13.1

เช้ามืดของวันใหม่ คิรากรตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนว่างเปล่า หญิงสาวที่เขากกกอดไว้ตลอดคืนหลังพายุอันเร่าร้อนสงบลงตอนค่อนดึกหายตัวไป ชายหนุ่มเสียดายอยู่ไม่น้อย เพราะคาดหวังว่าจะตื่นมาแล้วจะได้เจอหน้าเธอเป็นคนแรกในทุกเช้า แต่ก็พอจะเดาได้ว่าเธอน่าจะหนีไปนอนห้องลูก

               เป็นไปตามคาด เมื่อเขาเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนของไออุ่นก็เห็นอลีนานอนกอดลูกสาวตัวน้อยอยู่ ทั้งคู่ยังหลับสนิทเขาจึงไม่รบกวน โดยเฉพาะภรรยาที่น่ารัก เขาอยากให้เธอพักผ่อนมากๆ เพราะเมื่อคืนนี้เขาสูบพลังชีวิตของเธอไปจนเกือบหมดตัว

               คิรากรปิดประตูห้องนอนที่ตกแต่งด้วยคอนเซปต์เจ้าหญิงดิสนีย์โทนสีชมพูอ่อนหวานอย่างเบามือแล้วเดินลงไปชั้นล่าง สั่งแก้วให้ขึ้นมาปลุกไออุ่นลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปโรงเรียนตอนหกโมงเช้า จากนั้นจึงไปเกณฑ์สาวใช้ทั้งบ้านให้มาช่วยกันขนย้ายของใช้ส่วนตัวของอลีนาจากห้องนอนของเธอไปไว้ในห้องนอนของเขาให้หมด

               ชายหนุ่มตามขึ้นมาควบคุมการขนย้ายอย่างใกล้ชิด กำชับทุกคนให้ทำงานอย่างเงียบเชียบที่สุดเพราะเกรงจะทำให้ภรรยาและลูกสาวที่ยังนอนหลับอยู่ในห้องติดกันตื่น ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเรียบร้อย จนกระทั่งขนของชิ้นสุดท้ายเสร็จ อลีนาก็เดินเข้ามาถามด้วยความแปลกใจ เพราะเห็นสาวใช้ทั้งบ้านมายืนรวมตัวกันอยู่ที่หน้าห้องนอนของเธอ

               “ทำอะไรแต่เช้าคะ”

               “ผมให้คนมาขนของใช้ของคุณไปไว้ในห้องนอนผม” คิรากรตอบพลางพยักหน้าบอกให้บรรดาสาวใช้ลงไปข้างล่าง แล้วโอบเอวคนเพิ่งตื่นนอนเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง “เข้ามาดูว่าจะเอาอะไรไว้ตรงไหน ตู้เสื้อผ้าถ้าไม่พอผมจะสั่งทำเพิ่มให้”

               “ใครบอกว่าฉันจะมานอนห้องคุณ”

               “เราเป็นสามีภรรยากันจริงๆ แล้วนะเอิง ผมไม่อยากแยกห้องนอนกับคุณอีกแล้ว” ว่าแล้วก็กดปลายจมูกลงบนแก้มนุ่มของคนในอ้อมกอดอย่างอดใจไม่ไหว

               “ฉันอยากนอนกับไออุ่นมากกว่า” หญิงสาวเอียงคอเปิดทางให้เมื่อเขาลากปลายจมูกและริมฝีปากมาคลอเคลียที่ซอกคอ “ฉันแต่งงานกับคุณเพราะอยากมาทำหน้าที่แม่ให้ไออุ่นนะคะ”

               “ผมรู้ แต่คุณก็ต้องทำหน้าที่ภรรยาด้วย” เขาออดอ้อนทั้งที่ยังไม่ยอมหยุดซุกไซ้และคลายวงแขนจากร่างนุ่มนิ่มในชุดนอนกะโปโลสีเหลืองอ่อนชุดเดียวกับที่เขาถอดออกเมื่อคืน

               “คุณนี่งอแงยิ่งกว่าลูกอีกนะเนี่ย” อลีนายิ้มขำแล้วแกะวงแขนแข็งแกร่งทั้งสองข้างที่โอบอยู่รอบเอวออกแล้วถอยห่างเขาออกไปอีกนิดเพื่อความปลอดภัย ขืนปล่อยให้เขานัวเนียต่อไปคงไม่ดีแน่ เมื่อคืนเขาก็จัดหนักจนเธอร้าวระบมปวดเมื่อยไปทั้งเนื้อตัวแล้ว ถ้าจะต่อตอนเช้าอีกคงไม่ไหว “ไออุ่นยังเด็ก ฉันไม่อยากให้แกนอนคนเดียว”

               “ผมฝึกให้ไออุ่นนอนคนเดียวตั้งแต่สามขวบครึ่งแล้ว แกไม่มีปัญหาที่จะตื่นมาแล้วไม่เจอผมหรือคุณ เพียงแค่ก่อนนอนผมต้องเล่านิทานให้ฟัง แล้วก็อยู่ด้วยจนกว่าแกจะหลับเท่านั้นเอง”

               “คุณให้ลูกนอนคนเดียวเร็วเกินไปหรือเปล่า” หญิงสาวผู้ไม่เคยดูแลเด็กถามอย่างไม่สบายใจ เพราะรู้สึกว่าไออุ่นยังอายุน้อยเกินไปที่จะปล่อยให้นอนคนเดียว

               “ผมปรึกษาหมอเด็กมาแล้ว ช่วงวัยสามถึงสี่ขวบเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมที่จะเริ่มฝึกให้เด็กแยกห้องนอนกับพ่อแม่ คุณไม่ต้องห่วงหรอก ไออุ่นชอบห้องนอนตัวเองมากกว่าห้องนอนผมซะอีก แกบอกว่าห้องนอนคุณพ่อไม่สวย ห้องนอนเจ้าหญิงของแกสวยกว่า” คนเป็นพ่อบอกด้วยรอยยิ้มเอ็นดูเมื่อนึกถึงหน้าลูกสาวในวันแรกที่เห็นห้องนอนใหม่ของตัวเอง

               “ถ้าคุณวางแผนมาดีแล้วก็แล้วแต่คุณค่ะ” หญิงสาวยอมรับฟังเหตุผลของเขาแต่โดยดี เรื่องการเลี้ยงลูกเธอจะยอมให้เขาเป็นคนวางแผน เพราะเขาอยู่กับไออุ่นมาตั้งแต่เกิดก็น่าจะรู้ดีกว่าเธอว่าอะไรเหมาะสมที่สุดสำหรับลูก

               “ทำแบบนี้ไม่ใช่ผมไม่รักลูกนะ เพราะรักผมถึงต้องทำ” ชายหนุ่มอธิบายเพิ่มเติมเพราะกลัวเธอเข้าใจผิดว่าเขาเลี้ยงลูกแบบทิ้งขว้าง

               “ผมเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยว ต้องเลี้ยงลูกสาวคนเดียวมาตลอด บางครั้งผมก็มีประชุมเลิกดึก บางครั้งก็ต้องไปทำงานต่างประเทศหลายวัน ถ้าไม่ฝึกให้ไออุ่นเคยชินกับการนอนคนเดียวแกจะนอนไม่ได้ถ้าผมไม่อยู่ แล้วมันจะเป็นความรู้สึกที่ไม่ดีในใจเด็ก แกอาจจะคิดว่าพ่อทิ้ง พ่อไม่สนใจได้ ช่วงแรกที่แยกห้องนอนกันผมก็เป็นห่วง ต้องแอบเดินไปดูคืนละตั้งหลายรอบ”

               “เวลาคุณไม่อยู่ ไออุ่นอยู่กับใครคะ”

               “คุณแม่ผมจะมาอยู่ด้วย ผมไม่เคยทิ้งลูกให้อยู่บ้านกับพี่เลี้ยงตามลำพังหรอก ต่อให้ไว้ใจได้มากแค่ไหน ผมก็ไม่ประมาท”

               ยิ่งฟัง อลีนาก็ยิ่งประทับใจ ผู้ชายคนนี้ลึกซึ้ง ละเอียดอ่อน และรอบคอบในทุกเรื่องที่เกี่ยวกับลูก

               “แล้วนี่ไออุ่นตื่นหรือยัง” ถามแล้วก็เหลือบมองนาฬิกาดิจิทัลเรือนเล็กที่หัวเตียง เห็นว่ายังไม่หกโมงเช้า

               “ยังค่ะ แต่พี่แก้วขึ้นมาแล้วฉันเลยขอตัวมาอาบน้ำก่อน”

               “งั้นก็ไปอาบพร้อมกันเลย” คิรากรบอกหน้าตาเฉย

               “ไม่ค่ะ” หญิงสาวรีบปฏิเสธ

               ถึงแม้จะผ่านค่ำคืนที่สนิทชิดเชื้อกันมาแล้ว แต่จะให้ไปเปลือยกายอาบน้ำพร้อมกันเธอก็ยังไม่ชิน และคงเขินหนักมากหากต้องเห็นอะไรต่อมิอะไรของเขาอีก ภาพความใหญ่โตของเขาที่เห็นเมื่อคืนยังติดตาตรึงใจไม่หาย อย่าเพิ่งให้เห็นซ้ำอีกเลย ขอเวลาทำใจให้ชินสักนิดก่อนเถอะ

               “ผมทำคุณเหนื่อยมาทั้งคืนแล้ว เช้านี้ให้ผมอาบน้ำให้นะ ผมอยากดูแลเมีย” เขาบอกด้วยสีหน้ากรุ้มกริ่ม แววตาเป็นประกายวาววับส่งผลให้คนฟังใบหน้าร้อนผ่าว

               “ฉันดูแลตัวเองได้” คนหน้าแดงจัดก้มหน้างุด ทั้งที่ห้องนอนก็ออกจะกว้างขวาง แต่สมองกลับมึนชาเพราะคำพูดของเขาจนคิดไม่ออกว่าจะเดินหนีไปทางไหน

               “อาบพร้อมกันเถอะ” ร่างสูงที่ยืนห่างกันราวสามก้าวขยับตัวเข้ามาชิดแล้วโอบแขนทั้งสองข้างไปด้านหลัง กอบกุมบั้นท้ายกลมกลึงแล้วดึงรั้งเข้ามากดแนบกับลำตัว จากนั้นจึงโน้มตัวลงกระซิบเสียงทุ้มนุ่มชวนให้ใจสั่นที่ข้างหูคนตัวเล็ก      “ผมอยากตรวจดูให้ละเอียดว่าเมื่อคืนนี้ผมสร้างความเสียหายให้ ‘จุดเกิดเหตุ’ ของคุณมากหรือเปล่า”

               “ไม่ต้องเลยค่ะ ฉันกลัวจะเสียหายหนักกว่าเดิม” ว่าพลางแอบบิดกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เป็นลอนแน่นของคนตัวโตจนเขาสะดุ้งแล้วเผลอคลายวงแขนออก “ไม่ใช่เวลาที่จะมาทำเรื่องแบบนี้นะคะ เดี๋ยวต้องไปส่งไออุ่นที่โรงเรียน แล้วคุณกับฉันก็ต้องไปทำงานด้วย”

               “แต่ถ้าเป็นคืนนี้ได้ใช่มั้ย” คนถามทำหน้ากะลิ้มกะเหลี่ย

               “ถ้าลูกหลับแล้วก็เป็นเวลาของคุณค่ะ” ตอบเอาใจคนบ้าพลังแล้วฉวยโอกาสตอนที่เขามัวแต่ยืนยิ้มกว้างด้วยความดีใจ เดินหนีเข้าห้องน้ำแล้วปิดประตูลงกลอนทันที

               คิรากรยิ้มขำกับบานประตูที่ปิดสนิท เมื่อคืนเธอเป็นฝ่ายรุกเขาเองแท้ๆ แต่เช้านี้กลับมาทำเป็นเขิน สงสัยเพิ่งรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป