2 จำไม่ได้

เวลาผ่านไปหนึ่งปีเศษ

หลังคลอดลูกปลายฝนก็ลาออกจากงานบริษัทมาเลี้ยงลูกและหารายได้จากทางอื่น เธอกลายเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว เธอเติบโตและเข้มแข็งขึ้นเพื่อลูกชายตัวน้อยวัย1ขวบชื่อ ‘น้องพายุ’

วันนี้พายุตัวน้อยเกิดอาการไข้ขึ้นสูงและตัวร้อนจี๋ ปลายฝนจึงรีบพาลูกชายมาหาหมอที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่โรงพยาบาลเดิมที่เธอเคยไปหาน่านฟ้าในอดีต

ประตูห้องตรวจเปิดออก ปลายฝนสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความเข้มแข็งก่อนจะอุ้มลูกชายตัวน้อยวัยหนึ่งขวบที่กำลังงอแงเพราะพิษไข้เดินเข้ามาข้างใน

“เชิญนั่งครับ”

เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นจากหลังโต๊ะทำงาน หมอหนุ่มในชุดสครับสีน้ำเงินเข้ม เสื้อคอวีรับกับสัดส่วนช่วงไหล่กว้างและกางเกงขายาวทะมัดทะแมงภายใต้กรอบแว่นสายตาที่สวมอยู่ไม่ได้บดบังความหล่อเหลาเลยแม้แต่น้อย น่านฟ้าก้มหน้าลงเขียนประวัติย่อในแฟ้มโดยยังไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นแม่

เมื่อดวงตากลมโตมองชัดๆว่าคุณหมอเจ้าของไข้ในห้องนี้คือ น่านฟ้า พ่อของลูกที่เธอเคยถูกเขาปฏิเสธอย่างไม่ไยดีเมื่อปีก่อน

ทำไมถึงเป็นเขา...ปลายฝนตัวชาไปหมด มือที่โอบอุ้มร่างเล็กของน้องพายุเริ่มสั่นเทา

“คุณแม่น้องพายุใช่ไหมครับ เชิญนั่งก่อนครับ น้องอาการเป็นยังไงบ้างครับช่วงนี้” น่านฟ้าเอ่ยถามต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบเป็นทางการ พร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตาผู้ป่วยและญาติ

ดวงตาคมกริบของน่านฟ้ากวาดมองใบหน้าซีดเซียวของปลายฝนแวบหนึ่ง

ปลายฝนกลืนก้อนสะอื้นลงคอ พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นเครือ เธอนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะตรวจก่อนจะเอ่ยตอบออกไป

“คะ...คือ น้องพายุตัวร้อนจัดแล้วก็ซึมตั้งแต่เมื่อคืนค่ะคุณหมอ ทานนมไม่ได้เลยค่ะ” ปลายฝนพยายามหลบสายตา กลัวว่าเขาจะจำแววตาหรือเสียงของเธอได้

น่านฟ้าพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เขารับแฟ้มประวัติมาเปิดดูผ่านๆก่อนจะลุกจากเก้าอี้เดินมาตรวจอาการเบื้องต้น ใช้เครื่องฟังตรวจเสียงปอดและจับหน้าผากเด็กน้อย

“ไข้ค่อนข้างสูงนะครับ เดี๋ยวผมขอตรวจดูช่องคอและฟังปอดให้ละเอียดอีกทีนะหนูน้อย” น่านฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนลงเล็กน้อยตามสัญชาตญาณของหมอเด็กที่เอ็นดูผู้ป่วยตัวน้อย

น้องพายุร้องไห้งอแงด้วยความกลัวหมอ ปลายฝนต้องรีบกอดปลอบลูกชายเบาๆ

“ไม่ร้องนะลูก คนเก่งของแม่ เดี๋ยวกินยาแล้วก็หายเจ็บนะลูกนะ”

น่านฟ้าตรวจเช็คอาการอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่ว ก่อนจะเดินกลับมานั่งที่เดิมแล้วเอ่ยบอกด้วยสีหน้านิ่งสงบตามปกติ

“ดูจากอาการแล้ว น้องน่าจะเป็นไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์Aครับ เดี๋ยวผมจะสั่งยาลดไข้ และให้น้ำเกลือเสริมเล็กน้อยที่ห้องฉีดยานะครับ คุณแม่ไม่ต้องกังวล เดี๋ยวผมเขียนใบสั่งยาให้ รับรองว่ากินยาตามที่หมอสั่ง ไม่กี่วันก็หายดีครับ”

“ค่ะ ขอบคุณค่ะคุณหมอ” ปลายฝนรับใบสั่งยามาจากมือของเขา มือเรียวสั่นน้อยๆตอนที่ปลายนิ้วเกือบจะสัมผัสกัน น่านฟ้าพยักหน้ารับสั้นๆโดยไม่ได้ใส่ใจอะไรอีก หันไปเรียกคิวถัดไปทันที

ปลายฝนอุ้มลูกชายเดินออกจากห้องตรวจด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งเจ็บแปลบในอกที่เขาจำเธอไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว และทั้งโล่งใจที่อย่างน้อยเขาก็ทำหน้าที่รักษาลูกในฐานะหมอคนหนึ่งอย่างเต็มที่ โดยที่เธอไม่ต้องเอ่ยปากขอความเมตตาจากผู้ชายใจร้ายคนนี้อีก

ร้านกาแฟ

น่านฟ้า กุมารแพทย์หนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความนิ่งขรึมและเย็นชา นั่งอยู่ตรงข้ามกับหญิงสาวร่างบางในชุดเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา เธอกำลังส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้เขา รอยยิ้มที่ทำให้น้ำแข็งในใจของหมอหนุ่มละลายหายไปในพริบตา

ผู้หญิงคนนี้คือหมอรดา กุมารแพทย์สาวเพื่อนร่วมงานคนเก่งที่เขาแอบรักมาตั้งแต่สมัยเรียนกุมารเวชศาสตร์ปีหนึ่ง และเธอก็ยังคงเป็นหนึ่งเดียวในใจของเขาเสมอมาจนถึงตอนนี้

“เหนื่อยไหมคะน่านฟ้า ช่วงนี้เห็นเคสเด็กไข้หวัดใหญ่เยอะมากเลยนี่นา” รดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมกับเลื่อนแก้วกาแฟโปรดมาให้เขา

น่านฟ้าที่ปกติมักจะตีสีหน้านิ่งเรียบใส่ทุกคนเผลอระบายยิ้มละมุนออกมาอย่างปิดไม่มิด แววตาคมกริบที่เคยเยียบเย็นกลับทอประกายอบอุ่นและอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัดยามที่มองผู้หญิงตรงหน้า

“ถ้าเหนื่อย...แต่พอได้มาเห็นหน้ารดาแบบนี้ก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งเลยครับ” น่านฟ้าตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มละมุนละไมจนคนฟังถึงกับแก้มแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย

รดาหัวเราะเบาๆในลำคอ หลบสายตาคู่คมที่มองมาด้วยความเสน่หาอย่างเปิดเผย

“น่านฟ้าก็...ปากหวานตลอดเลยนะคะ ระวังเถอะค่ะ เดี๋ยวพยาบาลคนอื่นได้ยินเข้าจะหาว่าคุณหมอใจร้ายคนนั้นเปลี่ยนไปเป็นคนละคนนะ”

“ต่อให้ผมจะใจร้ายกับคนทั้งโลก แต่กับรดา...ผมใจดีและยอมแพ้ให้คนเดียวแค่นั้นแหละครับ” น่านฟ้าพูดออกไปตามความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในใจมานานแรมปี สายตาของเขามองสำรวจใบหน้าหวานของเธอด้วยความหลงใหลและทะนุถนอมราวกับเธอบอบบางและล้ำค่าที่สุดในชีวิต

รดายิ่งเขินหนักขึ้นไปอีก เธอก้มหน้าลงซ่อนรอยยิ้มหวานบนใบหน้าขณะที่น่านฟ้านั่งมองท่าทางน่ารักนั้นด้วยหัวใจที่พองโต