สองวันแล้วที่คุณอาไม่มา แองเจิ้ลอ่านรายละเอียดใบมอบตัวจนจะจำขึ้นใจแล้ว เธอจัดห้องใหม่ เตรียมเอกสาร หาอะไรทำฆ่าเวลาไปเรื่อยๆ กว่าจะผ่านไปแต่ละวัน แต่ละคืน ยากลำบากเหลือเกิน ตั้งแต่วันนั้น เค้าไม่ได้โทรมาหาเธอเลย มีแต่ส่งไลน์มาบอก ว่าให้คนรถนำอาหารมาส่งให้เท่านั้น อย่างน้อยเค้าก็ยังเป็นห่วงเธอบ้าง เด็กสาวแอบยิ้มอยู่เพียงลำพัง เมื่อเข้าไปดูรูปของเค้าในห้องนอนใหญ่อีกห้อง รูปถ่ายครึ่งตัวขนาดใหญ่ติดเต็มผนังห้อง
"หล่อมากไปแล้ว" เธอไม่เคยรู้เลยว่า ผู้ชายวัยสามสิบสองปี จะหล่อขนาดนี้ งื้อ
เลขาหน้าห้องรู้สึกว่าเจ้านายจะใจลอยมากช่วงสองสามวันมานี้ หลังจากไปรับหลานกลับมา ก็รีบมาทำงานทั้งที่ตอนแรกบอกว่าจะไม่เข้ามาแล้ว
"มาทำงานดีกว่า"
เลขาเตรียมจะถาม แต่เจ้านาย กลับตอบออกมาก่อน แล้วก็อยู่ในห้องทำงานจนมืดถึงได้กลับบ้าน วันต่อมา เธอสังเกตว่าเจ้านายไม่มีสมาธิ ใจลอย และเเอบยิ้มคนเดียวในบางที คนเธออดแซวไม่ได้
"ปิ๊งใครหรอคะ ใจลอยแล้วอมยิ้มแบบนี้" ชายหนุ่มส่ายหน้า
"เปล่าๆไม่ปิ๊งใครทั้งนั้นแหละ"
เค้าเปิดอ่านไลน์ของเธอทั้งวัน หลานสาวรายงานตัวแต่เช้าว่าวันนี้เธอทำอะไร ตั้งแต่เช้า แถมยังชวนเค้ากินข้าวเที่ยง ข้าวเย็นอีกด้วย นิธิถอนหายใจออกมา น่ารักน่าฟัดขนาดนี้ อยู่ ใก้ลบ่อยๆตายแน่เลย ลูกสาวเค้ายังไม่ยี่สิบเลย สงสัยต้องรอไปก่อน เค้าสั่งเลขาสาวใหญ่ให้ไปหาเธอทันที
ร่างบอบบางเดินลงมาที่ชั้นล่าง คุณอาส่งไลน์มาบอกว่า จะให้เลขาพาไปนั่งรถไฟฟ้าดูสถานที่ต่างๆ เธอขอบคุณเค้าเป็นการใหญ่ แถมท้ายด้วยข้อความเสียงขอบคุณ นิธิสั่งให้เลขาพาเธอนั่งรถไฟฟ้าเริ่มจากคอนโด ไปมหาวิทยาลัย ห้างสรพพสินค้า และให้บอกสถานที่สำคัญด้วย ใจจริงเค้าอยากจะพาเธอไปเอง แต่กลัวใจตัวเองมากกว่า เลยต้องห่างกับเธอบ้าง
ข้อความเสียงที่ส่งมาทำให้เค้ายิ้มออกมาอย่างมีความสุข
"ขอบคุณนะคะ คุณอาที่ยังไม่ลืมหนู" นิธิสัมผัสได้ถึงความงอนเล็กๆของเธอ แต่ความอ้อนมีมากกว่า เค้าอยากเห็นหน้าเธอใจจะขาด แล้วเค้าก็ได้เห็น รูปถ่ายของเธอขณะที่รอขึ้นรถไฟฟ้า เค้าใจเต้นระรัวเหมือนหนุ่มน้อยที่เพิ่งหัดจีบสาว น่ารักที่สุด คุณอาชื่นชมหลานสาวของตัวเองออกมา รับรองว่าเปิดเทอม คงมีหนุ่มๆรุ่นเดียวกัน หรือ รุ่นพี่เดินตามแน่ๆ คิดอย่างนี้ คุณอาก็หงุดหงิดขึ้นมาทันที แล้วถ้าเธอชอบรุ่นเดียวกันละ เค้าจะทำยังไง สถานะอาหลาน ผู้ปกครองมันค้ำคออยู่ นิธิหลับตาลงนึกถึงภาพหน้าของเธอ
"ไม่ เค้าจะไม่ยอมให้ใครมาเข้าใก้ลหลานเค้าเป็นอันขาด " คุณอาเตรียมหวงหลานสาวตั้งแต่ยังไม่เปิดเทอม นิธิพยายามจะต้องรักษาระยะห่างของเธอกับเค้า แต่จะต้องคอยดูแลเธออย่างที่ใครก็ไม่สามารถเข้าใก้ลเธอได้ เค้าจะทำยังไง ไม่ใช่งานง่ายเสียแล้ว นักธุรกิจหนุ่มหยุดคิดเรื่องหลานสาวตัวเองไม่ได้เลย
แองเจิ้ลตื่นตาตื่นใจกับภาพที่เห็น คุณพี่เลขาสอนเธอซื้อบัตรขึ้นรถไฟฟ้า แล้วบอกสถานที่สำคัญของแต่ละสถานี ว่าสถานีนี้มีอะไรบ้าง ก่อนจะพาไปมหาวิทยาลัย ใช้ประตูทางออกด้านไหน แล้วเดินต่อไปยังไง เพื่อให้ถึงทหาวิทยาลัยโดยเร็ว เด็กสาวจากต่างจังหวัดมองรอบๆตัวแล้วยิ้มออกมา อย่างร่าเริง เลขาสาวใหญ่ยิ้มออกมา ท่าทางเจ้านายจะแพ้ความใสแน่ๆเลยใจลอยอยู่แบบนี้
"น้องแองเจิ้ล สนิทกับเจ้านายพี่ไหมคะ" พี่เลขาชวนคุย
"ไม่สนิทนะคะ คุณอาจะสนิทกับคุณพ่อมากกว่า" แองเจิ้ลตอบขณะที่เดินชมมหาวิทยาลัย พี่เลขาอดเอ็นดูเด็กสาวไม่ได้ น่าตาน่ารัก ผิวขาวละเอียดไปหมด แถมพูดจาก็น่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน
"อายุเท่าไหร่แล้วคะเนี่ย " เธอถามออกมาอย่างอยากรู้
"18ค่ะ แองเจิ้ลเป็นสาวแล้วนะคะ" สาวแล้วแต่ยังไม่พ้นคุกอยู่ดี งานนี้คุณนิธิเจองานยากแล้วสิ
"เจ้านายพี่เค้าเนื้อหอมมากนะคะ สาวๆติดกันเกรียว" เสียงเลขาเผาเจ้านาย "แต่ดูท่าว่าจะยังไม่จริงจังกับใคร สงสัยอาจจะยังไม่เจอที่ถูกใจแน่" แองเจิ้ลตั้งใจฟังแล้วคิดในใจ อย่าเพิ่งไปถูกใจใครนะคะคุณอาขา
รถที่แล่นมาจอดหน้าบ้านไม่คุ้นตา ทำให้ลูกสาวเจ้าของบ้านต้องโผล่หน้าออกไปดู บ้านของเธออยู่สุดซอยบ้านหลังสุดท้าย ที่มีอาณาเขตกว้างขวาง บริเวณบ้านมีต้นไม้น้อยใหญ่มากมายให้ความร่มรื่น ผู้เป็นพ่อสร้างบ้านนี้เพื่อเอาไว้ให้แม่โดยเฉพาะได้พักผ่อน ถ้ายามหน้าบ้านปล่อยให้เข้ามาได้ แสดงว่าเป็นแขกของที่นี่แน่ๆ"มาหาใครคะ"รถเอสยูวีกำลังจะดับเครื่อง เจ้าของบ้านลงไปต้อนรับ ขณะนี้คุณพ่อกำลังดูแลคุณแม่อาบน้ำอยู่ แองเจิ้ลจึงต้องเป็นเจ้าบ้านที่ดี ประตูรถเปิดออกพร้อมกับสายตาที่ทั้งคู่มองกัน เจ้าของบ้านกรี้ดลั่นออกมาแล้วนึกขึ้นได้จึงเอามือปิดปาก"อานิธ"เสียงเธอเรียกชื่อเค้าด้วยความดีใจ นิธิยิ้มกว้างอย่างที่สุด เค้าบอกเสียงเบาออกมา"คิดถึงแฟนค่ะ" คนฟังหน้าแดงก่ำด้วยความอาย"คิดถึงเหมือนกันค่ะ"ก่อนจะส่งมือตัวเองออกไปให้เค้าจูบ นิธิจับมือบางแล้วจูบเบาๆ ในใจอยากกอด อยากจูบปากบางเหลือเกิน แต่คงไม่เหมาะนัก"เข้าบ้านค่ะ คุณพ่อคงดีใจ" นิธิเดินเคียงคู่กับเธอเข้าไปในบ้านแล้วบอกเสียงกระซิบ"ไม่มีอากอดแล้วนอนหลับไหม" เค้าได้รับคำตอบด้วยใบหน้าจ๋อยๆแทน ชายหนุ่มหัวเราะออกมาเบาๆ"บอกแล้ว"เจ้าของบ้านตัวจริงลงมาต้อนรับแขก
นิธิจูบมือบางเบาๆ"วันนี้ทำงานไม่ได้เลย ต้องรีบมา" เค้าอ้อนเธอทันที แองเจิ้ลยิ้มอายๆ"หนูก็คิดถึงค่ะ มากด้วย"คนตัวเล็กอ้อนกลับไม่แพ้กัน"ต่อไปนี้ถ้าว่างอามารับนะคะ ถ้าไม่ว่างจะให้รถมารับ จะได้ไม่ต้องโอ้เอ้ ถ้าอยากไปไหนกับเพื่อนจะได้มีรถไปด้วย"เค้าบอกกับเธอ แองเจิ้ลขยับตัวเข้าไปใก้ลเค้าแล้วซุกที่หัวไหล่เบาๆ"หนูไม่ได้อยากได้ดอกไม้นะคะ" เธอย้ำกับเค้าอีกรอบ นิธิก้มลงมาหอมผมเบาๆ"ดีแล้วค่ะ คนดีของอา ถ้าอยากได้ อาจะซื้อให้เองนะคะ"คนขี้หวงรีบบอกทันที แองเจิ้ลเงยหน้าขึ้นมองเค้า สายตาเป็นประกาย"อานิธพูดแล้วนะคะ ว่าจะซื้อให้" เธอย้ำกับเค้า นิธิพยักหน้า"ค่ะ ไม่ลืมหรอกนะคะ" เค้าย้ำกับเธออีกรอบ แล้วหอมมือเธอเบาๆ"ทานข้าวก่อนค่ะ" เสียงคุณอาเคาะประตูหน้าห้อง แองเจิ้ลวางเอกสารการเรียนในมือแล้วรีบลุกออกไปข้างนอกทันที กลิ่นอาหารหอมฟุ้งอบอวลเต็มห้อง พ่อครัวเงยหน้าขึ้นมามองแฟนสาวแล้วยิ้มออกมา"ทานข้าวค่ะ อาจัดโต๊ะแล้ว"แองเจิ้ลเดินตรงเข้าไปหาพ่อครัวทันที ก่อนจะกอดเค้าจากทางด้านหลัง"อานิธน่ารักที่สุดเลยค่ะ" เธออ้อนเค้าอีกแล้ว นิธิวางจานข้าวในมือแล้ว หันกลับมากอดตอบทันที มือของเค้าลูบผมเธอเบาๆ"อารั
"ตัวเย็นแล้ว ปวดหัวอีกไหมคะ"เสียงคุณอาถามอย่างห่วงใยแล้วก้มลงหอมแก้มคนป่วยอย่างอ่อนโยน"ไม่ค่ะ หายแล้ว" แองเจิ้ลยิ้มอายๆ ตั้งแต่วันศุกร์จนถึงเช้าวันจันทร์ คุณอาก็คลอเคลียอยู่กับเธอตลอดเวลาแทบไม่ห่างไปไหนเลย มือของเค้ามักจะอยู่ตามร่างกายเธอเสมอ สัมผัสอ่อนโยนแผ่วเบา ทำให้เธออบอุ่นใจมากเหลือเกิน"วันนี้อาจะไปส่ง แล้วถ้าเลิกงานไม่เย็นมาก อาจะไปรับเองนะคะ"เค้าบอกเธอแล้วหอมแก้มขาวอีกครั้ง"เราเข้าใจกันแล้วนะคะ ขอให้แองเจิ้ลเชื่อใจอาเท่านั้น แล้วเราจะต้องมีความสุขด้วยกัน" เค้าย้ำกับเธออีกครั้ง"หนูเชื่อใจอานิธนะคะ แล้วก็จะมองแค่อานิธคนเดียวตลอดไป" เธอตอบเค้าออกมาแล้วลูบแก้มเค้าเบาๆ นิธิยิ้มออกมา"น่ารักที่สุดเลยเด็กคนนี้" เค้าอ้อนเธออีกแล้ว "อ้อนอีกแล้ว น่ารักไปอีก" เสียงเธอบ่นเค้าเบา"ตั้งใจเรียนนะคะ อย่าลืมว่า มีแฟนแล้ว แถมแฟนก็หวงมากด้วย"เค้าย้ำกับเธออีกที ก่อนจะลงจากรถที่จอดส่งหน้าตึกเรียน"ค่ะ หนูรู้แล้ว" เธอตอบเค้า "ตั้งใจทำงานนะคะ คิดถึงหนูบ้างอย่ามัวแต่ไปมองสาวๆที่ไหนนะคะ"เธอท้วงขึ้นมา นิธิส่ายหน้า"มีแฟนเด็กแบบนี้จะไปหาคนอื่นทำไม แฟนอาน่ารักที่สุดแล้ว"เธอหอมแก้มเค้าเบาๆก่อนลงจา
คนข้างตัวที่กำลังหลับสนิทเริ่มตัวอุ่นๆขึ้นมา นิธิรีห่มผ้าผืนใหญ่ให้อบอุ่น ก่อนจะกอดรัดให้แน่นขึ้นอีก เธอหลับแล้วน่ารักน่ามองไปอีกแบบ เค้าหอผมเธอเบาๆแล้วหลับตาลงอกครั้ง ก่อนจะรู้สึกอีกทีว่าเธอตัร้อนจัด เค้าลุกขึ้นทันทีแล้วเปิดไฟให้สว่างทั่วห้อง หาเสื้อผ้ามาใส่แล้วรีบหาผ้าเช็ดตัวมาชุบน้ำเช็ดตัวให้ เธอลืมตาขึ้นมาอย่างอ่อนเพลีย"ทานยานะคะ"คุณอาประคองหลานสาวให้ลุกขึ้นนั่งแล้วป้อนยาแก้ไข้ให้ถึงปาก ก่อนจะเช็ดหน้าเช็ดตัวให้อีกรอบ"อาขอโทษนะคะที่ทำให้ป่วย เมื่อวานนี้เธอโดนแดด โดนฝน แล้วยังมาแช่น้ำอีกตั้งนาน เลยทำให้ป่วย นิธิรู้สึกผิดมากจริงๆ เค้าเอนตัวเธอให้นอนลง แล้วเช็ดตัวให้อีกรอบคอขาวผ่องกับหน้าอกอวบอิ่มทำให้เค้าเสียสมาธิสายตาของเธอคอยแต่จะมองตามเค้าทำให้เค้าประหม่า"อาไม่เคยทำแบบนี้เลย"เค้าบอกกับเธอ แองเจิ้ลยิ้มออกมา"ดีแล้วค่ะ ทำให้หนูคนเดียวนะคะ" เธอบอกเสียงอ้อน แล้วพลิกตัวนอนคว่ำหน้าลง เพื่อให้เค้าเช็ดแผ่นหลังเปลือยให้ มือของเค้าลูบไล้แผ่นหลัขาวเนียน ก่อนจะจูบเบาๆ ไล่ลงมาที่สะโพกของเธอ แล้วเช็ดที่ซอกขาเบาๆแป้งฝุ่นหอมกรุ่นทาตัวตัวขอคนป่วยอย่างหอมกรุ่น เค้าจัดหมอนอีกที แล้วพาเธอนอน"
นิธิมองภาพตรงหน้าแล้วหลับตาลง เธอร้ายกาจที่สุดเลย บราตัวสวยเปียกน้ำไปหมด เนินอกขาวโผล่พ้นน้ำขึ้นมาเล็กน้อย ใต้น้ำใสมีเพียงแพนตี้ตัวน้อยเท่านั้น"อาจะทนไหวไหมคะ แองเจิ้ล" เค้าถามออกไป"ทนไหวสิคะ ที่ทำแบบนี้ก็มากพอแล้วนะคะ "เธอตอบด้วยความมั่นใจ ชายหนุ่มส่ายหน้าแล้วถอดเสื้อผ้าตัวเองออกช้าๆ"แองเจิ้ลคิดผิดแล้ว ยิ่งทำแบบนี้ยิ่งทรมาน สิ่งที่อาทำมันเทียบไม่ได้เลย กับสิ่งที่อารอคอย" เค้าบอกเธอเสื้อยืดที่ใส่มาทั้งวันหลุดออกแล้ว กางเกงยีนส์กำลังจะถูกถอดออกไป เค้ามองตาเธอไม่กระพริบ แองเจิ้ลกำลังอยากรู้อยากลอง เค้าจะทำให้เธอรู้ ว่าความทรมานที่แท้จริงเป็นยังไง แก่นกายพองขยายอยู่ใต้ชั้นในสีขาว เค้าก้าวตามลงไปในอ่าง แล้วดึงเธอมาใก้ล วันนี้เธอจะได้รู้ว่าความทรมานของการปลุกเร้า เป็นอย่างไรปากบางเฉียบสัมผัสลงมาเบาๆที่ปากของเค้า ลิ้นร้อนสอดเข้าไปดูดชิมความหวาน เค้าบีบเคล้นหน้าอกอวบอิ่มแล้วปลดตะขอ ออกทันที เธอถอดบราออกให้เค้าได้ชื่นชมความสวยงาม ร่องรอยจากปากเค้าเป็นสีชมพูจาง มือหนาบีบเคล้นก่อนจะสัมผัสที่ปลายเนินอกที่ชูชัน เธอร้องครางออกมา เสียงหวานใส่เค้า นิธิลูบไล้แผ่นหลังเปลือยเปล่า ไล่ลงมาที่ขอบบิกิ
มือหนาจับจูงมือของหลานสาวแน่น"วันนี้ไปเที่ยวกันนะคะ" เสียงหวานอ้อนเค้า นิธิพยักหน้า"ค่ะจะไปไหนตามใจเลยค่ะ"เค้าตามใจเธออยู่แล้ว ชายหนุ่มสลัดคราบนักธุรกิจใหญ่ สวมเสื้อผ้าแบบลำลองดูสบายๆแต่หล่อเร้าใจเหลือเกิน"หล่อไปอีก หนูหวง" แองเจิ้ลทำหน้างอนทันที คุณอาเดินเข้ามาใก้ล แล้วบีบจมูกเบาๆ"แล้วคิดว่าอาไม่หวงเราหรือไง สวยน่ารักที่สุดแบบนี้ใครๆก็มอง" เค้าบอกตามตรง"หนูไม่ได้มองใครนะคะ นอกจากอานิธคนเดียว " เธออ้อนเค้าตอบ แล้วกอดเอวเค้าเอาไว้ นิธิกอดตอบทันที"อาก็มองแค่หนูคนเดียวเท่านั้น เชื่ออานะคะ" เธอสบตากับเค้าแล้วพยักหน้าเบาๆ นิธิก้มลงหอมหน้าผากขาวอย่างอ่อนโยน"รักจะบ้าอยู่แล้วววว" เค้าบ่นออกมาเบาๆสองมือที่เกาะกันแน่นไม่ห่างไปไหนตั้งแต่ออกมาจากในห้องลงมาถึงข้างล่าง เค้าจับมือเธอเอาไว้แน่น แล้วไม่ยอมปล่อยมืออีกเลย"ไปรถไฟฟ้านะคะ สะดวกดี" เค้าอยากพาเธอใช้ชีวิตแบบนี้ดู"ได้ค่ะ" นิธิพาดูแผนที่แล้ววางแผนการเดินทางทันที แองเจิ้ลยังไม่ได้หุบยิ้มเลย เธอมีความสุขเพราะเค้าเหลือเกินร้านอาหารริมทางที่มีคนต่อคิวยาวเป็นอาหารมื้อแรกของวัน แสงแดดวันเสาร์ไม่มากเท่าไหร่แต่เธอก็หน้าแดงทันที เค้าซับเหงื่