Masukด้านปีเตอร์เดินกลับเข้ามาในห้องนอนหลังจากไปส่งแดเนียลกับแมทธิวเข้านอน เห็นเมียรักหลับอยู่บนเตียงแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ คงจะเหนื่อยมากสินะลูกตั้งสามคนปีเตอร์คิดในใจ เดินไปชะโงกหน้ามองดูลูกสาวคนเล็กที่กำลังนอนหลับปุ๋ยด้วยความเอ็นดู จากนั้นก็หายเข้าในห้องน้ำ ไม่นานก็ออกมาพร้อมกับชุดนอนไปล้มตัวลงนอนข้า
"หนูเปล่านะคะ คุณพ่อ" นีน่าร้องไห้สะอึกสะอื้น "เอาล่ะ จอห์นลูกเห็นไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น" โรสถามขึ้น "เห็นครับ ลิลลี่ยืนหันหลังพอดี นีน่ากำลังจะสาดน้ำหวานใส่แต่โชคดีที่น้องแดเนียลมาเห็นก่อนก็เลยปัดมือออกก่อนครับ" จอห์นมองหน้านีน่าที่เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น เด็กอะไรนิสัยไม่ดีพี่สาวตัวเองแท้ๆยังจะแก
ช่วงเย็นของวันปีเตอร์กับพิมพ์กำลังแต่งตัวกันอยู่ในห้องนอน เพื่อจะไปร่วมงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของวิลเลียมพ่อของปีเตอร์ ส่วนลูกๆ พิมพ์ให้พี่เลี้ยงคอยดูให้ก่อน ร่างบางยืนใส่ต่างหูกับเครื่องเพชรอยู่ตรงหน้ากระจก วันนี้เธอสวมชุดเดรสยาวสายเดี่ยวสีครีม ส่วนปีเตอร์ก็ใส่สูทผูกไทด์สีดำ ร่างหนาเดินเข้าไปสวมกอดร่า
เช้าวันใหม่หลังจากที่พิมพ์จัดการเปลี่ยนแพมเพิสให้เดซี่เสร็จก็พาตัวเองกับลูกไปลงนอนข้างร่างหนาที่ยังคงหลับสนิทอยู่ พิมพ์ลุกขึ้นนั่งเล่นกับลูกน้อยอยู่ข้างๆสามีที่รัก เสียงพิมพ์กับเสียงอ้อแอ้ของลูกน้อย ทำให้ปีเตอร์ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มที่เห็นเมียกับลูกอยู่ข้างๆกาย "ว่าไงสองแม่ลูกเล่นอะไรกันแต่เช
หลายเดือนต่อมา ร่างอุ้ยอ้ายท้องแก่ใกล้คลอดเต็มที นั่งถักไหมพรมอยู่ในห้องนั่งเล่นอย่างมีความสุข โดยมีปีเตอร์สามีที่รักนั่งอยู่ข้างๆ ส่วนลูกชายอีกสองคนก็นั่งเล่นของเล่นกันอยู่ตรงพื้นในห้องเดียวกัน ปีเตอร์ใช้มือหนาลูบท้องนูนใหญ่เบาๆด้วยความรักใคร่ พร้อมกับหอมแก้มเมียรักเบาๆ "ชื่นใจจังเลยเมียจ๋า" "ค
"ค่ะ" "บ๊ายบายครับ" แดเนียลโบกมือให้พ่อกับแม่ "ไปก่อนนะคะ คุณพ่อคุณแม่" พิมพ์เอ่ยลามิเชลกับวิลเลียม "จ้ะ ไปเถอะ"มิเชลส่งยิ้มให้พิมพ์ "รอรับขวัญหลานคนใหม่ด้วยนะครับ คุณพ่อคุณแม่" "จ้ะรีบไปเถอะ เดี๋ยวลูกก็งอแงไม่ได้ไปกันพอดี" มิเชลเอ่ยเตือน "ครับ" ปีเตอร์เดินจูงมือพิมพ์เดินออกจากบ้านไปทันที
"เธอช่วยทำความสะอาดรองเท้าให้ฉันหน่อยสิ" หันไปมองรองเท้าของตัวเอง "ได้ค่ะ จริงๆมันเป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้วค่ะ" หันไปมองรองเท้าของโรส "ฉันมีทิปให้เธอด้วย" หยิบเงินออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้พิมพ์ "ฉันรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ" พิมพ์ส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน "รับไปเถอะฉันเต็มใจให้ ถ้าไม่รับก็เสียน้ำใจฉันหมด
"เพราะแกใช่ไหมปีเตอร์ โรสถึงบอกเลิกฉัน" หันไปมองหน้าปีเตอร์ด้วยความโกรธ "เพราะตัวแกเองนั้นแหละ ไม่ต้องไปโทษใครหรอก" ปีเตอร์พูดไปตามความจริง "ไปกันเถอะ โรสอยากกลับบ้านแล้ว" เดินนำหน้าปีเตอร์ออกไปจากบ้าน หลุยส์ได้แต่มองหลังโรสกับปีเตอร์เดินออกไปจากบ้านของตัวเองเท่านั้น หนึ่งเดือนต่อมาหลังจากที่เกิ
"อย่าเลยค่ะฉันจะกลับ"เธอไม่อยากจะรื้อฟื้นความหลังอะไรกับเขาอีกแล้วเพราะไม่อยากจะเสียใจอีก "ก็ได้ผมจะปล่อย ผมก็แค่อยากให้คุณรู้ไว้ว่าผมรักคุณคนเดียว" ยอมคลายอ้อมแขนออกจากตัวโรสแต่โดยดี พอโรสเป็นอิสระก็รีบลงจากเตียงหยิบเก็บเสื้อผ้าที่กระจายอยู่บนพื้นห้องขึ้นมาแล้วตรงไปในห้องน้ำทันที โรสหายเข้าไปใน
"ฉันไม่โกรธคุณหรอกค่ะ ที่คุณพูดมันก็ไม่ผิดจากความเป็นจริงหรอกค่ะ" ร้องไห้สะอึกสะอื้นกอดหลุยส์ไว้แน่น เพราะเขาดูจะเข้าใจเธอที่สุดแล้วในตอนนี้ "คุณมีเรื่องอะไรไม่สบายใจก็บอกผมได้นะ" เขาไม่รู้ว่าพิมพ์เป็นอะไรอยู่ๆ เธอก็ร้องไห้ออกมา "ไม่มีค่ะ ฉันต้องขอโทษด้วยที่กอดคุณ"ผลักออกจากตัวหลุยส์แล้วเช็ดน้ำตาท







