12

นนทภัทรก้มมองนาฬิกาตลอดเวลาเมื่อใกล้พระอาทิตย์จะตก รีบจูงมือของหญิงสาวให้เดินขึ้นเนินเขาลูกเล็ก ๆ ตามเขามาทั้งที่ช่วงขาของเธอนั้นสั้นกว่ามาก

“พี่นนท์เดินช้า ๆ หน่อยได้ไหม กิ่งตามไม่ทัน” กรรณิกาบอกเมื่อก้าวขาไม่ทันแถมยังเกือบหกล้มก็หลายครั้ง

“โทษทีจ้ะ พี่รีบไปหน่อย” ชายหนุ่มที่มีช่วงขาที่ยาวกว่าแฟนสาวผ่อนแรงเท้าลง

ตลอดเส้นทางเต็มไปด้วยดอกหญ้าสีขาวของหญ้าหิมะกำลังแข่งกันลู่ไปตามแรงลมที่พัดมาผิว ๆ ตามทางเดินจะมีม้านั่งทำจากไม้ไผ่ผ่าซีกตอกด้วยตะปูเพื่อยึดติดกับไม้วางไว้ใต้ต้นไม้น้อยใหญ่เป็นระยะ บางช่วงมีนักท่องเที่ยวแวะถ่ายรูปพระอาทิตย์ที่กำลังจะตกและวิวธรรมชาติเก็บไว้เป็นที่ระลึกแม้จะย่ำเย็นแล้วก็ตาม หากก็มีนักท่องเที่ยวประปรายที่กำลังรอชมพระอาทิตย์อัสดง

สิบนาทีที่ชายหนุ่มพาหญิงสาวขึ้นมาบนนี้ ก่อนจะพาคนตัวเล็กเดินไปทางอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ ทันเวลากับแสงสีส้มที่กำลังลาลับขอบฟ้ากระทบกับน้ำในอ่างเก็บน้ำพอดี ทำให้เป็นภาพสวยงามยิ่งนักสำหรับผู้พบเห็น ทั้งยังเป็นอังซีนของที่นี่ก็ว่าได้ ในทุก ๆ ปีจะมีคนเข้ามาพักและมีคู่รักมาใช้สถานที่ถ่ายพรีเวดดิ้งอยู่บ่อย ๆ จนติดอันดับหนึ่งในห้าที่นักท่องเที่ยวอยากมาถ่ายรูปและถ่ายพรีเวดดิ้ง รวมถึงเจ้าของสถานที่ด้วย

“พี่นนท์” เสียงหวานจากคนรักเรียกให้คนที่เดินอยู่ข้างหน้าหันมองคนที่อยู่ปิดตาไว้

“คะ รอแป๊บนะ ใกล้ถึงแล้ว” ร่างสูงบอกเสียงอ่อนโยน เมื่อพาแฟนสาวแฟนเดินออกมาห่างจากผู้คน ทั้งมุมนี้ยังเป็นมุมที่สวยที่สุดอีกมุมหนึ่งเลยก็ว่า

“ถึงแล้วค่ะ” เขาบอก พร้อมกับแก้ผ้าปิดตาออกให้คนรักสาว

“มีอะไรหรือเปล่าคะพี่นนท์?”

คนมีความลับไม่ตอบกลับใช้การกระทำเป็นสิ่งตอบแทน ระหว่างนั้นชายหนุ่มเดินอ้อมมาสวมกอดจากทางด้านหลังแล้วคอยดอมดมผมยาวสลวยของหญิงสาวที่มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของแชมพู ทั้งมองพระอาทิตย์ที่กำลังอัสดงไปกับคนรัก พลางเดินมาคุกเข่าตรงหน้าของแฟนสาวที่ยืนตกตะลึงกับสิ่งที่ชายหนุ่มกำลังทำ

“ทำไมพี่นนท์” คนกำลังทำเซอร์ไพรส์หญิงสาวใช้ปลายนิ้วชี้แตะริมฝีปากบางของคนที่ตั้งคำถามบอกเป็นนัยว่าไม่ให้พูดอะไรตอนนี้ กรรณิกาพยักหน้าเข้าใจเมื่อรู้สิ่งที่ชายหนุ่มพยายามจะสื่อสาร

“กิ่งคะ ชีวิตที่เหลืออยู่ของกิ่งให้พี่เป็นคนดูแลได้ไหม”

“พี่นนท์…”

คนถูกเซอร์ไพรส์ถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูกว่าตอนนี้กำลังตัวเองรู้สึกเช่นไรกันแน่ ได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อ ตกตะลึงกับสิ่งที่ชายหนุ่มทำ ตอนนี้เธอไม่อาจรับรู้สิ่งใดอีกแล้ว นอกจากรู้สึกแต่เพียงว่าร่างกายด้านชาไปหมดทั้งตัว

“แต่งงานกับพี่นะคะ” ร่างสูงที่คุกเข่าอยู่ยื่นกล่องกำมะหยี่สีแดงซึ่งภายในใส่แหวนเงินเกลี้ยงเรียบ ๆ ไว้ เขาหยิบออกมาสวมนิ้วนางข้างซ้ายให้กับว่าที่เจ้าสาวก่อนเพื่อไม่ให้เธอปฏิเสธ

“ค่ะ กิ่งจะแต่งงานกับพี่นนท์”

กรรณิกาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทาและพยักหน้ารับอย่างดีใจ เธอไม่คิดว่าเขาจะเซอร์ไพรส์ขอแต่งงานในสถานที่แห่งความทรงจำอย่างนี้ เลยอดที่จะน้ำตาคลอออกมาด้วยความซึ้งใจไม่ได้

เสียงตบมือจากนักท่องเที่ยวที่อยู่แถวนั้นดังกึกก้องไปทั่วบริเวณเมื่อหญิงสาวตอบตกลง

ทำไมวันนี้เธอช่างมีความสุขจังนะ กรรณิกาคิด พลางยิ้มอย่างดีใจ

“ไชโย! ขอบคุณค่ะ! ขอบคุณจริง ๆ พี่รักกิ่งที่สุดเลยนะ พี่จะไม่ทำให้กิ่งเสียใจเลยที่กิ่งเลือกพี่เป็นคู่ชีวิต” นนทภัทรละล่ำละลักบอก พลางก้มหน้าพรมจูบหน้าผากมนกับความสุขครั้งนี้

หลังสองหนุ่มสาวลงจากจุดชมวิวของอ่างเก็บน้ำที่คุณปู่ของนนท์ภัทรทำไว้แล้ว นนทภัทรได้ขับเอทีวีพาหญิงสาวเที่ยวชมบรรยากาศรอบ ๆ  รีสอร์ตอยู่นานสองนานจนมืดค่ำ ถึงพาหญิงสาวมาส่งที่บ้านและอยู่คุยกับว่าที่พ่อตาด้วยเรื่องทั่วไป รวมไปถึงบอกท่านด้วยว่าเขาได้ขอแต่งงานกับลูกสาวของท่านแล้ว ซึ่งท่านก็รู้สึกดีใจไม่น้อยตอนที่ได้ยินเรื่องน่ายินดี ส่วนว่าที่แม่ยายนั้นไปเตรียมอาหารช่วยแม่บ้านอยู่ในครัว เลยไม่ได้ฟังข่าวดีของหลานชาย ที่กำลังจะพ่วงลูกเขยอีกตำแหน่ง ซึ่งตรงนี้ทุกคนยินดีเป็นอย่างยิ่ง

“ผมขอตัวกลับก่อนนะครับคุณพ่อ” เห็นว่าอยู่ที่นี่นานแล้ว นนทภัทรจึงเอ่ยขอตัว เพราะนัดที่บ้านไว้ว่าจะกลับไปกินข้าวด้วย แม้จะชวนหญิงสาวแล้ว หากหญิงสาวก็ปฏิเสธด้วยเธอต้องอยู่ทำขนมเพื่อวางขายในวันพรุ่งนี้

อย่างที่รู้ ๆ กันว่ากานตพงศ์และนนทภัทรนั้นถูกเลี้ยงมาคู่กัน ทั้งสองครอบครัวเลยให้ลูก ๆ ของตนเรียกพ่อแม่ของอีกฝ่ายได้ และรักลูก ๆ ของอีกฝ่ายราวกับลูกของตัวเอง

“อ้าว ไม่อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนหรือ”

“ไม่ดีกว่าครับ พอดีผมนัดที่บ้านไว้” เห็นท่านพยักหน้าแล้ว ชายหนุ่มก็มองหาแฟนสาว เห็นเธอกำลังเตรียมของอยู่ในห้องครัว เขาเลยไม่อยากรบกวน จึงขับเอทีวีกลับบ้านที่อยู่หลังข้าง ๆ กัน

บ้านของครอบครัวรุ่งโรจน์นั้นถูกออกแบบให้เป็นบ้านทรงไทยขนาดสองชั้น ซึ่งทำจากไม้สักทั้งหลัง มองรอบ ๆ จะเห็นความร่มเงาของต้นปีบและดอกแก้วที่ปลูกไว้จนเต็มพื้นที่อีกทั้งยังปูด้วยหญ้านวลน้อยทั้งหมด

ภายในบ้านจะถูกแบ่งออกเป็นห้อง ๆ ชั้นล่างจะมีห้องรับแขกอยู่ซ้ายมือของโถงบ้าน ซึ่งตรงนี้สามารถมองเห็นดอกไม้ที่กรรณิกาปลูกไว้อย่างสวยงาม ห้องนั่งเล่นที่นนทภัทรนั่งอยู่นี่จะอยู่เยื้องไปทางขวามีทีวีแอลอีดีจอใหญ่ยักษ์ตั้งไว้บนตู้และมีโซฟาสีน้ำตาลตัดกันกับสีครีมของผนัง ด้านหลังโซฟามีรูปขนาดใหญ่ที่ถูกวาดจากช่างมืออาชีพชื่อดังและมีผนังกระจกสูงจากเพดานจรดพื้นสามารถมองเห็นสวนดอกไม้ที่มีไม้ดอกไม้ประดับหลากหลายชนิดที่แข่งกันส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบ้าน ทั้งยังเป็นสถานที่ที่ลูกสาวบ้านนี้ชอบมานั่งเล่นมองความสวยงามของดอกไม้ในยามว่างจากงาน แม้ช่วงหลัง ๆ จะไม่ค่อยได้มานั่งก็ตาม ด้วยว่าต้องทำเบเกอรี่ลงขายหน้าร้าน และยังรับออร์เดอร์ขนมจากลูกค้าประจำอีก หากมีเวลาจริง ๆ ก็ไปขลุกอยู่ในสวนทั้งวันเช่นกัน