Novel & Cerita การสำนึก

หัวใจของเหอหลิงกระตุกทีหนึ่ง รีบก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิมทันที “ทูลพระสนม หม่อมฉัน... หม่อมฉันทราบความผิดแล้วเพคะ เมื่อวานได้ทบทวนและสำนึกในความผิดอย่างสุดซึ้งแล้วเพคะ”

️ฉัน: ฉันขอโทษ ฉันพิมพ์ขอโทษเหมยอิงกลับไปไม่ใช่การขอโทษเพื่อตัดปัญหาแต่เป็นคำขอโทษที่ออกมาจากความรู้สึกสำนึกผิดของฉันจริง ๆ

แววตาสำนึกผิดฉายชัดจ้าวซือหงเองก็เพิ่งจะเรียกสติที่แตกฉานซ่านเซ็นให้กลับมาสงบดังเดิม ช่วงหลังมานี่มีหลายครั้งที่นางเหม่อลอย และคิดเรื่องต่างๆ มากมายจนบางครั้งก็อยากจะร้องไห้ขึ้นมาเสียดื้อๆ อย่างไร้เหตุผล เช่นในตอนนี้. “ซือหง ข้าขอโทษ” นิ้วกร้านของบุรุษที่กอ บกุมมือของจ้าวซือหงเคลื่อนไปเช็ดหยาดน้ำตาที่เขาเกลียดหนักหนาด้วยความรู้สึกผิดเป็นล้นพ้น

ฉินถิงถิงน้ำตาไหลเป็นสายน้ำ สีหน้าเต็มไปด้วยความสำนึกและความรู้สึกผิด

แววตาสำนึกผิด “การเกิด แก่ เจ็บ ตาย หรือสร้างพันธะโดยการมีลูกมีหลาน มันเป็นภาระผูกพันที่ไม่จบไม่สิ้นสักทีหนึ่ง”

กองสีหน้าสับสน วูบหนึ่งพิมพารู้สึกว่าเขารู้สึกถึงสำนึกผิดชอบ แต่เพราะอารมณ์โกรธเกลียดบังตาทำให้เรื่องที่ผ่านไปแล้วย้อนกลับมาให้วุ่นวายใจอีก “อโหสิกันไปไม่ได้เหรอ พี่พัชเขาก็เป็นพ่อหลานสะใภ้ของเราแล้ว” “แกพูดง่าย จำไม่ได้หรือไงที่มันหยามเรา”

สีหน้าสำนึกผิดกล่าวเสียงดังฉะฉานไม่มีติดขัดตามความตั้งใจแน่วแน่ ถึงความเห็นแก่ตัวเมื่อครั้งอดีต ไม่ว่าสิ่งนั้นจะได้มาด้วยความบริสุทธิ์หรือคดโกง หากไม่ใช่ของเรา สุดท้ายมันก็หลุดมือไปอยู่ดี... อีกทั้งหลายวันมานี้ นางตระหนักแล้วว่า ‘แม้ไม่มีที่ยืนในสังคม นางขอก้มหน้า รับผิด แล้วพร้อมยืดอกอย่างมีศักดิ์ศรี’

ถ้อยคำที่พรั่งพรูออกมาจากส่วนลึกของหัวใจหนิงรุ่ย เต็มเปี่ยมไปด้วยความสำนึกผิด ความถ่อมตน และความกตัญญูอย่างหาเปรียบไม่ได้ มันเป็นคำพูดที่ไม่ได้ถูกประดิษฐ์ขึ้นมาเพื่อให้ดูดี แต่มันเป็นความรู้สึกที่แท้จริงของสตรีผู้ที่ได้รับโอกาสครั้งที่สองในการแก้ไขความผิดพลาด

ในใจฉันขมปร่า ใครบ้างจะไม่รู้กิตติศัพท์ความโหดเหี้ยมอำมหิตของท่านผู้เฒ่าเฉิง ใครก็ตามที่ไปล่วงเกินเขา ต่อให้รอดชีวิตออกมาได้ ร่างกายก็ต้องพิการไม่สมประกอบ

มะขามสำนึกผิด “รู้ตัวว่าผิดแล้วสำนึกนับว่ายังใช้ได้” ผู้เป็นย่ากล่าวชม สามวันผ่านไป ณ สถานีรถไฟประจำเมืองเสียงหวูดดังขึ้นเพื่อเป็นสัญญาณเตือนบ่งบอกให้ผู้เดินทางได้เตรียมตัว