LOGINShare
ข้าไม่อาจช่วยได้
publish date:
2026-05-22 03:40:23ผ่านมาได้เกือบเดือน สิ่งที่นางต้องการรู้เรื่องชายคนรักของหวงซีเยว่ นางยังไม่ทันได้รู้ ก็มีข่าวที่น่าตกใจมาส่งให้นาง เมื่อบิดาของนางถูกศาลต้าฉีควบคุมตัวเอาไว้ ด้วยเรื่องยักยอกเงินสร้างเขื่อนทางตอนใต้ของแคว้น
หรูเซียน ทำได้เพียงส่งคนของตนออกไปสืบเรื่องที่เกิดขึ้น และรอถามลู่เหลียงที่จวนว่าเกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่ เพราะนางถูกองครักษ์ของลู่เหลียงขัดขวางเอาไว้ไม่ให้ออกไปจากจวน
“ไม่กลับหรือ” เป็นวันที่สองแล้วที่นางได้ยินองครักษ์มารายงานนางเรื่องที่ลู่เหลียงจะอยู่ค้างที่ศาลต้าฉีไม่กลับมาที่จวน
หรูเซียนไม่อาจทนรอต่อไปได้แม้เพียงหนึ่งเค่อ (ประมาณ15นาที)
“เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ข้า ข้าจะไปที่ศาลต้าฉี” นางสั่งสาวใช้
“แต่...ท่านใต้เท้าสั่งเอาไว้ว่าไม่ให้ฮูหยินออกไปด้านนอกขอรับ”
“ไม่ให้ออก ไม่ให้รู้ บิดาข้าถูกขังอยู่ในคุก เจ้าจะให้ข้าอยู่นิ่งเฉยหรือ!!!” นางตวาดใส่องครักษ์อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน “หลีกไป!!! ต่อให้ตาย ข้าก็ต้องออกไป”
“พวกเจ้าออกไปก่อน” ลู่เหลียงที่บอกว่าไม่กลับจวน โผล่เข้ามาอย่างเงียบๆ
คนทั้งหมดถอยออกไปอย่างเงียบๆ ภายในห้องเหลือเพียงสองสามีภรรยาที่มองหน้ากันนิ่งๆ
“เกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่ เหตุใดท่านพ่อข้าถึงได้ถูกคุมขังเช่นนี้” นางเอ่ยถามด้วยเสียงที่สั่นเทา
“เงินที่ส่งไปสร้างเขื่อนบางส่วนหลายไป หลักฐานมัดตัวท่านพ่อตาอย่างแน่นหนา ข้าเองก็ไม่อาจช่วยเหลือได้”
“ข้าจะไปถามท่านพ่อ” นางพุ่งตัวจะออกไปจากเรือน แต่ถูกลู่เหลียงกอดรัดเอาไว้” “ปล่อยข้า!!!” นางดิ้นอย่างแรง แต่ไม่อาจหลุดออกจากอ้อมกอดของเขาได้
“เซียนเซียน!!! ฝ่าบาทตัดสินโทษลงมาแล้ว เจ้าไปก็ช่วยเหลือสิ่งใดไม่ได้”
“หมายความเช่นใด ท่านพ่อเพิ่งถูกขังได้เพียงแค่สองวัน สอบสวนเสร็จแล้วหรือ” นางเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เชื่อ
“ท่านพ่อตาถูกประหารชีวิต ส่วนคนในจวนตระกูลลั่วทั้งหมดถูกเนรเทศ”
ราวกับฟ้าผ่าลงมาที่กลางศีรษะของนาง ร่างของหรูเซียนทรุดลงไปกองอยู่ที่พื้น ยังดีที่ลู่เหลียงกอดนางเอาไว้
“ข้าไม่เชื่อ ข้าไม่เชื่อว่าท่านพ่อทำผิด” นางส่ายหน้าราวกับเสียสติ
“สงบใจเถิด เจ้ายังมีข้า ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าถูกลงโทษไปด้วย”
“ไม่!!! ไม่ ข้าไม่เชื่อ” นางกรีดร้องออกมาเสียงดัง พยายามที่จะดิ้นรนออกไปให้ได้
“ท่านพี่ ข้าขอร้องท่าน” นางร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร “ช่วยเหลือตระกูลข้าด้วย ข้าไม่เชื่อว่าท่านพ่อข้าจะทำผิด เรื่องเขื่อนทางตอนใต้ มันเกิดขึ้นมาเป็นสิบปีแล้ว เหตุใดหลักฐานถึงได้โผล่มาตอนนี้ ท่านพี่...ได้โปรด อวี่เออร์ยังเล็กนัก ท่านแม่ก็เริ่มชราแล้ว จะปล่อยให้พวกเขาถูกเนรเทศได้อย่างไร” พอคิดถึงมารดา พี่ชาย พี่สะใภ้และหลายชาย นางก็ร้องไห้ออกมาราวกับจะขาดใจเสียให้ได้
“ข้าไม่อาจช่วยได้” เขากอดนางเอาไว้แล้วพึมพำออกมาเบาๆ
หรูเซียนเหมือนหัวใจของนางแตกสลาย สามีของนางไม่เคยมีเรื่องใดที่ทำให้นางไม่ได้มาก่อน แต่ตอนนี้เป็นเรื่องตกตายของตระกูลลั่วของนาง แต่เขากลับช่วยนางไม่ได้
“แต่ท่านเป็นผู้ตัดสิน เหตุใดถึงไม่ยื้อเวลาเอาไว้ก่อน ข้าเชื่อว่าต้องมีหลักฐานที่บิดาของข้าไม่ได้กระทำผิด เหตุใดท่านถึงตัดสินโทษเร็วเช่นนี้” นางสะอื้นออกมาเหมือนจะขาดใจ
“ข้าขอโทษ เซียนเซียน ข้าขอโทษ แต่ข้าไม่อาจช่วยได้”
“ช่วยไม่ได้หรือท่านไม่ช่วย!!!” นางดันตัวของเขาออก แล้วจ้องมองอย่างโกรธแค้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“...” ลู่เหลียงเม้มปากแน่นไม่เอ่ยพูดสิ่งใดออกมา
เพียงเท่านี้หรูเซียนนางก็รู้แล้วว่าสามีของนางไม่คิดจะยื่นมือเข้าช่วยเลยสักนิด นางปาดน้ำตาทิ้งแล้วลุกขึ้นยืน
“เจ้าจะไปที่ใด” เขาเดินเข้ามาจับมือของนางไว้ แต่ถูกสะบัดออก
“ปล่อยข้า!!! ในเมื่อท่านไม่ช่วย ข้าก็ต้องช่วยตนเอง” นางหยิบเสื้อคลุมมาสวม ก่อนจะวิ่งออกไปจากเรือน โดยที่ยังสวมเพียงรองเท้าใส่ในห้องนอนเท่านั้น
ลู่เหลียงทำได้เพียงวิ่งตามมาจับตัวนางกลับเข้าไปในห้องทำนั้น ไม่ว่าจะพูดเช่นใดหรูเซียนนางก็ไม่ยอมท่าเดียว หากปล่อยตัวนางออก นางก็พร้อมที่จะออกไปด้านนอก เขาจึงทำได้เพียงแค่ทุบต้นคอของนางให้นางหมดสติไป
“เฝ้าฮูหยินเอาไว้ให้ดี อย่าปล่อยให้นางออกไปที่ใดได้ แล้วไม่ต้องรายงานเรื่องใด หากข้ารู้ว่าผู้ใดรายงานเรื่องทั้งหมด ข้าจะสังหารมันทิ้งเสีย” เขาเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม ก่อนจะออกไปจัดการเรื่องงานต่อ
Latest chapter
ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว ตอนจบ
หลังจากราชโองการแต่งตั้งเกาหรานเป็นองค์หญิง ผ่านไปสองวัน ฉีหยุนเสี่ยงก็เดินทางเยือนที่จวนลู่ เข้าไปพูดคุยกับลู่จวินและลู่เหลียงอยู่ในห้องตำรานานถึงสองชั่วยาม ตอนที่เขาเดินออกมายังต้องมีคนช่วยประคองออกมาด้วยหลินซินมาทราบเรื่องในภายหลัง เมื่อเขาแอบเข้ามาหานางภายในห้อง ด้วยใบหน้าซีดขาว พอเข้ามาถึงฉีหยุนเสี่ยงก็ล้มตัวลงนอนที่เตียงของนางโดยไม่ได้ขออนุญาตเลย"หากพระองค์จะนอน เหตุใดไม่กลับไปนอนที่ตำหนักเล่าเพคะ” นางดึงตัวเขาให้ลุกขึ้น“ซี๊ดดด เบามือหน่อย” เขาร้องออกมาเบาๆ“พระองค์เป็นอันใด ได้รับบาดเจ็บหรือเพคะ”“อืม...ข้ามารับผิดต่อบิดาและท่านปู่ของเจ้า” เขาถอดเสื้อตัวนอกออก หลินซินจึงได้เห็นผ้าพันแผลที่หนาเตอะพันอยู่บนตัวของเขา ยังพอมองเห็นเลือดที่ซึมออกมา“พระองค์ถูกท่านพ่อ ท่านปู่ เฆี่ยนหรือเพคะ” หลินซินตกใจไม่น้อย“เดิมก็ควรจะเป็นเช่นนั้น เพราะข้าไม่รู้ความ แต่ใต้เท้าทั้งสองไม่ยอมลงมือ ข้าเลยโบยตนเอง” แส้หนามที่เขาเตรียมมาถึงจะโบยไม่กี่หนแต่ก็ทำให้เนื้อแตกไปทั้งแผ่นหลัง สุดท้ายก็นับว่าคุ้ม เมื่อทั้งสองไม่เอาความกับสิ่งที่ฉีหยุนเสี่ยงทำลงไป อีกทั้งหากหลินซินนางพยักหน้ายอมแต่งให้เขา ทั้ง
ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว ข้าไม่ควรใช้แผนการนี้กับเจ้า
หลินซินลุกขึ้นถวายความเคารพฉีหยุนเสี่ยงเต็มพิธีการ “ขอบพระทัยองค์ชายสามที่เสนอชื่อของหม่อมฉันให้แต่งไปแคว้นต้าหลี่ ความเมตตาของพระองค์หม่อมฉันซาบซึ้งใจยิ่งนัก และยินดีทำตามประสงค์อย่างไม่มีข้อโต้แย้งเพคะ”ราวกับฟ้าผ่าลงมากลางอกของฉีหยุนเสี่ยง เขาย่อมให้นางโวยวายใส่เขาดีกว่าที่นางยิ้มรับเช่นนี้ พอเขาจะเอื้อมมือไปดึงมือของนาง หลินซินก็เบี่ยงตัวหลบอย่างถือตัว“องค์ชายสามโปรดสำรวมด้วยเพคะ ต่อไปหม่อมฉันจะต้องเป็นพระสนมของฮ่องเต้แคว้นต้าหลี่ จะทำให้ตนเองแปดเปื้อนมิได้”“ซินซิน” ฉีหยุนเสี่ยง ทั้งตกใจและโกรธที่นางพูดออกมาเต็มปาก ว่าต่อไปจะเป็นสนมของฮ่องเต้แคว้นต้าหลี่ “ฟังข้าก่อน ข้าเสนอชื่อเจ้า เพราะต้องการให้ใต้เท้าลู่เลือกข้าเป็นสามีของจ้า มิได้คิดเป็นอื่นแต่อย่างใด” เขาแก้ตัวออกมาอย่างร้อนใจ“หึหึ ตอนแรกหม่อมฉันเกือบจะเชื่อในคำหวานของพระองค์เสียแล้ว หากมิได้ยินเกาหรานนางพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเสียก่อน แต่ดีแล้วเพคะ มันยิ่งทำให้หม่อมฉันตัดสินใจง่ายขึ้น ต่อให้ไม่ได้แต่งไปแคว้นต้าหลี่ หม่อมฉันก็ไม่แต่งให้พระองค์” นางมองเขาอย่างเย็นชาเขาคว้าตัวนางเข้ามากอดเอาไว้แน่น ปากก็พร่ำพูดขอโทษไปด้วย “ซินซิ
ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว ผู้ใดเป็นคนเสนอชื่อของข้า
หรูเซียนเห็นเช่นนั้นก็รีบเข้ามาโอบกอดบุตรสาวเอาไว้แน่น “แม่เองก็ไม่อยากให้เจ้าจากไปอยู่ที่ใด ตอนนี้ ท่านปู่ ท่านตา ท่านพ่อของเจ้ากำลังหาทางช่วยเจ้าอยู่”“ซินซิน อย่าเพิ่งร้อนใจ พี่เชื่อว่าท่านพ่อต้องหาทางช่วยเจ้าได้อย่างแน่นอน” อวิ๋นซีเองก็กังวลไม่ต่างจากน้องสาว เพียงแต่เขาจะร้อนใจไปอีกคนไม่ได้อวิ๋นซีเห็นว่าน้องสาวจิตใจไม่ค่อยจะสู่ดีนัก จึงอยากเอาใจนางให้นางเลิกกังวลเรื่องที่ยังไม่เกิด เขาพานางออกไปนั่งเล่นที่โรงน้ำชา แต่ไม่คิดว่าจะได้พบเจอเรื่องที่น่าสนใจเข้าเมื่อห้องรับรองที่อยู่ติดกัน เป็นหลานสาวของราชครูเกา เกาหราน กำลังนั่งพูดคุยเรื่องคัดเลือกคุณหนูแต่งงานแทนองค์หญิงไปแคว้นต้าหลี่อยู่พอดี“ไม่รู้ว่าองค์ชายสามมีความแค้นใดกับลู่หลินซิน ถึงได้เสนอชื่อนางให้ท่านปู่ของข้า หึหึ ทั่วเมืองหลวงคงมีเพียงองค์ชายสามที่ไม่ลุ่มหลงความงามของนาง”เสียงหัวเราะของสตรีที่อยู่ห้องรับรองติดกันช่างบาดเข้าไปในใจของหลินซินยิ่งนัก คำพูดของฉีหยุนเสี่ยงที่เอ่ยพูดกับนางเมื่อคืนต่างกับสิ่งที่นางกำลังได้ยินอยู่ตอนนี้“ซินซิน” อวิ๋นซีเห็นใบหน้าของน้องสาวซีดขาวก็เอ่ยเรียกนางอย่างเป็นห่วงหลินซินลุกขึ้นกำมือแน
ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว ข้าพูดคำใดย่อมเป็นคำนั้น
ฉีหยุนเสี่ยงโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูของนาง “ไม่ทันแล้ว” เขาปรายตามองไปที่เตียงนอนแล้วมุ่ยปากให้นางดู ว่าเขาจะซ่อนตัวบนเตียงของนางแต่หากสาวใช้เข้ามาแล้วเห็นหลินซินนางยืนอยู่ข้างเตียง แต่มีคนนอนอยู่บนเตียงจะไม่ยิ่งสงสัยหรือ ฉีหยุนเสี่ยงเหมือนจะรู้ความคิดของนาง เขาดึงตัวนางขึ้นไปนอนอยู่บนเตียงด้วยกัน ก่อนจะคลุมโปงตัวเองเอาไว้จนมิด มีเพียงใบหน้าของหลินซินที่โผล่ออกมาจากผ้าห่ม“คุณหนู ให้บ่าวจุดเทียนหรือไม่เจ้าคะ”“ไม่ต้อง ขะ ข้า ไม่เป็นอันใดเจ้าไปนอนต่อเถิด” มือของฉีหยุนเสี่ยงเขี่ยผ้าคาดเอวของนางเล่น จนเสียงของหลินซินสั่นเทา“หากมีสิ่งใดเรียกบ่าวนะเจ้าคะ บ่าวเฝ้าอยู่ด้านหน้าห้องเจ้าค่ะ”“ได้ๆ ไปเถิด”พอสาวใช้ออกจากห้องไปแล้ว ฉีหยุนเสี่ยงก็เปิดผ้าห่มออกขึ้นคร่อมทับนางเอาไว้ จ้องมองนางอย่างแน่วแน่ “ซินซิน เจ้าแต่งเข้าตำหนักข้าดีหรือไม่”“หืม...” หลินซินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “พระองค์ล้อหม่อมฉันเล่นแล้ว มิใช่ว่าพระองค์มีความแค้นกับหม่อมฉันจนอยากจะกักขังเอาไว้แก้แค้นหรอกนะเพคะ”จะให้นางเชื่อเขาได้อย่างไร ทุกครั้งที่พบเจอตั้งแต่เด็กก็มีเรื่องกันมาตลอด พอนางหาคู่ครองก็เป็นเขาที่เข้ามาขัดขวางไป
ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว โจวเป่ยกับซุนตง เจ้าชอบที่ใด
สิ้นคำพูดของฉีหยุนเสี่ยง ลู่เหลียงก็เคร่งเครียดขึ้นทันที เรื่องที่ฉีหยุนเสี่ยงพูดออกมา เขาพอจะรู้ว่ากำลังคัดเลือกหาคุณหนูที่เหมาะสมให้แต่งแทนองค์หญิง เพียงแต่ไม่คิดว่ามีหลินซินรวมอยู่ด้วย“ข้ามิได้เร่งรัดคำตอบในตอนนี้ ใต้เท้ากลับไปค่อยๆ คิดเถิด” เขาลุกขึ้นยืนเพื่อจะเดินออกไป แต่ยังไม่วายหันกลับมามองที่ลู่เหลียงอีกครั้ง “แต่เร็วหน่อยก็ดี หากเสด็จพ่อเลือกคุณหนูลู่ขึ้นมา ถึงตอนนั้นก็คงแก้ไขอันใดไม่ได้แล้ว”ลู่เหลียงมิได้เชื่อในสิ่งที่ฉีหยุนเสี่ยงพูดออกมาทั้งหมด เขาขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อสอบถามเรื่องราวให้กระจ่าง และเป็นเช่นนั้นจริง ราชครูเกาเสนอแผนสาวงาม คิดจะส่งลู่หลินซินไปจริงด้วยความงามของนางอาจจะทำให้ฮ่องเต้แคว้นต้าหลี่ลุ่มหลง หากเป็นเช่นนั้น เรื่องสัญญาสงบศึกคงจะเจรจากันง่ายขึ้น“อาเหลียง เจิ้นยังมิได้ตัดสินใจว่าจะส่งผู้ใดไป หากบุตรีของเจ้ามีสัญญาหมั้นหมายก่อนที่ราชทูตจะเดินทางมาถึงก็คงไม่อาจทำอันใดได้”ลู่เหลียงออกจากวังหลวงด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง เขาเดินทางไปที่จวนลั่วเพื่อหารือกับพ่อตาเสียก่อน“ตาเฒ่าเกา น่าตายนัก!!!” ลั่วจ้านตบโต๊ะเสียงดัง“ท่านพ่อตาระงับโทสะก่อนเถิดขอรับ หลังจบเ
ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว สิ่งที่ข้าต้องการ คือลู่หลินซิน
หลินซินนางไม่รู้เลยว่าการไปไหว้พระของนางจะได้ดูตัวด้วย อวิ๋นซีได้รับคำสั่งจากบิดาให้พาน้องสาวไปเดินเล่นที่สวนป่าเหมยทางด้านหลังอาราม“ซินซิน บุรุษชุดฟ้าครามที่เจ้าเห็นคือใต้เท้าหม่า สอบได้ทั่นฮวาเมื่อสองปีก่อน อยู่กรมเดียวกับท่านตา นับว่านิสัยใจคอดีไม่น้อย ในจวนไม่มีผู้อาวุโส เจ้าแต่งเข้าไปก็ไม่ต้องคอยสังเกตสีหน้าผู้ใด”“อืม...ข้าแล้วแต่ท่านพ่อ ท่านแม่ หากเห็นว่าสำหรับข้า ข้าก็ไม่ขัดข้องเจ้าค่ะ” นางตอบอย่างไม่ใส่ใจ“ท่านพ่อ ท่านแม่ย่อมต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้เจ้า”“จริงหรือ?” เสียงของบุรุษด้านหลังของสองพี่น้องดังขึ้น สองพี่น้องพอหันไปดูก็เห็นว่าเป็นฉีหยุนเสี่ยงเดินมาพร้อมกับองครักษ์ของเขา“ถวายบังคมองค์ชายสามพ่ะย่ะค่ะ/เพคะ” หลินซินย่อกายเสร็จก็หันหน้าหนีไปทางอื่น“เจ้าแต่งกายเช่นนี้ดีกว่าชุดบุรุษเป็นไหนๆ” ฉีหยุนเสี่ยงมองนางอย่างหยอกล้อ“องค์ชายสามเคยพบน้องสาวกระหม่อมนอกจวนด้วยหรือพ่ะย่ะค่ะ”“ไม่เคยเจ้าค่ะ องค์ชายสามคงเข้าใจผิด ท่านพี่พวกเราไปกันเถิดเจ้าค่ะ ข้าอยากไปดูใต้เท้าหม่าใกล้” หลินซินดึงแขนพี่ชายนางให้ออกเดิน“ประเดี๋ยวก่อน เจ้าจะแต่งกับใต้เท้าหม่าจริงหรือ” เขาเลิกคิ้วถามอย
ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว ไม่อยากให้ข้ามาหรือ
ลู่เหลียงสังเกตเห็นท่าทางของคนอื่นเช่นกัน เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะขยับโดยไร้เสียง “เข้าไปด้านในได้แล้ว” หรูเซียนอดนึกขำไม่ได้ คงไม่ได้มีเพียงนางที่ทำไหน้ำส้มสายชูแตก แม้แต่ลู่เหลียงเองก็ไม่ได้ด้อยไปกว่านางเลย หรูเซียนโบกมือให้หลิวหมิงฮวนก่อนที่จะหลบเข้าไปในห้องรับรองพอชาวเมืองที่มาชมความครึกครื้
ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว มันตายได้เลยหรือ
พอมีสัญญาหมั้นหมายแล้ว ดูเหมือนลู่เหลียงจะปรากฏตัวที่จวนตระกูลลั่วอยู่บ่อยครั้ง เรียกได้ว่าแทบจะทุกวันที่สำนักศึกษาหยุดเลยก็ว่าได้ เขามักจะหาเรื่องมาถามเรื่องตำราจากหลิวหมิงฮวน ทั้งที่เขามีความรู้มากกว่าหลิวหมิงฮวนเสียอีก“ต่อไปถ้าเจ้าใช้ข้าเป็นข้ออ้าง แต่ไม่ยอมช่วยทบทวนตำราให้ข้า ข้าจะไม่ยอมช่วยเจ
ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว เจ้าคิดว่าเป็นข้า?
“เจ้าคิดว่าเป็นข้า?” ลู่เหลียงมองนางอย่างปวดใจ ต่อให้เขาต้องการให้ลั่วจ้านตาย แต่ไม่ได้อยากให้เขาตายเพราะถูกฆ่าปิดปากเช่นนี้“หรือไม่ใช่ เป็นท่านที่อยากให้พ่อข้าตายมาโดยตลอด” หรูเซียนหันไปมองห่อผ้าที่มือของเสี่ยวจิ่ว ก่อนจะแย่งมาถือเอาไว้ในมือหรูเซียนโยนห่อผ้าที่มีสมุดบัญชีหลายเล่มใส่ตัวของลู่เหลี
ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว อาเหลียงรับปากข้าแล้ว
ทางด้านใต้เท้าหวง วันที่เก็บของจะเริ่มออกเดินทาง เขามาจัดเก็บหลักฐานด้วยตนเองที่ห้องตำรา ก็เพิ่งจะรู้ว่าพวกมันหายไปเสียแล้วความหวาดกลัวเข้ากัดกินหัวใจ มันไม่ได้หายไปเพียงบัญชีสองเล่มที่เขาสร้างขึ้นเพื่อตบตาลู่เหลียง แต่บัญชีรับเงินและรายละเอียดการโยกย้ายเงินที่ยักยอกมาไปให้ผู้ใดบ้าง จำนวนเท่าใดก็ห
You May Also Like
ยอดชายานักพยากรณ์ : ท่านอ๋อง ชายาท่านเลี้ยงผี
ดอกถังร่วงหล่น275.7K viewsเกิดใหม่ครานี้ หย่าท่านอ๋องมาเป็นหญิงร่ำรวยที่สุดในใต้หล้า
มู่มู่145.4K viewsกลรักร้ายเสด็จอาเล็ก
อีปี้ถังถัง63.2K viewsลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ
กุหลาบดิน40.6K viewsเกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นวาสนาให้ท่านแม่ทัพ
ภัสสพิชชา1.1K viewsท่านหลางกับโฉมงามเทียนเอ๋อร์
ซินเหมย / ณศิกมล208 viewsพี่หญิงอย่าทอดทิ้งข้า
เทียนสื่อ164 viewsพลิกโฉมคุณหนูรองขี้โรคแห่งสกุลหลิน
หนามชมพู311 views
