13

ทันทีที่คุณนนทวัฒน์และคุณภาวิดาทราบเรื่องที่ลูกชายขอสาวแต่งงานก็อยากมาสู่ขอตั้งแต่ในวันรุ่งขึ้นเลย ทว่าบิดามารดาของฝ่ายว่าที่เจ้าสาวไปทำธุระต่างจังหวัดกันเสียหลายวันเลยต้องมาวันนี้แทน ซึ่งกว่าอาทิตย์เลยทีเดียวที่สองครอบครัวจะมีวันว่างที่ตรงกัน

ครอบครัวรุ่งโรจน์ที่อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา จึงได้ออกมาต้อนรับขับสู้เพื่อนสนิทที่รู้จักกันมานานมาตกลงสินสอดทองหมั้นให้สมกับเป็นลูกหลานของตระกูลดัง

“ส่วนของหมั้นเธอเรียกมาได้เลยนะขวัญไม่ต้องเกรงใจ” คุณภาวิดาพูดขึ้นระหว่างรออีกฝ่ายคิด

“แล้วแต่เธอจะเห็นสมควรนะภา” มารดาของว่าที่เจ้าสาวว่า “เพราะฉันก็ไม่อยากขึ้นชื่อว่าขายลูกกิน”

“ได้ยังไงกัน เสียชื่อตระกูลหมด แถมหนูกิ่งจะถูกนินทาไปในทางเสียหายเอาได้” คนตัดสินใจสูงสุดของบ้านเกรียงไกรถึงกับไม่ยอม “เอาอย่างนี้ แม่ให้แหวนวงนี้กับหนูกิ่งใส่วันงานแล้วกันนะลูก”

“เอ่อ...แต่...คุณแม่คะ”

“อย่าปฏิเสธแม่เชียว!”

แม้เธอจะเห็นแหวนวงนี้มาตั้งแต่เด็กก็ตามและยังทราบมาว่าคุณแม่ภารักและหวงแหวนวงนี้ยิ่งกว่าอะไร จะให้เธอรับของท่านมาไว้กับตัวอย่างไร

“ขอบคุณคุณแม่ภามากนะคะที่กรุณากิ่ง” กรรณิกายกมือไหว้อย่างอ่อนช้อย

“นนท์สวมแหวนให้น้องสิลูก”

ได้ยินเช่นนั้นแล้ว นนทภัทรหยิบแหวนจากมือมารดามาสวมให้ว่าที่คู่หมั้นสาว ผลปรากฏว่าพอดีกับนิ้วนางข้างซ้ายของกรรณิกาพอดิบพอดีราวกับทำมาเพื่อหญิงสาวโดยเฉพาะ

แหวนเพชรสิบกะรัตที่ใส่ติดตัวคุณภาวิดามาตั้งแต่สมัยสาว ๆ ซึ่งสามีซื้อให้ในวันแต่งงาน ช่วงนั้นคุณนันทวัฒน์ไม่ค่อยมีเงินเลยซื้อให้แค่สองกะรัต ต่อมาพอเริ่มมีเงินเก็บที่พอกินพอใช้ไม่ได้ขาดสนอย่างแต่ก่อนถึงได้ซื้อเพิ่มให้นางอีกเท่าตัว

เมื่อพูดคุยตกลงกันจนเป็นที่เข้าใจเรียบร้อย โดยฝ่ายว่าที่เจ้าบ่าวได้ให้สร้อยคอทองคำและแหวนเพชรอีกสองชุด แถมในวันแต่งจะมีสินสอดเพิ่มเข้ามาอีก พอถามออกไปก็บอกแค่ว่าให้รู้ในวันแต่งทีเดียว  

“เอาล่ะในเมื่อตกลงกันได้ทั้งสองฝ่ายแล้ว งั้นเรามาร่วมกินข้าวด้วยดีกว่านะ” คุณกรรชัยที่ให้สิทธิ์ขาดภรรยาตัดสินใจพูดขึ้น

จากนั้นสองครอบครัวได้รับประทานอาหารเย็นร่วมกัน การพูดคุยเต็มไปด้วยรอยยิ้ม มีเสียงหัวเราะของความสุขและดีใจที่ได้เป็นทองแผ่นเดียวกัน ทำให้ไม่ต้องห่วงเรื่องคู่ครองว่าจะเจอคนไม่ดี เพราะทั้งสองครอบครัวเป็นเพื่อนรักเพื่อนตายถึงขนาดดื่มน้ำสาบานกันมาแล้ว ตั้งแต่สมัยของคุณปู่คุณย่า เลยหมดปัญหาเรื่องแม่ผัวลูกสะใภ้ เนื่องจากว่าคุณภาวิดานั้นรักกรรณิกาดั่งลูกคนหนึ่ง

“ฤกษ์แต่งของลูกสองคนจะเป็นช่วงวันที่ 8 เดือนพฤษภาคม นนท์เห็นว่ายังไงบ้างลูก” เสียงคุณภาวิดาถามในระหว่างที่สองครอบครัวมาร่วมกินข้าวในเช้าวันหนึ่ง

“ก็ดีนะครับ มีเวลาเตรียมตัวตั้งห้าหกเดือน แล้วกิ่งล่ะคิดว่าเตรียมตัวทันไหม” ประโยคสุดท้ายนนทภัทรถามคู่หมั้นสาวที่นั่งฟังมารดาของเขาพูดเงียบ ๆ ไม่แสดงความคิดเห็น พอเขาถามเธอถึงตอบ

“น่าจะทันนะคะ เพราะหลาย ๆ อย่างเราก็เตรียมไว้แล้วนิคะ หรือพี่นนท์ว่ายังไงคะ”

“พี่ก็แล้วแต่กิ่งนะ”

“จะแล้วแต่กิ่งได้ยังไงคะ ต้องดูตารางงานของพี่นนท์ด้วยหรือเปล่า”

“ตรงนี้กิ่งไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวพี่ให้พี่แพรอัดตารางงานมาช่วงเดือนหน้ากับเดือนกุมภาแล้วกัน”

“พี่นนท์ไหวแน่นะ”

“ไหวสิ แค่นี้เอง”

เมื่อรู้ว่าฤกษ์แต่งเป็นวันไหน อาทิตย์ต่อมานนทภัทรรีบเข้ามาเซ็นเอกสารที่รอการอนุมัติบางส่วน กว่าจะหมดกองก็เป็นเวลาเกือบเที่ยงวัน เลยขับเอทีวีมารับหญิงสาวที่ร้านเพื่อไปกินอาหารกลางวันด้วยกันที่ครัวรุ่งโรจน์ จากนั้นถึงจะได้เข้าไปเลือกชุดและของชำร่วยที่ร้านพราวนภา พรีเวดดิ้ง ซึ่งเป็นร้านเพื่อนสนิทของกรรณิกาเอง

“สวัสดีค่ะคุณกิ่ง มาหาคุณน้ำฟ้าเหรอคะ” ผู้จัดการร้านนามว่าเจ้แม็กกี้ ผู้ช่วยอีกคนของพราวนภาที่จะคอยดูแลความเรียบร้อยภายในร้านทักทายอย่างสนิทสนมเมื่อกรรณิกาและนนทภัทรเปิดประตูร้านเข้ามา

“ค่ะ ไม่ทราบว่าเจ้าตัวยุ่งอยู่หรือเปล่าคะ”

“ไม่ยุ่งค่ะ เห็นว่าเคลียร์งานที่ค้างรอคุณกิ่งอยู่ในห้องทำงานอยู่ข้างบนนะคะ ยังไงเชิญคุณกิ่งกับคุณนนท์นั่งรอที่ห้องรับรองแขกก่อนนะคะ พี่จะไปตามคุณน้ำฟ้ามาให้”

กรรณิกานั่งรอสักพักพราวนภาก็เดินเข้ามาในโซนรับแขก ที่มีชุดโซฟา โต๊ะ เก้าอี้ ตั้งเรียงไว้สี่ชุด เพื่อใช้เป็นที่รับรองลูกค้าที่มาใช้บริการ เป็นร้านไม่เล็กไม่ใหญ่มากนัก หากจัดสรรพื้นที่ใช้สอยได้พอเหมาะพอเจาะ แถมยังตกแต่งร้านด้วยสีชมพูอ่อน ช่างเข้ากับบรรยากาศของที่นี่นัก เธอไม่แน่ใจว่าเจ้าของพราวนภาพรีเวดดิ้งรู้หรือยังว่าที่นี่เปิดอยู่ใกล้ร้านอาหารครัวรุ่งโรจน์สาขาย่อย

“มาตรงเวลานัดจริงนะยัยกิ่ง” พราวนภา ตะวันหรือน้ำฟ้า ทักเพื่อนสาวคนสนิทเมื่อเข้ามานั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกัน และหันมาไหว้แฟนหนุ่มของเพื่อนที่นั่งอยู่โซฟาเดี่ยวข้างกัน

“สวัสดีค่ะพี่นนท์”

“สวัสดีครับ” นนทภัทรยกมือไหว้ตอบ

“มาช้ากว่านี้กลัวจะไม่ได้เจอกับเจ้าของร้านน่ะสิ” กรรณิกาว่า

ทักทายพอหอมปากหอมคอ พราวนภาเลยยื่นอัลบั้มรูปที่ข้างในมีชุดให้เลือกมากมาย ร้านของเธอเป็นร้านเปิดใหม่ที่มีลูกค้ามาใช้บริการมากที่สุด เพราะมีให้เลือกหลากหลายรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นชุดไทย ชุดราตรี ชุดสูทที่ใส่ออกงาน ทั้งให้เช่าและซื้อเก็บไว้ได้ เนื่องจากเธอออกแบบมาเพียงไม่กี่ชุดในแต่คอลเลกชันและไม่เหมือนใคร บางชุดจะเป็นชุดคู่ที่ออกแบบมาให้คู่รักเพื่อให้เข้ากับยุคสมัยที่เปลี่ยนแปลงไปหรือบางครั้งทางร้านยังให้ลูกค้ารีเครวสมาตามแต่ใจต้องการ ทั้งนี้ทางร้านยังรับตัดชุดให้อีกด้วย เลยเป็นที่ถูกอกถูกใจสำหรับใครหลาย ๆ คนที่เข้ามาใช้บริการจนเป็นที่รู้จัก

“กิ่งชอบชุดนี้จังค่ะ” กรรณิกาชี้ปลายนิ้วเรียวไปที่ชุดไทยประยุกต์สีครีมชุดไทยประยุกต์สีครีมทั้งชุด ตกแต่งด้วยคริสตัสและลูกปัดญี่ปุ่นสีเหลืองผสมคริสตัสสวารอฟสกี้ เสริมความงดงามด้วยเครื่องไทยสีนากทอง

“พี่คิดเหมือนกิ่งเลยค่ะ” เขามองชุดนี้ตั้งแต่แรกแล้ว กลัวว่าคู่หมั้นจะไม่ชอบด้วยเลยยังไม่บอกอะไรออกไป พอเห็นว่าแฟนสาวชอบชุดเดียวกันก็ดีใจจนเนื้อเต้น เพราะถ้ามาอยู่บนเรือนร่างของหญิงสาวคงงดงามน่าดู

“ถ้าอย่างนั้นกิ่งเลือกชุดนี้เป็นชุดพิธีการตอนเช้านะคะ”

“ครับ”

เลือกชุดของตนได้เรียบร้อยก็มาดูให้คู่หมั้นหนุ่มบ้าง ซึ่งทั้งคู่คิดตรงกันว่าต้องชุดราชปะแตนสีครีมและโจงกระเบนสีเหลืองทองดูเข้ากันกับว่าที่เจ้าบ่าวมากกว่าชุดอื่น ๆ เพราะผิวของชายหนุ่มนั้นขาวราวกับคนไม่เคยตกแดดมาก่อน

“พี่สุคะ พาว่าที่เจ้าสาวไปลองชุดทีค่ะ” พราวนภาที่ปล่อยคนทั้งคู่เลือกชุดตามใจชอบหันไปเรียกสุนิตาผู้ช่วยที่เดินอยู่แถวนั้นมาพาเพื่อนตนไปลองชุด เผื่อได้ปรับแก้ตรงไหนจะได้ทำให้ทันเลย

“ส่วนพี่นนท์นี่ค่ะ ลองไปใส่มาให้ฟ้าดูหน่อยนะคะ” หันไปหยิบชุดจากลูกน้องมายื่นให้แฟนหนุ่มของเพื่อน ก่อนชายหนุ่มจะเปลี่ยนชุดบ้าง เพื่อที่จะได้ออกมาให้เจ้าของร้านยลโฉม

เมื่อตกลงเรื่องชุดและอื่น ๆ จิปาถะ ทั้งคู่ก็ออกมาเลือกของชำร่วยที่วางโชว์ในตู้กระจกที่จัดเป็นแพ็กไว้อย่างสวยงาม และตัดสินใจเลือกเป็นชุดช้อนส้อมทองที่มีความหมายดีทีเดียว

หลังเลือกของได้ตามต้องการ ว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวได้อยู่พูดคุยนัดแนะเรื่องสถานที่ที่จะใช้ถ่ายพรีเวดดิ้งในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ซึ่งทั้งสองเลือก KN Garden Resort เป็นโลเคชันหลักในการถ่ายพรีเวดวิ้ง เนื่องมาจากว่าเป็นสถานที่แห่งความทรงจำระหว่างเธอกับคู่หมั้นหนุ่ม ก่อนขอตัวกลับเมื่อมีแขกมาดูชุดแต่งงาน พราวนภาเลยขอตัวออกไปรับรองแขกด้วยตัวเอง