นอนกับบุตรีศัตรูไม่ลง

หรูเซียนตื่นขึ้นมาก็เป็นอีกวันหนึ่งแล้ว ไม่ว่านางจะหาหนทางหนีออกไปด้านนอกเช่นใดก็ไม่อาจออกไปได้ สาวใช้และองครักษ์ในจวนต่างปิดปากเงียบ ไม่ว่าถามเรื่องใดก็ไม่ตอบ

ต้องเรียกว่าตอนนี้นางก็เหมือนนักโทษคนหนึ่ง สาวใช้มีหน้าที่เพียงแค่นำอาหารเข้ามาให้นางภายในห้อง แม้แต่สาวใช้ข้างกายของนาง เสี่ยวจิ่วก็หายไปที่ใดก็ไม่รู้ ด้านหน้ามีองครักษ์นับสิบที่เฝ้านางเอาไว้อย่างเข้มงวด

ผ่านไปเช่นนี้อยู่สามวัน โดยที่นางไม่ได้ยินแม้แต่ข่าวที่เกิดขึ้นกับตระกูลลั่ว และนางก็ไม่ได้พบหน้าลู่เหลียงอีกด้วย แต่ในวันนี้คนที่นางไม่คิดว่าจะได้พบกลับมาหานางถึงที่จวน

หวงซีเยว่มองสภาพของหรูเซียนที่แม้จะยังงดงามเช่นวันแรกที่นางพบเจอ แต่ก็ดูหม่นหมองอมทุกข์จนนางเกือบจะหัวเราะออกมา

“ฮูหยิน ท่านสงบใจเถิดเจ้าค่ะ ตระกูลลั่วของท่านถูกเนรเทศออกจากเมืองหลวงไปแล้ว ข้าคิดว่าท่านคงอยากจะรู้เรื่องถึงได้นำข่าวมาแจ้ง”

“เจ้าเข้ามาได้อย่างไร” หรูเซียนมองนางอย่างระมัดระวัง สาวใช้ยังแทบจะเข้ามาในเรือนของนางไม่ได้ แต่หวงซีเยว่กลับเข้ามาได้อย่างง่ายดาย

“หึหึ เหตุใดข้าจะเข้ามาไม่ได้เล่าเจ้าคะ ต่อไปข้าเองก็ต้องมาอยู่ที่นี่แล้ว”

“เจ้าหมายความเช่นใด”

“ชายคนรักที่ข้าเคยพูดถึง” นางลูบปิ่นและหยกพกของนางแล้วเดินเข้ามาหาหรูเซียนช้าๆ “ก็คือพี่เหลียงอย่างไรเล่าเจ้าค่ะ คำมั่นที่เขาเคยให้ข้าเอาไว้ ยามนี้ใกล้จะเป็นจริงแล้ว ท่านคงยังไม่รู้ว่าเขามิได้เป็นโรคบุรุษเช่นที่เคยบอกกับท่านเอาไว้ เพียงแค่...นอนกับบุตรีศัตรูไม่ลงก็เท่านั้น” นางมองหรูเซียนอย่างเหยียดหยาม

“...” หรูเซียนไม่อาจเก็บอาการตื่นตกใจเอาไว้ได้อีก นางเบิกตากว้างที่แดงก่ำมองหวงซีเยว่อย่างโกรธแค้น “ท่านพ่อข้าไปทำอันใดให้เขา”

“ท่านถามพี่เหลียงเองมิดีกว่าหรือเจ้าคะ ข้า...เพียงแค่มาส่งข่าว ว่าบิดาของท่านตายอย่างน่าอนาถเช่นใด ตระกูลลั่วของท่านตกต่ำจนไม่อาจเงยหน้าขึ้นมองฟ้าได้อีกแล้ว” นางปิดปากหัวเราะ

หรูเซียนหมดความอดทนที่จะฟังเสียงหัวเราะของหวงซีเยว่แล้ว นางเงื้อมมือขึ้นตบใบหน้าของหวงซีเยว่เต็มแรง ทั้งยังกระชากผมของนางเอาไว้แน่น

“เจ้าเป็นตัวอันใด ถึงกล้าหัวเราะเยาะตระกูลลั่วของข้า!!! ต่อให้ตระกูลลั่วของข้าตกต่ำ เจ้ามีสิทธิ์ที่จะเยาะเย้ยหรือ”

“โอ๊ยยยย ปล่อยข้า!!! เจ้ายังคิดว่าตนเองสูงส่งอีกหรือ ต่อให้เจ้างดงามเป็นหนึ่ง เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่แล้วยังไง ในเมื่อก็ต้องอยู่เฝ้าห้องหอเหี่ยวแห้ง แสร้งสร้างภาพว่าตนเองได้เป็นสตรีเพียงหนึ่งเดียวของพี่เหลียง แล้วเขาเคยสนใจเจ้าหรือไม่ เคยบอกว่ารักเจ้าสักครั้งหรือไม่”

หรูเซียนราวกับเสียสติไปแล้ว นางตบตีหวงซีเยว่ไปอีกหลายครั้ง จนใบหน้าของนางปูดบวม องครักษ์ถึงได้เข้ามาดึงตัวหวงซีเยว่ออกไป แต่ไม่วายเสียงเยาะเย้ยยังคงดังเข้ามาอยู่ภายในห้องอีกหลายประโยค

หรูเซียนแบกร่างที่บอบช้ำของนางไปที่เตียงนอน นางนั่งกอดเข่าซบหน้าลงร้องไห้อย่างหนัก สิ่งที่ลู่เหลียงทำให้นางทั้งหมดกลายเป็นเรื่องหลอกลวง

ทั้งหมดเกิดจากความแค้นที่เขามีต่อบิดาของนาง จนกลายมาเป็นบทงิ้วที่ยาวนานถึงสามปี มานั่งคิดย้อนดู เขาไม่เคยบอกรักนางมีเพียงนางที่เป็นฝ่ายพูดเสมอ

นางลุกขึ้นปาดน้ำตาทิ้ง แต่ไม่ว่าเช็ดเท่าใดมันก็ไหลออกมาเช่นเดิม หรูเซียนเดินไปนั่งที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งของนาง ด้านในมีมีดสั้นที่ลู่เหลียงเคยมอบเอาไว้ให้นางเมื่อตอนต้นปี

คำพูดที่เขาบอกกล่าวนางเอาไว้นางยังจำได้ดี ในตอนนั้นนางยังหัวเราะออกมาอย่างขบขัน “หากวันใดข้าผิดต่อเจ้า เจ้าใช้มีดสั้นเล่มนี้แทงข้าได้เลย”

“หึหึ ท่านจะทำสิ่งใดผิดต่อข้า มีแต่ทำให้ข้าสุขสบาย”

พอหวนนึกถึงก็อดที่จะหัวเราะออกมาทั้งน้ำตาไม่ได้ เขาวางแผนล้มล้างตระกูลของนางมาตั้งนานแล้ว มีแต่นางที่เพ้อฝันว่าทุกสิ่งที่เขาทำให้ เป็นเพราะเขารักนางสุดหัวใจ

ลู่เหลียงกลับมาที่จวนหลังจากที่ไม่ได้กลับมาหลายวัน ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องเผชิญหน้ากับหรูเซียนต่อให้นางจะตำหนิ ด่าทอเขาอย่างไรก็ต้องยอมรับผลที่เกิดขึ้น