมา และก็ได้พบแต่ความว่างเปล่า

กลับไปแล้ว?

คิ้วหนาผูกเป็นปมอย่างหงุดหงิด

ไม่สานต่อ?

ไม่เรียกร้อง?

ให้มันได้อย่างนี้สิ!

ไม่น่าปล่อยให้หลุดมือไปเลยให้ตาย!

น่าโมโหชะมัด!!

ชายหนุ่มสะบัดตัวลุกจากที่นอนพร้อมอารมณ์ขุ่นมัว

แต่ความหงุดหงิดกับสิ่งที่ไม่เป็นอย่างที่คิดมลายหายไปทันทีที่ได้เห็นว่ามีของบางอย่างตกอยู่ที่พื้น

‘กระเป๋าเงิน’

ความ (จงใจ) บังเอิญอีกแล้วสินะ

หึ ๆ เกมนี้ชักจะสนุกแล้วสิ...แล้วเขาจะรอดูว่าครั้งหน้าเราจะ ‘บังเอิญ’ เจอกันอีกยังไง