LOGINShare
ตอนที่ 3 เรื่องมาก
publish date:
2026-05-27 15:52:28“ฉันขอคุยกับคุณใหญ่เป็นการส่วนตัวค่ะ”
“งั้นพวกเราไปกันดีกว่าครับพี่กลาง” ธาราหันไปเอ่ยกับพี่ชายคนกลาง
“ไม่ได้หรอก เผื่อคุณทำร้ายพี่ชายผมล่ะจะทำยังไง” พนากล่าวทีเล่นทีจริง
“ฉันต่างหากที่จะต้องเป็นฝ่ายกลัว ฉันเป็นผู้หญิงนะ”
เวหาจ้องมองสีหน้าอันดุดันของเจ้าหล่อนก็ถอนหายใจ เงยหน้าขึ้นไปมองน้องชายทั้งสองคน
“พวกมึงออกไปก่อนเถอะ เดี๋ยวกูจะคุยกับเธอเอง”
“แต่ผมอยากรู้ด้วยนี่ครับ” พนาแย้ง
“บอกให้ออกไป มีอะไรเดี๋ยวค่อยมาถาม”
“โอเคก็ได้ครับ” พนาตอบผู้เป็นพี่ชาย “งั้นผมไปก่อนนะครับคนสวย” ว่าพลางยักคิ้วหลิ่วตาให้เธอ
พรรณวรทเหลือบตามองอย่างไม่สบอารมณ์ เชิดหน้าทำเป็นไม่สนใจชายหนุ่มทั้งสอง หันมาเผชิญหน้ากับคนที่เธออยากจะคุยด้วยมากที่สุดในตอนนี้
“เรามาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า คุณเป็นใคร ทำไมถึงได้เข้ามาขี้ตู่หาว่าผมเป็นคู่หมั้น” เวหาเอ่ยถามเสียงเข้ม สีหน้าไม่ยินดีกับเรื่องนี้
“ฉันชื่อแอลลี่ พ่อฉันชื่อทรงภพซึ่งเป็นเพื่อนกับพ่อของคุณ พูดแค่นี้คงจะรู้นะว่าฉันเป็นใคร”
เวหาอึ้งแทบไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน เธอคือคู่หมั้นที่เคยปฏิเสธการแต่งงานกับเขาเมื่อหลายปีก่อนงั้นเหรอ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะได้เห็นตัวเป็น ๆ ทำไมจู่ ๆ ถึงได้มาหาถึงที่นี่ แถมยังบอกว่าเป็นคู่หมั้นอีกต่างหาก
“คุณนั่นเอง...แล้วมาที่นี่ทำไมครับ ในเมื่อก่อนหน้านั้นคุณเป็นคนปฏิเสธการแต่งงานเอง มีจุดประสงค์อะไรกันแน่”
“ฉันมาเพื่อทวงสิทธิ์ของคนเป็นคู่หมั้น และต้องการจะแต่งงานกับคุณตามที่ผู้ใหญ่ได้คุยกันเอาไว้”
“ห๊ะ! ผมไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนหน้าด้านเท่าคุณมาก่อน ตัวเองเป็นคนปฏิเสธเอง แต่จู่ ๆ ก็มากลับคำซะงั้น คิดว่าผมเป็นผู้ชายประเภทไหนกัน เป็นเพื่อนเล่นคุณงั้นเหรอ”
แม้จะโดนตอกหน้ากลับแบบนั้น แต่ทว่าพรรณวรทจะไม่ยอมกลับกรุงเทพฯ มือเปล่าแน่นอน ถึงอย่างไรจะต้องแต่งงานกับผู้ชายคนนี้ให้ได้ ยิ่งได้มาเห็นความใหญ่โตของไร่ภูผา ยิ่งคิดว่านี่คือสิ่งที่คู่ควรกับเธอ ถ้าได้เป็นแม่เลี้ยงของไร่แห่งนี้คงจะสุขสบายไปทั้งชาติแน่นอน
“คุณคงไม่รู้ว่าพ่อฉันเสียแล้ว ฉันเลยอยากทำให้ความฝันของท่านเป็นจริงยังไงล่ะ”
“ผมเสียใจด้วยไม่คิดว่าลุงภพจะจากไปเร็วอย่างนี้ แต่ถึงอย่างไรคุณก็ไม่จำเป็นต้องมาแต่งงานกับผม เพราะพ่อเราทั้งคู่ต่างก็เสียไปแล้ว”
“จำเป็นสิ!” เจ้าหล่อนตอบกลับเสียงดังอย่างลืมตัว ยกมือขึ้นป้องริมฝีปาก ทำหน้าเลิ่กลั่กเหมือนคนกำลังทำความผิด
“อะไรคือความจำเป็นของคุณ สำหรับผมแล้วมองไม่เห็นความจำเป็นอะไรเลย” เห็นท่าทีของเธอเวหายิ่งรู้สึกไม่ไว้ใจ ผู้หญิงคนนี้ดูเย่อหยิ่งจนไม่น่าเชื่อว่าจะมาขอร้องให้เขาแต่งงานด้วย มันต้องมีเหตุผลอะไรบางอย่างทำให้เธอต้องทำอย่างนี้
“ก็...ฉันอยากแต่งงานกับคุณ นั่นล่ะคือความจำเป็น ยังไงซะฉันก็จะแต่งให้ได้ ถ้าไม่ยอมแต่งคุณมันก็ไม่ใช่ลูกผู้ชาย”
“แต่ตอนนั้นคุณเป็นคนปฏิเสธไปเอง แล้วจะมากลับคำอย่างนั้นเหรอ มันไม่ง่ายไปหน่อยเหรอครับคุณผู้หญิง”
“ไม่มากไปหรอก ถ้าคุณไม่ยอมแต่งงานกับฉัน ฉันก็จะอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ยอมกลับ...จนกว่าคุณจะยอม” เธอกอดอกทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ แสยะยิ้มอย่างเป็นต่อ
เวหารู้สึกโกรธเป็นบ้า ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนหน้าด้านหน้าทนอย่างนี้มาก่อน แล้วจะทำอย่างไรกับเธอดี หรือจะยอมแต่งเพื่อทำให้คำสั่งเสียของผู้เป็นบิดาเป็นจริง เขาจำได้ว่าเคยเจอผู้หญิงคนนี้ครั้งล่าสุดเมื่อตอนอายุห้าขวบ และเคยเห็นรูปสมัยเรียนมัธยมปลาย ตอนนั้นเธอเป็นเด็กที่น่ารักมากแต่พอโตขึ้นมากลับตรงกันข้าม
“คุณนี่มันเหลือเกินจริง ๆ โอเค! ถ้าอยากอยู่ก็อยู่ไป แต่ผมจะไม่ยอมแต่งงานกับคุณเด็ดขาด อยากรู้เหมือนกันว่าจะทนได้สักกี่น้ำ”
“ฉันทนได้แน่! ฉันจะทำให้คุณยอมใจอ่อนให้ได้”
เวหาส่ายหัวอย่างเอือมระอา “ไม่มีทาง ผมจะไม่ยอมเป็นของเล่นของคุณแน่”
“จะให้ฉันพักห้องไหนล่ะ”
“เฮ้อ! หน้าด้านชะมัด” ชายหนุ่มพูดกับตัวเองเบา ๆ
“คุณว่าอะไรนะ!”
“เปล่า...ตามผมมาสิ”
ว่าแล้วก็เดินนำหน้าไป แต่ทว่ากลับมีมือใครบางคนมาดึงที่ชายเสื้อไว้เสียก่อน
“เดี๋ยว!”
“อะไรของคุณอีกเนี่ย...” เขาหันหน้ามามองเธอด้วยอารมณ์หงุดหงิด
“ยกกระเป๋าให้ฉันหน่อยสิ”
“เรื่องมากจริง ๆ เลย ตามมา!” เวหากล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเดินไปลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของเธอเดินนำหน้าไป
พรรณวรทได้แต่ยิ้มอย่างพอใจ เบะปากมองตามหลังด้วยความสนุก พอได้มาเห็นอดีตคู่หมั้นเขาก็ไม่เลว รูปร่างกำยำสมส่วน หน้าตาหล่อเหลาคมเข้ม แม้ว่าจะเถื่อนไปหน่อยแต่ก็พอรับได้
เมื่อทั้งสองออกไปจากห้องรับแขกแล้ว พนาและธาราที่แอบฟังมาโดยตลอดก็ออกมาจากที่ซ่อนตัว
Latest chapter
อ้อนรักคุณพ่อเลี้ยง ตอนที่ 57 อวสาน
ช่วงเย็นวันนั้น.....แสงสีส้มอ่อนสะท้อนลงมาให้ความอบอุ่นแก่ผืนป่าสีเขียว ในช่วงพระอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำลงมา เป็นช่วงเวลาเดียวกันที่คนงานต่างก็ทยอยเตรียมตัวกลับที่พักหลังจากหมดเวลาทำงาน เสียงสนทนาดังเซ็งแซ่ของคนงานเงียบลงเรื่อย ๆ จนบัดนี้มีเพียงเสียงนกร้องประสานเสียงดังมาให้ได้ยินเป็นระยะ ๆ“อยู่ที่นี่ก็ตั้งนาน...แต่ทำไมฉันไม่เคยมาเดินเล่นในไร่ช่วงเย็น ๆ อย่างนี้เลยนะ...รู้สึกดีจัง” เธอหันไปยิ้มให้ผู้เป็นสามี ขณะเดินจูงมือกันบนถนนลูกรังตรงกลางไร่องุ่นอย่างรู้สึกสบายใจ“ถ้าชอบเอาไว้ผมพามาบ่อย ๆ นะ รู้ไหมว่าคุณคือผู้หญิงคนแรกที่ผมเดินจูงมือในไร่อย่างนี้เลยนะ” เขาหันไปยิ้มให้ภรรยาสุดที่รัก ส่งความจริงใจผ่านนัยน์ตาคมคู่นั้น“น่าภูมิใจจัง เอ...ว่าแต่ฉันเป็นผู้หญิงคนที่เท่าไหร่ของคุณล่ะ”“เอาเรื่องจริงหรือเรื่องโกหก”“เอาเรื่องจริงสิ ฉันอยากรู้ว่าคนอย่างพ่อเลี้ยงเวหาผ่านผู้หญิงมาแล้วกี่คน”“อืม...ขอผมนับแปบนึงนะ”“แสดงว่าเยอะน่าดูสินะ ฉันควรจะดีใจไหมเนี่ยที่ได้เป็นหนึ่งในเมียของคุณ” พรรณวรทส่ายหน้าเล็กน้อย ช่วงเวลาที่รอฟังคำตอบก็ทอดมองไปยังถนนที่อยู่ตรงหน้า มันไกลสุดลูกหูลูกตา ปลายทางมีภูเขาส
อ้อนรักคุณพ่อเลี้ยง ตอนที่ 56 ตื่นเต้น
ผ่านเรื่องวุ่น ๆ มาแล้วตอนนี้ไร่ภูผากลับสู่ภาวะปกติเช่นเดิม ร้านกาแฟมีพนักงานสาวสวยเข้ามาใหม่ แต่ก็ไม่วายหลงเสน่ห์พ่อเลี้ยงเช่นเดิม พรรณวรทได้แต่ขำและคิดว่าคงหนีเรื่องอย่างนี้ไม่ได้ เพราะสามีของเธอออกจะหล่อและมาดแมนตรงสเปคสาว ๆ ถึงเพียงนี้ จึงเปลี่ยนจากระแวงเป็นความภูมิใจแทนซะเลยหลังจากถูกเสนอเงินจำนวนหนึ่งเพื่อให้ออกจากไร่ กาสะลองไม่เคยกลับมาเหยียบที่นี่อีกเลย แต่เพื่อนซี้ทั้งสองของเธอยังคงทำงานที่เดิม แม้นิสัยใจจะเปลี่ยนแปลงกันไม่ได้ แต่เมื่อไม่มีคนนำทีมอย่างกาสะลองก็ไม่มีปัญหาอะไร“คุณแอลลี่จะไปไหนครับ”ได้ยินเสียงพนาดังจากด้านหลัง พรรณวรทก็หันขวับไปมองแล้วส่งยิ้มให้“ฉันจะเข้าไปหาคุณใหญ่ที่ไร่ค่ะ พอดีว่าหัดทำขนมกล้วยเลยจะเอาไปส่งค่ะ คุณกลางมีอะไรหรือเปล่าคะ”“ผมมีอะไรจะให้ดูครับ” คนพูดยิ้มกริ่มราวกับมีเรื่องน่ายินดี“อะไรเหรอคะ คงจะเป็นเรื่องดี ๆ แน่นอนถึงได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างนี้”พนาใช้นิ้วเขี่ยหน้าจอมือถืออยู่สักพักก็ยื่นมาให้พี่สะใภ้ดู“นี่ครับ”“นี่ใครกันคะหน้าตาสวยเชียว อย่าบอกนะว่าเป็นแฟนคุณกลาง”“ยังไม่ใช่แฟนครับ แค่กำลังตามจีบแต่ไม่รู้เขาจะยอมใจอ่อนหรือเปล่า”“ว่าแล้วเ
อ้อนรักคุณพ่อเลี้ยง ตอนที่ 55 แล้วแต่คุณ
“แค่อยากรู้ว่าคุณรักผมมากแค่ไหน ตอนที่คุณร้องไห้อยู่บนรถผมโคตรจะดีใจมากเลยรู้ไหม คนอย่างพ่อเลี้ยงเวหาไม่มีทางยอมมีเมียน้อยให้เสียเกียรติหรอกครับผม”“ให้มันจริงอย่างที่พูดเถอะ ฉันจะคอยดู” เธอยิ้มและร้องไห้ในเวลาเดียวกัน ก่อนจะเป็นฝ่ายโน้มใบหน้าขึ้นไปจูบเขาก่อนเมื่อริมฝีปากสัมผัสกันแล้วเวหาก็คลายอ้อมกอด จับมือเรียวมาประสานนิ้วไว้บนที่นอนนุ่ม ส่งปลายลิ้นร้อนเข้าไปชอนไชลิ้มลองรสชาติความหอมหวานอย่างบ้าคลั่ง“อื้อ...”เวหาเริ่มปฏิบัติการปลดเปลื้องอาภรณ์ของเธอออกอย่างช้า ๆ จนเจ้าหล่อนอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า เขาจ้องมองทุกสัดส่วนของเธอปานจะกลืนกิน พร้อมทั้งถอดเสื้อผ้าตัวเองไปด้วย“ผมรักคุณมากนะแอลลี่ รักจนยอมให้คุณได้ทุกอย่าง”“ฉันก็รักคุณค่ะ”เวหาเดินเข่าเข้าไปนั่งตรงหว่างขาเรียว ยกขาข้างหนึ่งขึ้นมา ลากลิ้นเลียตั้งแต่ปลายเท้าแล้วหยุดอยู่ที่ต้นขา นัยน์ตาคมจ้องมองเนินสวาทด้วยแววตาเป็นประกาย แสดงออกทางสีหน้าว่าต้องการเธอมากแค่ไหน ก่อนจะแยกกลีบอูมทั้งสองข้างแล้วประทับริมฝีปากลง ลิ้มลองรสชาติอย่างหิวโหย“อ๊ะ...อื้อ...ซี๊ดดด....คุณใหญ่คะ!”จ๊วบ! จ๊วบ! จ๊วบ!พรรณวรทนอนดิ้นพล่าน ขบริมฝีปากล่างแน่น ๆ เ
อ้อนรักคุณพ่อเลี้ยง ตอนที่ 54 แผน
สิ่งที่เธอได้ยินทำให้รู้สึกเจ็บปวดเหมือนโดนมีดกลีดกลางใจซ้ำ ๆ ดวงตาสวยแดงก่ำก่อนจะมีหยาดน้ำใส ๆ ไหลลงมาเป็นทางบนพวงแก้มขาว ไม่เคยคิดว่าเวหาจะตัดสินใจอย่างนี้ แล้วเธอยังอยากจะกลับไปหาเขาอยู่อีกหรือ(คุณแอลลี่ครับ!)(คุณแอลลี่ครับ!)“เอ่อ...ค่ะคุณกลาง”(คุณโอเคไหมครับเนี่ย จริง ๆ ผมไม่น่าพูดให้ฟังเลย)“ไม่เป็นไรค่ะฉันโอเค เขาคงตัดสินใจดีแล้วล่ะ คุณกลางแค่นี้ก่อนนะคะฉันต้องขึ้นไปห้องพักแล้ว”ตู๊ด ๆ ๆ ๆเธอไม่รอฟังคำร่ำลาจากปลายสาย เพราะตอนนี้น้ำตามันหลั่งออกมาไม่หยุดหย่อน แม้พยายามกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้เล็ดลอดออกมาแต่ก็ทำไม่ได้“ฮึก...ฮือ...”“คุณผู้หญิงเป็นอะไรไหมครับ”“ฉะ...ฉันไม่เป็นไรค่ะ”“จอดหน้าโรงแรมเลยใช่ไหมครับ”“ใช่ค่ะ”เธอรีบจ่ายเงินค่าโดยสารแล้วลงจากรถ เดินก้มหน้าตรงเข้าไปในโรงแรม เพราะกลัวว่าใครจะเห็นว่าตอนนี้เธออ่อนแอแค่ไหนห้านาทีต่อมา.......เข้ามาในห้องพักแล้วเจ้าหล่อนก็ทิ้งตัวลงบนเตียงนอนอย่างไร้พลังงาน หยาดน้ำใสไหลลงจากหางตาเมื่อนึกถึงประโยคที่พนาเอ่ยผ่านสายมา หรือเขาจะหมดรักเธอแล้วจริง ๆ ถึงได้หักหาญน้ำใจกันเช่นนี้“คุณมันบ้าไปแล้ว ฮึก คุณทำอย่างนี้ได้ยังไงคุณใหญ่ ฉัน
อ้อนรักคุณพ่อเลี้ยง ตอนที่ 53 เที่ยวต่อ
@กรุงเทพมหานครได้กลับมาที่นี่อีกครั้งทำให้พรรณวรทนึกถึงเรื่องราวเก่า ๆ ที่เคยเกิดขึ้นเมื่อครั้งยังมีบิดาอยู่ข้างกาย บ้านราคาหลายสิบล้านตอนนี้ตกเป็นของคนอื่นไปแล้ว เธอจะไม่มีวันลืมว่ามันเคยเป็นสถานที่ซึ่งบันทึกเรื่องราวความทรงจำดี ๆ ระหว่างเธอกับบิดาเอาไว้ แต่ก็ไม่คิดที่จะเอามันกลับคืนมาเป็นของตัวเองแล้ว ก็เพราะบ้านหลังนั้นอีกเช่นกันที่ทำให้บิดาเธอต้องปลิดชีพตัวเองออกจากโรงแรมที่พักแล้วเธอก็เดินทางมาที่วัด ซึ่งเป็นสถานที่เก็บอัฐิของบิดาเอาไว้ เดินถือพวงมาลัยไปตรงไปยังโซนที่ตั้งของเจดีย์บรรจุอัฐิ ซึ่งถูกจัดวางไว้เป็นสัดเป็นส่วนอย่างมีระเบียบ เมื่อถึงที่หมายแล้วเจ้าหล่อนก็หยุดอยู่ตรงหน้าเจดีย์ ซึ่งมีรูปของผู้เป็นบิดาติดอยู่พร้อมกับชื่อที่บ่งบอกว่าเป็นผู้ใด“พ่อ...หนูมาหาพ่อแล้วนะคะ” เธอนั่งพับเพียบแล้ววางพวงมาลัยที่ถูกร้อยเรียงอย่างปรานีตไว้บนฐานเจดีย์ ก่อนจะก้มลงกราบระลึกถึงบุญคุณที่ท่านให้กำเนิด และเลี้ยงดูจนเติบใหญ่มาจนถึงตอนนี้“วันนี้หนูไปเคลียร์หนี้สินของเราจนหมดทุกเจ้าแล้วนะคะ พ่อไม่ต้องห่วงอะไรแล้วนะ เพราะเงินทุกบาททุกสตางค์เป็นเงินของคุณใหญ่ ผู้ชายที่พ่ออยากให้หนูแต่งงานด้วย แ
อ้อนรักคุณพ่อเลี้ยง ตอนที่ 52 คนเมา
“ใช่หรือไม่ใช่พวกเธอต่างก็รู้ดี ถ้าพวกเธอสองคนยังอยากทำงานที่นี่ต่อไป บอกความจริงฉันมาว่าวันนั้นที่น้ำตก พวกเธอรู้เห็นอะไรบ้าง” มาถึงขั้นนี้แล้วพรรณวรทต้องการทำให้เรื่องมันกระจ่างเสียที มันจะได้จบ ๆ ไป“พวกเราไม่รู้ไม่เห็นอะไรเลยนะคะแม่เลี้ยง”กาสะลองยิ้มเยาะอย่างพอใจ เพราะคิดว่าถึงอย่างไรเพื่อนทั้งสองก็ไม่มีทางหักหลังเป็นแน่“ใช่ ๆ พวกเราไม่ได้ไปที่นั่นจริง ๆ ค่ะมีแต่นังกาสะลองคนเดียวเท่านั้น”“เล่ามาว่าพวกเธอรู้เห็นอะไรบ้าง แล้วฉันจะไม่เอาเรื่อง”“นี่พวกแกกล้าหักหลังฉันเหรอ!” เจ้าหล่อนถลึงตามองเพื่อนสองเพื่อข่มขู่“ฉันขอโทษนะกาสะลอง เพราะถ้ายังอยู่ข้างแกพวกฉันก็ไม่มีเงาหัวแน่ ๆ แม่เลี้ยงคะ นังกาสะลองมันเป็นคนผลักเพื่อนแม่เลี้ยงตกน้ำในวันนั้น สร้างสถานการณ์ให้แม่เลี้ยงโดนใส่ร้ายค่ะ”“อีคำหล้าอีเพื่อนสารเลว มึงกล้าหักหลังกู”เพี๊ยะ!ด้วยความโมโหกาสะลองรีบพุ่งเข้าหาเพื่อน ขยุ้มผมด้านหลังแล้วง้างมือฟาดเข้าไปที่ใบหน้าสุดแรง หลังจากนั้นความชุลมุนในห้องพักคนงานก็เริ่มต้นขึ้นจากการตบตีของเพื่อนรักทั้งสามคน คนที่อยู่ในหอพักต่างก็ตื่นขึ้นมากลางดึกเพื่อมามุงดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพรรณวรทเดินกล
อ้อนรักคุณพ่อเลี้ยง ตอนที่ 7 ด้านได้อายอด
“โอ๊ย! ฉันเจ็บนะ”“สมควรแล้วไหมล่ะ ทำไมคุณถึงไม่มียางอายเอาซะเลย ทำอย่างนั้นต่อหน้าคนอื่นได้ยังไง” หลังเกิดเหตุการณ์น่าอายที่ร้านกาแฟ เวหาก็ลากตัวเธอขึ้นรถขับออกมาจากที่นั่นโดยเร็ว พามายังท้ายไร่ก่อนจะเป็นเป้าสายตาไปมากกว่านี้“ก็คุณคิดจะหักหน้าฉัน ไม่มีทางยอมให้มันเกิดขึ้นหรอก” เธอยืนกอดอกทำหน้าไม
อ้อนรักคุณพ่อเลี้ยง ตอนที่ 6 คุณใหญ่
“คู่หมั้นพ่อเลี้ยงงั้นเหรอ!” คนที่เพิ่งมาใหม่ยืนอึ้งไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เพราะตั้งแต่เข้ามาทำงานที่นี่ ยังไม่เคยเห็นเวหาพาผู้หญิงคนไหนเข้ามาในไร่เลยสักครั้ง“ใช่! แล้วคุณล่ะเป็นใคร” ตอนนี้เจ้าหล่อนหายจากอาการตื่นกลัวแล้ว สามารถพูดคุยกับอีกฝ่ายได้อย่างสบายใจขึ้น“ฉันชื่อดาวเรืองเป็นผู้จัดการไร่นี้
อ้อนรักคุณพ่อเลี้ยง ตอนที่ 5 คุณเป็นใคร
ในระหว่างทางคนทั้งสองต่างก็นั่งเงียบ อีกคนขับรถไปอย่างไม่สบอารมณ์ ส่วนอีกคนเอาแต่นั่งมองสองข้างทางด้วยความตื่นตาตื่นใจ ใบหน้าสวยมีรอยยิ้มตลอดเวลา เมื่อได้เห็นความอุดมสมบูรณ์ของสองข้างทาง ธรรมชาติที่เธอไม่คิดว่าจะได้กลับมาสัมผัสมันอีกครั้ง หลังจากครอบครัวย้ายไปอยู่เมืองหลวงตั้งแต่เธอยังเด็กเอี๊ยด!
อ้อนรักคุณพ่อเลี้ยง ตอนที่ 8 ยอมรับผิด
“ว่ามาสิ”“กรุณาบอกลูกน้องในไร่ของคุณด้วยว่าฉันเป็นคู่หมั้นคุณ โดยเฉพาะไอ้พวกลูกน้องหื่นพวกนั้น ฉันยังไม่ได้ชำระความเรื่องที่คุณปล่อยให้ฉันอยู่กับไอ้พวกนั้นเลยนะ ถ้าพวกมันรุมโทรมฉันจะทำยังไง” พูดถึงเรื่องนี้พรรณวรทก็โมโหขึ้นอีกครั้ง“ก็ไม่ทำยังไง คุณจะได้มีผัวสมใจอยากยังไงล่ะ มีทีเดียวหลายคนเลยนะไม
You May Also Like
วิศวะร้อนรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์168.4K viewsคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้204.7K viewsเกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย66.5K viewsรอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด321.0K viewsเมียลับหมอเจอริค
Fortune_28983 viewsกาลครั้งนั้นคือคุณ
Umamii.72 viewsอุ้มรักคุณหมอใจร้าย
Duangkwan141 viewsเมียบังเอิญของท่านประธานใหญ่ (มาก)
มนต์ศิขริน123 views
