12.5

               อลีนารับรู้ถึงการถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรงอีกสองถึงสามครั้ง ตามด้วยเสียงคำรามทุ้มต่ำอย่างสุขสมของชายหนุ่มที่โน้มตัวอยู่เหนือร่าง จากนั้นทุกอย่างก็หยุดนิ่ง มีเพียงกล้ามเนื้อภายในของเธอเท่านั้นที่ยังบีบรัดตัวตนของเขาที่ยังแช่ค้างอยู่ภายในเป็นจังหวะรุนแรง

               เนิ่นนานกว่าที่ชายหนุ่มจะยอมถอดถอนแล้วพลิกตัวลงไปนอนแผ่หลาบนเตียง แต่ก็ไม่วายที่จะรวบร่างเล็กเปลือยเปล่าเข้าไปกอดไว้กับอกอย่างแสนรักแสนเสน่หา

               “คุณทำให้ผมมีความสุขมาก” เขากระซิบบอกพึมพำแล้วจูบที่ขมับชื้นเหงื่อของคนในอ้อมกอด

               อลีนานอนซุกอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นของเขาอย่างเงียบงัน ปล่อยให้เขาจูบและลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างอย่างรักใคร่ด้วยความเต็มใจอยู่พักใหญ่ ก่อนจะดันตัวออกห่างให้มีช่องว่างมากพอที่จะมองสบตากันได้แล้วเอ่ยถามคำถามที่ผุดขึ้นในใจหลังพายุพิศวาสจบลง

               “คุณจะมองว่าฉันเป็นผู้หญิงใจง่ายหรือเปล่า”

               “ทำไมถามแบบนี้” คิรากรย้อนถามน้ำเสียงอ่อนโยนพลางปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกซีกแก้มนวลเนียนออกไป แล้วโอบประคองแก้มนุ่มไว้ในอุ้งมือใหญ่

               “ฉันอดรู้สึกแย่กับตัวเองไม่ได้ เราเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน แต่ฉันก็ยอมนอนกับคุณแล้ว”

               “ผมเคยบอกแล้วไงว่าไม่ต้องสนใจเรื่องเวลา สนใจแค่ว่าเรารู้สึกยังไงต่อกันเท่านั้นก็พอ” ชายหนุ่มจูบที่หน้าผากชื้นเหงื่อเพื่อปลอบประโลมคนคิดมาก “คุณบอกผมได้มั้ยว่าทำไมคุณถึงยอมเป็นของผม”

               “ฉันเคยบอกคุณแล้วใช่มั้ยว่าฉันชอบคุณ”

               “บอกแล้ว” เขาตอบรับด้วยแววตายิ้มได้ มากกว่าบอกว่า ‘ชอบ’ เขาอยากได้ยินเธอบอกว่า ‘รัก’

               “ตอนแรกฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองชอบคุณมากแค่ไหน จนกระทั่งมีคนตามเราเมื่อเช้า แค่ฉันคิดว่าคนที่ตามอาจจะเป็นมือปืน แล้วมันอาจจะยิงคุณเมื่อไหร่ก็ได้ ฉันก็เป็นห่วงคุณจนอยู่ไม่สุขแล้ว”

               “ผมคงต้องขอบคุณคนที่ตามเราซะแล้วที่ทำให้ผมได้มีเมียแบบสมบูรณ์กับเขาซะที”

               “อย่ามาทำเป็นพูดเล่น” อลีนาทุบกำปั้นลงบนอกแกร่งเบาๆ “เหตุการณ์นี้ทำให้ฉันฉุกคิดได้ว่า ชีวิตคนเราไม่มีอะไรแน่นอน วันนี้คุณยังอยู่กับฉัน แต่พรุ่งนี้ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

               “สรุปว่าคุณยอม เพราะกลัวผมจะตายก่อนใช่มั้ย” คิรากรหลุดขำออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ในความโชคร้ายที่ถูกคนปองร้าย ก็ยังมีความโชคดีชนิดที่เรียกว่าบุญหล่นทับพ่วงมาด้วย

               “ความเป็นความตายไม่ใช่เรื่องตลกนะ” เธอต่อว่าเสียงขุ่น

               “ผมยังกินคุณไม่อิ่มเลย ผมไม่ยอมตายง่ายๆ หรอก” ชายหนุ่มยังคงหัวเราะอย่างอารมณ์ดีแล้วพลิกตัวขึ้นทาบทับเธออีกครั้ง ความสุขที่ได้รับจากเธอเมื่อครู่ ทำให้เขาหายเครียดเรื่องถูกสะกดรอยตามเป็นปลิดทิ้ง ตอนนี้เขาขอมีความสุขกับเธอให้เต็มที่ก่อน เรื่องอื่นเอาไว้ค่อยคิดต่อพรุ่งนี้เช้า

               “หยุดคิดมากได้แล้ว คุณไม่ได้ทำอะไรผิด เราแต่งงานกันแล้ว จะทำอะไรกันคืนละกี่ครั้งก็ได้”

               อลีนาใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อเห็นสายตาร้อนแรงของเขาที่มาพร้อมกับอะไรบางอย่างที่เริ่มเหยียดขยายดุนดันเรียกร้องความสนใจอยู่เบื้องล่าง

               “ผมรักคุณนะเอิง คุณอาจคิดว่าเร็วเกินไปที่ผมจะพูดคำนี้ แต่ผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ” คิรากรบอกพลางมองสบตากับคนใต้ร่างด้วยแววตาลึกซึ้งจริงใจ “ผมกล้ายอมรับกับคุณเลยว่าผมเป็นผู้ชายใจง่าย แต่ผมไม่ได้ง่ายกับทุกคนนะ ผมเป็นแบบนี้กับคุณคนเดียว แล้วคุณล่ะ รักผมบ้างมั้ย”

               หญิงสาวนิ่งเงียบ ทบทวนความรู้สึกของตัวเอง

               “คุณไม่ต้องตอบก็ได้ ผมรู้”

               “รู้ว่า?”

               “รู้ว่าคุณก็รักผมเหมือนกัน”

               “อย่ามโนค่ะ”

               “ถ้าคุณไม่รักผมสักนิด คุณคงไม่ยอมมอบ ‘ครั้งแรก’ ของคุณให้ผม” ชายหนุ่มบอกด้วยความภูมิใจที่เลือกคนไม่ผิดมาเป็นภรรยาและแม่ของลูก

               ผู้หญิงคนนี้สะอาดบริสุทธิ์ทั้งร่างกายและจิตใจ

               “ผมดีใจที่คุณ ‘ให้’ โดยที่ผมไม่ต้องหลอกล่อ เพราะมันหมายความว่าคุณ ‘เต็มใจ’ ที่จะเป็นภรรยาของผม ผมไม่รู้ว่าตัวเองจะเป็นสามีที่ดีได้แค่ไหน แต่ผมจะทำให้คุณเห็นว่าคุณเลือกคนไม่ผิด”

               “ช่วยกันทำทุกวันของเราให้มันดีนะคะ ฉันไม่อยากเปลี่ยนสามีใหม่” อลีนาบอกด้วยรอยยิ้มอ่อนหวานแทนความรู้สึกจากใจ

               ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาเริ่มต้นที่ต่างฝ่ายต่างรู้สึกดีต่อกันก็จริง แต่การที่จะประคับประคองกันไปให้ตลอดรอดฝั่งได้นั้นต้องอาศัยทั้งความ ‘เข้าใจ’ และความ ‘เชื่อใจ’ ที่ทั้งคู่ต้องมีให้กันอย่างหนักแน่น

               “ต่อให้คุณอยากเปลี่ยนผมก็ไม่ยอม” คนที่เพิ่งได้เป็นสามีอย่างสมบูรณ์แบบย้ำเสียงหนัก ก่อนจะทิ้งตัวลงทาบทับภรรยาที่น่าฟัดแล้วเริ่มคลอเคลียปลุกเร้าเธออีกครั้ง

               เธอน่ารักขนาดนี้ครั้งเดียวคงไม่พอ...ต้องทั้งคืน!