10.3

               “คุณไม่แต่งงานแล้วเหรอคะ” เธอย้อนถามแล้วฉุกคิดได้ว่าอาจจะเป็นการละลาบละล้วงเกินไป “ขอโทษค่ะ เรื่องส่วนตัวของคุณ ฉันไม่ควรเสียมารยาท”

               “ไม่เป็นไรครับ ผมยินดีตอบ” ชายหนุ่มบอกด้วยรอยยิ้มโล่งใจไม่เหมือนคนที่เพิ่งยกเลิกงานแต่งงานกะทันหันสักนิด “ผมกับว่าที่เจ้าสาวเพิ่งรู้ตัวว่าเราสองคนไม่ได้รักกัน ว่าที่เจ้าสาวของผมก็คือคนที่มีเรื่องกับคุณคิมในงานแต่งงานเมื่อคืนนี้”

               “คุณคิดถูกแล้วที่ยกเลิกการแต่งงาน ผู้หญิงแบบเอยนี่ถอยให้ห่างดีที่สุดค่ะ”

               “คุณรู้จักเอยด้วยเหรอ”

               “ตอนเรียนที่เมกา เราอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันค่ะ แล้วเราก็เคยมีเรื่องกันมาก่อนด้วย” ดานิกาบอกอย่างเปิดเผย “ฉันขอเดาได้มั้ยคะว่าทำไมคุณกับเอยถึงไม่แต่งงานกันแล้ว”

               “ได้ครับ” เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าผู้หญิงคนนี้รู้จักอันนาดีแค่ไหน

“ฉันคิดว่าเอยคงขอเลิกกับคุณ เพราะปัญหาทางธุรกิจที่ครอบครัวของคุณกำลังเผชิญอยู่”

               “ผมเชื่อแล้วว่าคุณรู้จักเอยดี” ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “แล้วคุณรู้จักเอิงด้วยหรือเปล่า”

               “ฉันเพิ่งรู้จักคุณเอิงเมื่อไม่กี่วันนี่เอง คุณเอิงเป็นคนน่ารักมากนะคะ อุตส่าห์ยอมแต่งงานกับพี่คิมทั้งที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่วันเพื่อที่จะรับเป็นแม่ให้ลูกของน้องสาวตัวเอง”

               “คุณว่าไงนะ!” ศิวภัทรกระตุกหัวคิ้วสีเข้มเข้าหากันด้วยความข้องใจ เขานึกอยู่แล้วว่าการแต่งงานครั้งนี้ต้องมีวาระซ่อนเร้น เพราะเขารู้จักอลีนามานาน แต่เธอไม่เคยพูดถึงคิรากรให้ฟังเลยสักครั้ง “ไออุ่นเป็นลูกของเอยเหรอ แล้วที่เอิงกับคุณคิมแต่งงานกันไม่ใช่เพราะรักกันใช่มั้ย”

               “ตายจริง คุณยังไม่รู้เรื่องนี้เหรอคะ” ดานิกาตกใจที่เผลอแพร่งพรายความลับที่คิรากรกำชับนักหนาว่าไม่ให้บอกใครออกไป

               “ผมไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย” ศิวภัทรตาลุกวาว เขาไม่สนใจเรื่องที่อันนาเคยมีลูกมาก่อน แต่สนใจเรื่องที่อลีนาแต่งงานกับคิรากรโดยที่ไม่ได้รักมากกว่า

คืนนี้เสียงหัวเราะของไออุ่นในยามที่ฟังคุณพ่อเล่านิทานก่อนนอนให้ฟังดังกว่าทุกครั้งเพราะมีคุณแม่ร่วมฟังอยู่ด้วย ส่วนคิรากรเองก็ไม่ค่อยเขินเหมือนครั้งก่อน เพราะวันนี้เขาแต่งตัวเป็นเจ้าชายกบตัวเขียว ลีลาการเล่านิทานของเขายังแพรวพราวและตลกรั่วเหมือนเดิม พอถึงตอนใกล้จบเขาก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้อลีนาที่กึ่งนั่งกึ่งนอนพิงหัวเตียงอยู่กับไออุ่น โดยมือข้างหนึ่งของหญิงสาวโอบกอดเด็กหญิงตัวน้อยที่นอนซบอกเธออยู่

               “เจ้าหญิงเอิงช่วยจุ๊บเจ้าชายกบหน่อยนะคร้าบบบ” ชายหนุ่มดัดเสียงอู้อี้เป็นตัวการ์ตูนน่าขบขัน แต่คนฟังหน้าแดงจัด หัวใจเต้นแรง

เขาจะเล่นแบบนี้ต่อหน้าลูกไม่ได้!

“แม่เอิงจุ๊บเลยค่ะ จุ๊บเลยๆๆๆ”

อลีนาอึ้งไปเมื่อลูกสาวเงยหน้าขึ้นมาบอกด้วยแววตาตื่นเต้นและเร่งเร้าให้เธอจุ๊บคุณพ่อที่อยู่ในชุดเจ้าชายกบเร็วๆ

               “จุ๊บเลยค่ะแม่เอิงขา กบตัวเขียวจะได้แปลงร่างเป็นเจ้าชาย”

               “แม่เอิงว่าปล่อยให้เป็นกบแบบนี้ก็น่ารักดีนะคะ” หญิงสาวอดหมั่นไส้คนที่ยังยื่นหน้ารอคอยการจูบอยู่แทบชิดปลายจมูกเธอไม่ได้ เธอน่าจะเอะใจว่าเขามีแผนการร้ายกาจอยู่ในใจตั้งแต่ตอนที่ไออุ่นบอกว่าอยากฟังเรื่องหนูน้อยหมวกแดง แต่เขากลับเกลี้ยกล่อมลูกให้ฟังเรื่องเจ้าชายกบแทนแล้ว

               “ไออุ่นสงสารเจ้าชายค่ะ ไออุ่นไม่อยากให้เจ้าชายเป็นกบตลอดชีวิต” เด็กหญิงที่อินกับนิทานมากบอกเสียงอ่อย น้ำตาคลอเบ้า

               “ก็ได้ค่ะ แม่เอิงยอมเพื่อไออุ่นนะ ไม่อย่างนั้นแม่เอิงจะจับกบเจ้าเล่ห์ย่างเกลือไปเลย” อลีนาบอกพลางลูบแก้มกลมนุ่มนิ่มของเด็กหญิงในอ้อมกอดเพื่อปลอบใจให้หายเศร้า

               “เย้ๆ แม่เอิงใจดีที่สุดเลย”

               “จุ๊บเร็วๆ อ๊บๆๆๆ กบรอนานแล้วนะคร้าบบบ” คิรากรลอยหน้าลอยตาส่งเสียงเร่งเร้าอย่างน่าหมั่นไส้

               อลีนายอมแนบริมฝีปากลงบนริมฝีปากหยักสวยของเจ้าชายกบแล้วถอนออกอย่างรวดเร็ว จากนั้นชายหนุ่มในชุดกบสีเขียวปี๋ก็ลุกขึ้นกางแขนหมุนตัวเป็นวงกลมหลายรอบด้วยสีหน้าเปี่ยมสุขพร้อมกับถอดชุดเจ้าชายกบเหวี่ยงออกแล้วกลายร่างเป็นเจ้าชายสุดหล่อ

               “เจ้าชายกบกลายเป็นคนแล้ว เย้ๆ” ไออุ่นปรบมือรัวๆ อย่างสนุกสนาน โดยไม่เห็นว่าคุณแม่กำลังส่งสายตาพิฆาตให้คุณพ่อจอมเจ้าเล่ห์ที่กำลังยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่

               “นิทานจบแล้ว ไออุ่นก็ต้องนอนได้แล้วนะคะ” คุณพ่อบอกกับลูกสาวอย่างอ่อนโยนก่อนจะเปิดลิ้นชักที่โต๊ะเตี้ยข้างเตียงแล้วหยิบอะไรบางอย่างออกมา “คุณพ่อทำกรอบรูปอันใหม่มาให้ รูปนี้มีไออุ่นกับคุณพ่อแล้วก็แม่เอิงอยู่ด้วยกัน ไออุ่นชอบมั้ยคะ”

               “ชอบที่สุดเลยค่า” เด็กหญิงรับกรอบรูปไปเพ่งมองด้วยรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขสมหวังที่มีพ่อแม่อยู่พร้อมหน้า ในรูปเธอถูกคุณพ่ออุ้มขึ้นมาให้ช่วยตัดเค้กแต่งงานในบรรยากาศอบอุ่นและอบอวลไปด้วยความรักที่ทั้งพ่อและแม่มอบให้แก่เธอ

               “รูปครอบครัวรูปแรกของเรา”

               อลีนาส่งยิ้มหวานละมุนให้คนที่ส่งสายตาอบอุ่นข้ามตัวลูกสาวมายังเธอ ผู้ชายคนนี้ละเอียดอ่อนมากอย่างไม่น่าเชื่อ เขาพยายามลบทุกร่องรอยที่ขาดวิ่นและเติมเต็มหัวใจดวงน้อยที่แห้งผากของไออุ่นด้วยความรักอย่างบริสุทธิ์ใจ

               “ต่อไปไออุ่นไม่ต้องนอนกอดกรอบรูปแล้วนะ” คิรากรหยิบกรอบรูปในมือลูกสาวไปวางที่โต๊ะหัวเตียง ซึ่งกรอบรูปอันเดิมได้ถูกเก็บออกไปตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว “เพราะไออุ่นมีแม่เอิงตัวจริงให้กอดแล้ว” ชายหนุ่มจับแขนเล็กๆ ของลูกสาวไปโอบกอดคุณแม่ของเธอไว้ และเขาก็ฉวยโอกาสกอดภรรยาเอาไว้พร้อมกันด้วย

               อลีนาเริ่มชินกับการตอดเล็กตอดน้อยของเขาแล้วจึงคร้านจะโกรธ เธอยอมให้เขากอดพร้อมกับลูกสาว จากนั้นไม่ถึงสิบห้านาที ไออุ่นก็หลับอย่างง่ายดายภายใต้อ้อมกอดอบอุ่นของพ่อและแม่

               “คืนนี้คุณจะนอนห้องลูกหรือเปล่า” คิรากรกระซิบถามเสียงเบา

               “นอนค่ะ” หญิงสาวตอบโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว การนอนกับไออุ่นน่าจะปลอดภัยสำหรับเธอมากกว่ากลับไปนอนที่ห้องของตัวเอง

               “ไม่อยากเปลี่ยนบรรยากาศไปนอนห้องผมบ้างเหรอ”

               “ขอคิดดูก่อนนะคะ”

               เขารู้ว่าเธอแค่พูดเล่น แต่ก็อดยิ้มพรายอย่างมีความหวังว่าสักวันเธอจะใจอ่อนไม่ได้ “ผมขอไปเคลียร์งานหน่อยนะ ไม่ได้เข้าออฟฟิศหลายวัน เลขาฯ ส่งเอกสารด่วนมาให้เป็นตั้งเลย” ว่าแล้วก็ลุกออกจากเตียงอย่างแผ่วเบาไม่ให้เด็กน้อยที่เพิ่งหลับรู้ตัว

               “อย่าทำงานดึกนักนะคะ” อลีนาเตือนด้วยความเป็นห่วง หลายวันที่อยู่ด้วยกัน เขาทำหน้าที่พ่อไปพร้อมกับหน้าที่ CEO ของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แม้ไม่ได้เข้าบริษัท แต่ก็โทรศัพท์สั่งงานเลขานุการและลูกน้องอยู่เป็นระยะ เขาอุทิศเวลาทุกนาทีให้ลูกและงาน เธอยังไม่เคยเห็นเขาทำอะไรเพื่อความสุขส่วนตัวเลยสักครั้ง