ตอนที่ 3 อยากมีคนคุม

“รุ่นพี่ถามไม่ได้ยินหรือไงน้อง” รุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งยืนกอดอกมองมาทางเธออย่างไม่พอใจ 

ควีนหันไปมองอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ พลางเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า

เอาไงละทีนี้ จะตอบว่าไงดี กดดันชะมัดเลย…

“คะ คุย…”

ระหว่างที่เธอกำลังครุ่นคิดว่าจะตอบยังไงดี คนตัวเล็กจึงหันไปมองทางชาร์มเล็กน้อย 

ทว่าอีกฝ่ายกลับเอาแต่ส่ายหน้าไปมาพร้อมกับทำสีหน้าตื่นกลัว

ทันใดนั้น เสียงทุ้มก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้ควีนสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ

“ฉันถามว่าคุยอะไรกัน?”

สิ้นคำ เธอจึงหันขวับกลับไปมองอย่างรวดเร็ว สองสายตาสบประสานกันอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ หัวใจดวงน้อยก็พลันเต้นโครมครามจนแทบทะลักออกมานอกอก

ยิ่งเขามาอยู่ใกล้ในระยะประชิดแบบนี้ เธอยิ่งทำตัวไม่ถูก

ตุบตับ…ตุบตับ…

หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะขยับถอยห่างเขาเล็กน้อย แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

“กะ ก็คุยกันว่าทำไมพี่โหดจัง ถ้าอยากมีคนคุมโหดๆ แบบนี้ต้องทำยังไงคะ” 

เทรย์ยืนกอดอกจ้องมองใบหน้าสวยด้วยสายตาเรียบนิ่ง พลางกระตุกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย

“หึ! ลองติดคุกดูสิ” 

เพล้ง! ทว่าคำตอบที่ได้กลับผิดคาดมาก หน้าแหกเลยทันที แทนที่เขาจะตอบว่า…งั้นก็มาเป็นแฟนพี่สิอะไรแบบนี้ 

ไหนๆ ก็ขายหน้าไปแล้ว งั้นก็ไปให้สุดกันเลย…

เธอมองสบสายตาคมตรงๆ พร้อมสูดลมหายใจเข้าลึกราวกับรวบรวมความกล้า แล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“ไม่ใช่สิ! อยากได้คนคุมเป็นพี่ต้องทำยังไงคะ?”

“….” เทรย์ยังคงยืนมองหน้าอีกฝ่ายนิ่ง โดยไม่พูดอะไรสักคำ

ไม่รอช้า ควีนรีบเอ่ยถามต่ออย่างรวดเร็ว

“ควีนจีบพี่ได้ไหม?” 

คนตัวเล็กจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างรอคำตอบ ทว่าเขากลับเอาแต่ยืนมองเธอนิ่งอยู่อย่างนั้น

“….”

“ไม่ตอบ แปลว่าได้สินะ” ร่างบางยกยิ้มกรุ้มกริ่มคิดเองเออเองทันที 

ความเงียบคือคำตอบ ซึ่งแปลว่า จีบได้…

“อย่าแรดค่ะน้อง พ่อแม่ส่งมาเรียน ไม่ได้ส่งมาหาผัว” พี่ผู้หญิงคนเดิมพูดกระแหนะกระแหนขึ้น พลางมองเธออย่างไม่พอใจ

ทันใดนั้น หญิงสาวจึงหันขวับไปมองอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ หัวคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่นอย่างขุ่นเคือง ก่อนที่เธอจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

“ควีนจะมาเรียนหรือมาหาผัว มันก็ไม่น่าจะไปหนักหัวพี่นะคะ หรือว่าหนัก…”

ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะพูดจบประโยคดี คลาสก็เอ่ยแทรกขึ้นมาเสียงเข้ม

“ควีน! ขอโทษพี่แพมซะ!” 

ซึ่งชายหนุ่มรู้สึกไม่พอใจที่น้องสาวตัวเองพูดจาแบบนี้กับรุ่นพี่ เพราะมันดูไม่น่ารักเอาซะเลย

“แต่…”

“ควีน!” คนเป็นพี่ถลึงตาใส่อย่างไม่ยอม พร้อมพูดย้ำชื่อเธออีกครั้ง 

จากนั้นคนตัวเล็กจึงได้แต่ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพูดออกมาเสียงแผ่ว แล้วรีบเบือนหน้าหนีไปอีกทางทันที

“ขอโทษ…”

“ยกมือไหว้ด้วยสิน้อง” แพมยกยิ้มอย่างสะใจ

“พอได้แล้วแพม” คลาสเอ่ยขึ้น พลางหันมามองหน้าน้องสาวตัวเองอีกครั้ง เพื่อหวังให้เธอเข้าใจในสิ่งที่เขาทำลงไป เพราะเธอเป็นรุ่นน้องไม่ควรพูดจาแบบนั้นกับรุ่นพี่

“น้องนั่งลงได้ครับ” เอเดนเอ่ยบอกควีน พลางยิ้มบางๆ ให้กับเธอ

“ไม่ลงโทษมันเหรอเอเดน” แพมชักสีหน้าถามโดยเร็ว

ทว่าจู่ๆ เทรย์ก็ตะคอกขึ้นเสียงดังลั่น ทำเอาทุกคนในห้องประชุมเบิกตากว้างด้วยความตกใจทันที พลันรีบก้มหน้าก้มตาลงแล้วหุบปากกันอย่างรวดเร็ว

“เงียบ!!”

แต่ควีนกลับเงยหน้าจ้องเขาด้วยดวงตาเป็นประกาย ราวกับอยากโดนดุ…

@เวลา 17:00 น.

เวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงเย็น ในตอนนี้กิจกรรมรับน้องก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ทุกคนจึงพากันแยกย้ายกลับไปพักผ่อนทันที

“ควีนมึงกลับยังไงอ่า” เพลงขวัญเอ่ยถาม เมื่อเห็นเธอชะเง้อมองหาใครบางคน

“เดี๋ยวกูรอพี่อะ พวกมึงกลับกันก่อนเลย” เธอตอบกลับเสียงเรียบ

“อืม เจอกันพรุ่งนี้นะ” 

หลังจากที่ควีนแยกกับเพื่อนสาว เธอก็เดินตรงไปยังโรงจอดรถของคณะวิศวกรรมศาสตร์ พลางล้วงโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออกหาพี่ชายตัวเอง ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยอมรับสายเลยแม้แต่น้อย

“พี่คลาสทำอะไรอยู่เนี่ย ทำไมไม่รับสายสักที” คนตัวเล็กบ่นพึมพำเสียงเบา ก่อนจะกดพิมพ์ข้อความเพื่อส่งไปหาคนเป็นพี่ 

แต่ยังไม่ทันจะได้กดส่ง ข้อความบนหน้าแชตก็เด้งขึ้นมาเสียก่อน

ติ๊ง!

พี่คลาส : พี่ท้องเสีย รอแป๊บ

ควีน : น้องรอที่โรงจอดรถนะ

หลังจากตอบพี่ชายเสร็จ หญิงสาวจึงเดินไปรอตรงรถบิ๊กไบค์ของอีกฝ่ายอย่างช้าๆ 

เมื่อเดินไปถึง ดวงตาคู่สวยก็พลันเบิกกว้างด้วยความตกใจ เพราะในตอนนี้มีรถบิ๊กไบค์เรียงรายกันจำนวนสี่คัน ซึ่งแต่ละคันสวยเท่ทั้งนั้นเลย

“โอ้โห! ขอถ่ายรูปเก็บไว้หน่อยเถอะ” เธอเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น

ไม่นานนัก ควีนก็ได้ภาพที่ถูกใจ พลางเดินลูบรถบิ๊กไบค์คันใหญ่ไปมาอยู่ครู่หนึ่ง 

ทว่าในจังหวะนั้น คนตัวเล็กไม่ทันระวัง ทำให้สายกระเป๋าสะพายเกี่ยวโดนหมวกกันน็อกใบหนึ่งตกพื้น หนำซ้ำเธอตกใจจนถอยไปโดนหมวกของรถอีกคันตกตามติดๆ 

ซึ่งใบหนึ่งเป็นของพี่ชายเธอ แต่อีกใบเป็นของใครก็ไม่รู้...

“ซวยแล้วไงยัยควีน เป็นรอยไหมเนี่ย” 

หญิงสาวรีบหยิบหมวกกันน็อกของพี่ชายขึ้นมาสำรวจดูทันที 

“เฮ้อ! โล่งอกไม่มีรอย ไม่งั้นโดนบ่นหูชาแน่”

หลังจากวางหมวกของคลาสไว้ที่เดิม เธอจึงก้มเก็บหมวกกันน็อกอีกใบขึ้นมาสำรวจดูด้วยความลนลาน

เสี้ยววินาที ดวงตาคู่สวยก็เบิกกว้างอย่างตกใจ เพราะหมวกใบนี้มีรอยถลอกเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าเกิดจากการที่เธอทำตกเมื่อครู่ หรือเป็นรอยเดิมที่มีมาก่อนแล้ว

แต่ยังไม่ทันที่ควีนจะได้คิดอะไร เสียงทุ้มของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังเสียก่อน

“ทำอะไร?”

คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือก พลางรีบหันไปมองอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้น เธอก็เบิกตาโพลงยิ่งกว่าเดิม พร้อมกะพริบตาปริบๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อ

อย่าบอกนะ...ว่ารถสี่คันนี้เป็นของพวกเขา พี่เทรย์ พี่เอเดน และพี่โฬม งั้นแสดงว่าหมวกใบนี้ต้องเป็นของใครคนหนึ่งในนี้แน่ๆ 

ขอให้เป็นของใครก็ได้ ที่ไม่ใช่พี่เทรย์ทีเถอะ!

“พี่เทรย์ พี่คลาส…” ควีนพึมพำเสียงเบา

“เธอทำอะไรกับหมวกฉัน” เทรย์เอ่ยถามเสียงเข้ม ก่อนจะเดินตรงไปหาอีกฝ่ายที่กำลังถือหมวกกันน็อกของเขาอยู่

หญิงสาวทำท่าทางเลิ่กลั่กเล็กน้อย พลางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อลดความประหม่าและตื่นกลัว

ทำไมต้องเป็นของพี่เทรย์ด้วยเนี่ย…

“มันตก ควีนเลยจะเก็บให้ ของพี่เหรอคะ?” เธอเลิกคิ้วถาม พร้อมกับทำหน้าตาใสซื่อ

“อืม เอามา” เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าหมวกกันน็อกของตน 

ทว่าคนตรงหน้ากลับชักมือขยับหลบอย่างรวดเร็ว

ฟึ่บ!

เทรย์ขมวดคิ้วแน่นทันที พลางยืนกอดอกจ้องมองเธอด้วยสายตาคาดโทษ 

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้อ้าปากพูดอะไร คลาสก็เอ่ยแทรกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“คืนหมวกให้มันไป” 

สิ้นเสียงพี่ชาย คนตัวเล็กก็ยิ้มกว้าง ก่อนจะหันไปมองหน้าเทรย์ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีรอ

“เดี๋ยวควีนใส่ให้” พูดจบ เธอจึงพยายามเขย่งปลายเท้า เพื่อเอื้อมมือไปสวมหมวกกันน็อกให้กับเขาทันที 

ทว่าไม่ว่าจะพยายามเอื้อมมือเท่าไหร่ กลับเอื้อมไม่ถึงสักที 

จะสูงไปไหนเนี่ย...

“….” เทรย์ได้แต่ยืนมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบนิ่ง โดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

ขณะเดียวกัน ร่างบางก็ขมวดคิ้วมุ่น พลางยู่หน้าเล็กน้อยอย่างเง้างอน แล้วเอ่ยบอกเขา

“พี่ย่อตัวหน่อยได้ไหม ควีนไม่ถึงอ่า” 

จบประโยค ชายหนุ่มก็แบมือลงตรงหน้าเธอ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

“ไม่ถึงก็เอามาดิวะ”

“ไม่ ควีนจะใส่ให้ พี่ย่อหน่อยสิ อ๊ะ! อ๊ะ!” พูดจบ หญิงสาวก็พยายามกระโดดเพื่อสวมหมวกกันน็อกให้กับเขาต่ออย่างไม่สนใจเสียงคัดค้านแม้แต่น้อย

“….” เทรย์ได้แต่ขบกรามแน่น ราวกับกำลังข่มอารมณ์บางอย่างที่กำลังปะทุอยู่ในอก 

เขาจ้องมองเธอนิ่ง หัวคิ้วเข้มขมวดแน่นโดยอัตโนมัติ เพราะทั้งเสียง ทั้งสองเต้านุ่มนิ่มที่สั่นกระเพื่อมตรงหน้า มันทำให้เขารู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงบางอย่างของร่างกาย

ยัยเด็กนี่กำลังอ่อยเขางั้นเหรอ?

“เสียงแม่งได้ว่ะ” เอเดนพูด พลางมองควีนตาไม่กะพริบ

ทันใดนั้น คลาสจึงรีบเอ่ยปรามน้องสาวตัวเองทันที ทว่าเธอกลับไม่ยอมฟังกันเลยสักนิด

“ควีนพอ หยุดกระโดดได้แล้ว”

กลุ่มเพื่อนชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเห็นอีกฝ่ายพูดจาสนิทสนมกับรุ่นน้อง 

เสี้ยววินาที โฬมก็พลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัยโดยไม่รอช้า

“เออ! กูยังไม่ได้คำตอบเลยนะ ตกลงมึงกับน้องควีนรู้จักกันเหรอวะ?”

“อืม ควีนเป็นน้องสาวของกู” คลาสตอบเสียงเรียบ

ทว่าคำตอบนั้น กลับทำให้เพื่อนทั้งสามคนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนที่เอเดนจะมองคลาสกับควีนสลับกันไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“เชี่ย! จริงหรอวะ ทำไมมึงไม่บอกพวกกูว่ามีน้องสาวสวยขนาดนี้” 

“ปล่อยให้น้องกูไปเจอคนดีๆ เถอะ” คลาสว่า

สิ้นคำเพื่อน โฬมจึงรีบพูดต่ออย่างรวดเร็ว

“แต่กูว่าน้องมึงกำลังวิ่งเข้าหา…” 

ยังไม่ทันจะได้พูดจบประโยคดี เทรย์ก็หันขวับมาจ้องหน้าอีกฝ่ายตาเขม็ง

“มองอะไรไอ้เทรย์ กูไม่ได้พูดถึงมึง” โฬมว่า

จากนั้นคนตัวสูงจึงหันกลับมามองคนตรงหน้าเช่นเดิม

“อื้อ...พี่ย่อหน่อยสิ อ๊ะ!” ควีนยังคงพยายามกระโดดเพื่อสวมหมวกกันน็อกให้เขาไม่หยุด

เทรย์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะตัดสินใจอุ้มอีกฝ่ายขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว

พรึบ!!

คนตัวเล็กเบิกตากว้างด้วยความตกใจทันที หัวใจดวงน้อยพลันเต้นโครมครามอย่างควบคุมไม่อยู่

“ใส่สิ!” เขาว่าเสียงเรียบ

ทำใดนั้น ใบหน้าสวยก็ร้อนผ่าวขึ้นมาโดยอัตโนมัติ ก่อนที่เธอจะเม้มริมฝีปากแน่น แล้วตอบกลับอย่างตะกุกตะกัก

“พะ พี่เทรย์…” 

“จะใส่ก็รีบใส่ หนัก!” เขาว่า

สิ้นเสียงทุ้ม หญิงสาวจึงเบะปากใส่อีกฝ่ายด้วยความหมั่นไส้ พลางบ่นพึมพำเสียงเบา

“ตัวเล็กขนาดนี้บอกหนักได้ไง” พูดจบ เธอก็รีบสวมใส่หมวกกันน็อกให้กับเขาทันที

หลังจากนั้น เทรย์จึงย่อตัวปล่อยร่างบางลงยืนกับพื้นเหมือนเดิม

ไม่รอช้า คลาสรีบเดินเข้ามาคว้าแขนของน้องสาวรั้งให้ไปยืนหลังตนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม

“ไอ้เทรย์! ต่อไปอย่าทำแบบนี้อีก น้องกูเป็นผู้หญิง มึงจะมาอุ้มแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย”

“แต่กูว่าน้องมึงดูชอบนะ” เทรย์ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เมื่อเห็นหญิงสาวด้านหลังเพื่อนใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย

“อือ…ควีนชอบ เพราะควีนชอบพี่” เธอเอ่ยขึ้น

สิ้นเสียงหวาน คลาสก็รีบหันขวับมาถลึงตาใส่น้องสาวตัวเองทันที

“ควีน!” 

เมื่อคนตัวเล็กเห็นสีหน้าและแววตาของพี่ชายที่ดูไม่สบอารมณ์นั้น เธอจึงเอ่ยเสียงใสพร้อมทำหน้าเนือยๆ

“กลับกัน น้องอยากพักแล้ว”

คลาสถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะพาควีนขึ้นซ้อนท้ายรถบิ๊กไบค์เพื่อเตรียมตัวขับออกไป 

ทันใดนั้น หญิงสาวก็ไม่ลืมที่จะหันมาส่งยิ้มหวานและโบกมือลาทั้งสามหนุ่ม

“บ๊ายบาย...”