11.1

ในห้องทำงาน คิรากรหมกมุ่นอยู่กับเอกสารกองโตและการตอบอีเมลสำคัญหลายฉบับที่คั่งค้างมาตั้งแต่วันที่ไออุ่นเข้าโรงพยาบาล เลยมาจนกระทั่งหลังเสร็จสิ้นงานแต่งงาน เขาทำงานจนลืมเวลา เงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็เที่ยงคืนกว่าแล้ว ถึงจะเหนื่อย แต่ก็ยิ้มออกเมื่อเห็นอลีนาแง้มประตูแล้วยื่นหน้าเข้ามาถามด้วยท่าทางน่ารัก

               “ฉันเข้าไปได้มั้ยคะ”

               “เข้ามาสิ ผมเพิ่งทำงานเสร็จ กำลังคิดถึงคุณอยู่พอดี” เขาบอกพลางปิดแฟ้มงานตรงหน้าแล้วเอาไปวางซ้อนไว้บนกองริมโต๊ะ “ทำไมคุณยังไม่นอน หรือต้องให้ผมกล่อมถึงจะยอมหลับเหมือนไออุ่น”

               หญิงสาวยิ้มขำ เธอโดนอ่อยเลเวลนี้บ่อยจนไม่เขินแล้ว แต่ถ้าเป็นเลเวลถึงเนื้อถึงตัวก็คงจะอายม้วนไปตามระเบียบ

               “ฉันเอาของมาคืนคุณ” ร่างบอบบางในชุดนอนเสื้อเชิ้ตแขนสั้นกับกางเกงขายาวผ้าซาตินเนื้อนุ่มลื่นสีโอลด์โรสเดินมาหยุดยืนข้างโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งขัดมันตัวใหญ่

               บนโต๊ะไม่มีอะไรวางอยู่เลยนอกจากแฟ้มงานกองโตกับคอมพิวเตอร์แลปทอปเครื่องบางเฉียบที่มีสัญลักษณ์แอปเปิลแหว่งอีกหนึ่งเครื่อง ทางซ้ายมือเป็นตู้โชว์บิลต์อินที่ภายในเต็มไปด้วยมอเดลหุ่นยนต์กันดั้ม ซึ่งน่าจะเป็นของสะสมสุดโปรดของเขา

               “เอาอะไรมาคืนผม” เจ้าของห้องถามพลางหมุนเก้าอี้มาทางคนที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะแล้วจ้องมองชุดนอนกะโปโลที่เธอสวมอยู่ ซึ่งเป็นแบบเดิมกับทุกครั้งที่เขาเคยเห็นแค่ต่างสี “คุณมีชุดนอนแบบนี้กี่สี”

               “ทุกสีค่ะ”

               “มีแค่แบบเดียว?”

               “ค่ะ” ตอบแล้วก็ก้มมองตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาย้อนถามเขา “ทำไมเหรอคะ”

               “ผมแค่คิดว่ารูปร่างอย่างคุณถ้าใส่ชุดนอนแบบกระโปรงสั้น สายเดี่ยว ซีทรูอะไรประมาณนี้จะต้องเซ็กซี่มากแน่ๆ” คนที่นั่งทิ้งหลังพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำตัวใหญ่เผลอทำตาวาวจนหญิงสาวนึกกลัวใจเขาขึ้นมาครามครัน

               “หยุดคิดไม่ดีกับฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ” เธอมองตาดุ แล้วรีบถอดแหวนแต่งงานออกจากนิ้วนางข้างซ้ายยื่นให้เขา “เอาแหวนแต่งงานของคุณคืนไปค่ะ”

               “ผมให้แล้วไม่เอาคืน” เขาคิดอยู่แล้วว่าเธอต้องเอาแหวนมาคืน แต่จะให้รับมาง่ายๆ ก็ไม่สนุก

               “แหวนวงนี้มีมูลค่ามากเกินไป ฉันรับไว้ไม่ได้”

               “ถ้าเทียบกับการที่คุณยอมทิ้งชีวิตอิสระของตัวเองมาแต่งงานกับผม เพื่อมาทำหน้าที่แม่ให้ไออุ่น ผมว่ามันยังน้อยไปด้วยซ้ำ”

               “ฉันเต็มใจทำ คุณไม่ต้องให้อะไรตอบแทนฉัน” เธอเดินเข้าไปใกล้แล้วยื่นแหวนไปตรงหน้าแต่เขาไม่ยอมรับคืน เธอจึงจับมือเขาขึ้นมาแบหงายแล้วยัดแหวนลงกลางฝ่ามือ และโดยไม่คาดคิด เธอถูกเขาใช้วงแขนอีกข้างโอบรอบเอวบางแล้วรั้งร่างเล็กนุ่มนิ่มลงไปนั่งบนตัก “คุณคิม!”

               “คุณให้สิทธิ์ผมกอดคุณได้นะ” เขากระซิบงึมงำอยู่ข้างหูพลางกดคลึงปลายคางเข้ากับไหล่เล็กอย่างยั่วเย้าแล้วจูบแผ่วเบาลงบนซอกคอขาวละเอียด ซึ่งยังมีรอยประทับที่เขาทำไว้เมื่อคืนนี้ให้เห็นอยู่จางๆ “แล้วคุณก็ให้ผมทำแบบนี้ได้ด้วย”

               “คุณใช้สิทธิ์บ่อยเกินไปแล้วนะคะ” หญิงสาวบอกเสียงแผ่วพลางขยับตัวดุ๊กดิ๊กเพื่อให้หลุดพ้นจากอ้อมกอด แต่เขาไม่ยอมคลายวงแขนเลย

               “อย่าดิ้น...” คิรากรกัดฟันบอกด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ยิ่งเธอดิ้น บั้นท้ายนุ่มหยุ่นก็ยิ่งบดเบียดกับบางสิ่งที่สงบนิ่งอยู่ภายใต้กางเกงชุดนอน “...ถ้าไม่อยากให้คิมน้อยตื่น”

               อลีนาตัวแข็งทื่อทันที เพิ่งรู้ตัวว่านั่งทับอะไรอยู่ ถึงแม้จะมีเนื้อผ้ากางกั้นอยู่ถึงสองชั้น แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่ดุนดันอยู่เบื้องล่าง

               “ยังไงผมก็ไม่รับแหวนวงนี้คืน แต่ถ้าคุณไม่สบายใจที่จะเก็บมันไว้ ผมก็จะช่วยเก็บไว้ให้” เขาวางแหวนเพชรประจำตระกูลมูลค่ามหาศาลที่มารดามอบให้ไว้บนโต๊ะ แล้วเปิดลิ้นชักหยิบแหวนเพชรอีกวงที่แอบซื้อไว้ก่อนหน้านี้ออกมา “แต่คุณต้องสวมแหวนวงนี้แทน”

               “ทำไมต้องบังคับกันด้วย”

               “ผมไม่ได้บังคับ ผมแค่อยากให้คุณสวมมันเอาไว้ ผู้ชายทุกคนบนโลกนี้จะได้รู้ว่าคุณมีสามีแล้ว” เขาพูดพลางไล้ฝ่ามืออบอุ่นไปบนผิวเนื้อเนียนนุ่มของเรียวแขนสลักเสลากระทั่งไปถึงปลายนิ้วมือ จากนั้นจึงสวมแหวนเพชรวงกะทัดรัดเข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายแล้วประสานนิ้วบีบมือเธอไว้เพื่อป้องกันไม่ให้เธอถอดมันออก “ผมสวมแหวนให้ใหม่แล้ว ห้ามถอดออกอีกนะ”

               “ฉันไม่ได้ต้องการเงินทองของมีค่าอะไรจากคุณทั้งนั้น”

               “ถ้าคุณไม่ยอมรับแหวนแต่งงานจากผม คุณก็ต้อง...” เขาเว้นจังหวะ ไซ้ปลายจมูกที่โด่งเป็นสันไปบนแก้มเนียนนุ่มแล้วฉวยโอกาสสูดกลิ่นกายหอมกรุ่นเข้าไปด้วย “...รับคิมน้อยเข้าไปอยู่ในตัวคุณแล้วละ”

               “อย่าพูดเล่นแบบนี้นะ” อลีนาเอียงตัวมาต่อว่าอย่างกะทันหันจนเกือบตกจากตักร่วงลงสู่พื้น ดีที่เขาจับสะโพกเธอไว้ทันแล้วรั้งเข้าไปชิดกับลำตัวให้มากยิ่งขึ้น

               “ใครว่าผมพูดเล่น” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ใส่นัยน์ตาหวานฉ่ำของหญิงสาวที่หน้าแดงระเรื่อไปถึงใบหูเหมือนทุกครั้งที่เธอเขิน “ตกลงคุณจะเอาแหวนหรือจะเอาคิมน้อย”

               “เอาแหวนค่ะ เอาแหวนๆๆๆ” อลีนารีบตอบรวดเร็วแล้วทำท่าจะลุกออกจากตักเขา

               “อย่าเพิ่งไปสิ ผมยังมีของจะให้คุณอีก” เขากระชับวงแขนกักตัวเธอไว้

               “อะไรคะ” หญิงสาวถามพลางดันตัวเองออกห่างจากแผงอกกว้างของเขาเพื่อเว้นช่องว่างไม่ให้ทรวงอกอวบบดเบียดกับกล้ามเนื้อที่เป็นลอนแน่นภายใต้เสื้อชุดนอนของเขามากเกินไป

               คิรากรหยิบซองจดหมายแบบยาวสีขาวจากในลิ้นชักมาส่งให้เธอ “เปิดดูเอง”

               “ถ้าเป็นเช็ค ฉันไม่รับนะคะ”

               “คุณจะไม่เอาอะไรจากผมสักอย่างเลยเหรอ สินสอดก็ไม่เอา อะไรๆ ก็ไม่อยากได้”

               “ฉันจะอยากได้ของของคนอื่นไปทำไม”

               “คนอื่นที่ไหน ผมเป็นสามีคุณนะ” ชายหนุ่มพูดพลางปัดปลายจมูกผ่านปลายจมูกเล็กของคนในวงแขน และต้องใช้ความพยายามอย่างถึงที่สุดที่จะไม่แนบริมฝีปากลงไปบนเรียวปากนุ่มที่อยู่ห่างจากริมฝีปากของเขาแค่คืบ “แค่คุณพูดมาคำเดียวว่าอยากได้อะไร ผมจะหามาให้ทุกอย่าง”

               “ฉันไม่อยากได้อะไรจากคุณทั้งนั้น นอกจากขอให้คุณเป็นคุณพ่อที่น่ารักให้ไออุ่นแบบนี้ตลอดไปก็พอแล้ว”

               คิรากรยิ้มประทับใจ ผู้หญิงคนนี้จิตใจดี รักเด็ก มีความเป็นแม่สูงทั้งที่ยังไม่เคยมีลูกมาก่อน แถมยังไม่เห็นแก่เงินทองของมีค่าใดๆ อีก “งั้นคุณลองเปิดซองดูก่อนแล้วจะรู้ว่าผมอยากมอบอะไรให้คุณ”

               อลีนาเปิดซองออกดู สิ่งที่อยู่ภายในเป็นเอกสารบางอย่าง ไม่ใช่เช็คอย่างที่คิดไว้ หญิงสาวดึงแผ่นกระดาษที่ถูกพับสามท่อนอย่างเรียบร้อยออกมาคลี่อ่าน แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยความงุนงง

               “ผลตรวจสุขภาพ?”