تسجيل الدخولمشاركة
ตอนที่ 8
تاريخ النشر:
2025-07-18 20:53:32คฤหาสน์สกุลเติ้ง
“นายท่านเจ้าคะ”
เติ้งอี้เทียนมองสาวใช้ที่เดินเข้ามา “พ่อบ้านเล่า”
“ท่านพ่อบ้านไม่อยู่เจ้าค่ะ ป้าโปก็ไม่อยู่” ซูฮวารายงานอย่างนอบน้อม
คำพูดของนางทำให้เขานึกขึ้นได้ว่าสองผัวเมียขอลากลับบ้านกะทันหัน เพราะน้องชายของลุงโปป่วยหนัก จึงอยากกลับไปดูใจเป็นครั้งสุดท้าย
“มีอะไร”
“ฮูหยินจูมาขอพบนายท่านเจ้าค่ะ”
“ใครคือฮูหยินจู อ้อ.. นางอยู่ไหน”
“ที่โถงรับแขกเจ้าค่ะ”
“ตามเฟิงเมี่ยนมาพบข้า”
“เจ้าค่ะ”
โถงรับแขก
จูอินหัวใจเต้นแรงจนต้องกำมือสะกดความรู้สึกกริ่งเกรง เมื่อได้เห็นบุรุษใบหน้าหล่อเหลาที่นั่งรถเข็นเข้ามา ขนกายของนางลุกซู่เมื่อได้สบสายตาเย็นชาที่มองมา
เติ้งอี้เทียนเห็นอีกฝ่ายเอาแต่ก้มหน้า ไม่ยอมพูดจา
“ได้ยินว่าอยากพบข้า” จึงพูดขึ้น
“คะ..คารวะนายท่าน ท่านเติ้ง ข้าน้อยจูอิน ภรรยาของอาเกอ ของจูเกอ เจ้าของร้านซาลาเปาสกุลจูเจ้าค่ะ” พูดผิดพูดถูกจนลิ้นพันกัน
“นั่งสิ”
เฟิงเมี่ยนรินน้ำชาให้ทั้งสอง แล้วขยับไปยืนห่าง ๆ อย่างรู้หน้าที่
“ดื่มชาสิ”
“ขอบคุณนายท่าน” นางรีบยกน้ำชาขึ้นจิบ
อี้เทียนอาศัยทีเผลอมองสำรวจอีกฝ่าย แม้นางจะเป็นแค่ฮูหยินร้านซาลาเปา แต่ทั้งเครื่องประดับและเสื้อผ้าของนางก็ดูดีมากเมื่อเทียบกับลูกสาวคนโตของนาง ที่ไม่มีเครื่องประดับดี ๆ ติดศีรษะสักชิ้น
เป็นแม่ลูกที่ดูแตกต่างราวนายกับทาส
เขาจิบน้ำชาเล็กน้อยแล้ววางลง “มาพบข้าวันนี้คงเอาคำตอบมาให้สินะ”
จูอินรวบรวมความกล้า สบสายตาเย็นชาที่ให้ความรู้สึกเหมือนไม่พอใจของอีกฝ่าย
“เจ้าค่ะ..”
“อยากพูดอะไรก็พูดออกมา เจ้าไม่พูดข้าก็คงไม่รู้สักที” เห็นความลังเลของนางจึงพูดขึ้น
“ข้าอยากถามท่านเติ้งสักสองสามประโยคเพื่อความแน่ใจ ถ้าขัดใจก็ต้องขอโทษด้วย”
“เชิญ”
“ท่านอยากแต่งกับลูกสาวคนไหนของข้า”
“พ่อบ้านของข้าคุยกับเถ้าแก่จูชัดเจนไปแล้วนี่”
“สามีข้าบอกว่าเป็นลูกสาวคนโต แต่ที่ข้าต้องมาถามเพราะกลัวว่าพ่อบ้านของท่านอาจจะเข้าใจผิด อาจจะเป็นลูกสาวคนรองที่ชื่ออ้ายเหม่ย”
“เฟิงเมี่ยน”
“นางชื่อซินซิน ไป๋ซินซิน”
“ไป๋” คิ้วเข้มพาดเฉียงแสร้งขมวดเข้าหากัน “ไป๋ซินซิน นางใช่ลูกสาวของบ้านเจ้าหรือไม่ หรือข้าสู่ขอผิดบ้าน”
“ชะ ชะ ใช่ ใช่ นางคือลูกสาวคนโตของข้าเอง” เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกหวาดหวั่นกับแซ่ไป๋ของซินซิน เพราะบุรุษหน้าตาเย็นชาไร้ความอ่อนโยนตรงหน้านี้คนเดียว
“เช่นนั้นก็เป็นนางไม่ผิดแน่”
“นายท่านเคยเจอนางแล้วหรือ”
“จำเป็นด้วยหรือ ก็แค่แต่งภรรยาสักคนเพื่อมีลูกให้ข้าก็เท่านั้น”
คำพูดไม่แยแสของเขาทำให้นางแอบสะใจ แต่ความมั่งคั่งของเขาก็ทำให้นางนึกเสียดาย และคิดว่าความเย็นชาของเขาจะต้องเปลี่ยนไปเป็นความลุ่มหลง เมื่อได้เจอกับจูอ้ายเหม่ยผู้เลอโฉม
“ข้าอยากให้นายท่านได้เจอกับลูกสาวทั้งสองคนของข้าสักครั้ง ต่อให้นายท่านแค่อยากแต่งภรรยาเพราะอยากจะมีลูก แต่จะดีกว่าไหมถ้าได้โฉมงามที่ถูกใจมาร่วมเตียง”
ชายหนุ่มรูปงามรู้เท่าทันความคิดของอีกฝ่าย แต่ก็แสดงออกอย่างสนใจ
“เจ้าคิดอย่างไรเฟิงเมี่ยน”
เฟิงเมี่ยนอยากเหลือกตามองบน แต่ก็ต้องทนทำตัวสำรวม
“เป็นความคิดที่ดี”
“เช่นนั้นเจ้าจัดการแทนข้าก็แล้วกัน”
“ความหมายคือท่านจะให้บ่าวรับใช้เลือกภรรยาให้ท่านหรือ” จูอินถามเสียงสูง คิดไม่ถึงว่าเขาจะมีความคิดผิดเพี้ยนได้ขนาดนี้
“ใช่”
“เช่นนั้นข้าคงต้องขอปฏิเสธเช่นกัน ขออภัยถ้าทำให้ท่านเติ้งไม่พอใจ” นางไม่พอใจเขาจริง ๆ แต่ที่พูดไปก็เพียงแค่เสแสร้ง เพราะถึงอย่างไรนางก็อยากให้เขาพบกับจูอ้ายเหม่ยสักครั้ง “ขอบคุณสำหรับน้ำชา”
“ฮูหยิน” เขาอยากจะหัวเราะกับอาการเสแสร้งของนาง “ทำตามที่ฮูหยินเสนอก็ได้” กระตุกยิ้มสะใจเมื่อเห็นอาการดีใจของนาง “อีกสามวันพาพวกนางมาพบข้าที่นี่”
จูอินรีบพยักหน้าตอบรับ ในใจอยากให้เป็นพรุ่งนี้เลยด้วยซ้ำ แต่สามวันก็ดี นางจะได้มีเวลาหาซื้อชุดใหม่และเครื่องประทินโฉมให้อ้ายเหม่ย
ส่วนไป๋ซินซิน นางจะมอบความเมตตาให้สักครั้ง จะยกชุดเก่าของอ้ายเหม่ยให้สักชุด
“นายท่านจะให้ข้ามาพบเวลาไหนดี”
“ยามอู่ก็แล้วกัน ในเมื่อมีวาสนาได้เจอหน้ากันแล้วก็ควรกินข้าวด้วยกันสักมื้อ”
“ดีเจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าไม่รบกวนนายท่านแล้ว”
“เชิญ”
“นายท่าน”
เติ้งอี้เทียนมองสาวใช้ที่เดินเข้ามาแทนที่แขกที่เพิ่งเดินออกไป
“วันนี้บ่าวทำมันต้มกานเจียง อยากให้นายท่านได้ลองชิม”
“ข้าดื่มชาอิ่มแล้ว” ตอบเพียงเท่านั้นแล้วเดินจากไป
ซูฮวาผิดหวังอย่างมาก แต่ก็ยอมย่อกายคารวะตามหลังเขา
ไม่ถึงครึ่งเค่อเฟิงเมี่ยนก็หน้านิ่วคิ้วขมวดเข้าไปหาผู้เป็นนาย มองเขาด้วยสายตาขัดใจ แต่พอเห็นสายตาดุดันที่จ้องกลับก็รีบทำหน้าสลด ยิ้มแห้ง ๆ ส่งให้
“นายท่านยังจะออกไปข้างนอกอยู่หรือไม่”
“เจ้าทำแผนข้าล่มหรือ”
“ไม่ แต่เกรงว่าถ้าไม่รีบออกไปตอนนี้อาจจะล่ม บ่าวเตรียมม้าไว้ให้พร้อมแล้ว”
มุมปากของอี้เทียนกระตุกยิ้มเล็กน้อย “ดีมาก”
أحدث فصل
ฮูหยินของข้าคือเจ้าเท่านั้น ตอนจบ
ทุกคนในสกุลไป๋มองบุรุษรูปร่างสูงสง่า ใบหน้าเปี่ยมด้วยอำนาจน่าเกรงขามที่ก้าวลงจากรถม้า แล้วหันไปอุ้มสตรีรูปร่างบอบบางอรชร ไม่ยอมให้นางเดินลงมาเองด้วยความรู้สึกยากจะบรรยายผู้เฒ่าไป๋ แม่เฒ่าไป๋ ไป๋ซุนหยา ต่างน้ำตาซึมกับภาพตรงหน้า รู้สึกได้ถึงความรัก ความเอาใจใส่ที่หลานเขยมีต่อหลานสาวของพวกเขา“ท่านผู้เฒ่า แม่เฒ่า” ลุงโปคารวะผู้เฒ่าทั้งสอง แล้วรับการคารวะกลับจากคนอื่น ๆ ของสกุลไป๋ “ไม่ได้เจอกันนานแต่พวกท่านก็ยังดูแข็งแรงกันมาก”“ท่านก็เช่นกัน” ผู้เฒ่าไป๋ทักทายกลับ แล้วมองไปที่สตรีที่ถูกสามีเดินโอบเข้ามาหาพ่อบ้านโปถอยออกไปอย่างรู้หน้าที่ เพื่อเปิดทางให้เจ้านาย“คารวะผู้อาวุโสทุกท่าน ข้าเติ้งอี้เทียน วันนี้พาไป๋ซินซิน หลานสาวของพวกท่านกลับมาหาพวกท่านแล้ว” เขาพูดแทนภรรยาที่ตอนนี้น้ำตาคลอเต็มเบ้าตาไปแล้วไป๋ซินซินปาดน้ำตาทั้งรอยยิ้ม มองปู่ ย่า และลุงของตัวเอง น้ำตาแห่งความดีใจไหลอาบแก้มนางคุกเข่าลงตรงหน้าพวกเขา แล้วหมอบคำนับลงกับพื้น“ไป๋ซินซิน..คารวะท่านปู่..ท่านย่า..ท่านลุง..ป้าสะใภ้..ฮือ ๆ ๆ ฮึก ๆ ๆ” พูดไปร้องไห้ไปด้วยความรู้สึกที่เต็มตื้นไปด้วยความยินดี“อาซิน” แม่เฒ่าไป๋คือคนแรกที่เดิ
ฮูหยินของข้าคือเจ้าเท่านั้น ตอนที่ 59
เติ้งอี้เทียนมองภรรยาข้างกาย เห็นถ้วยชาว่างเปล่าก็รีบรินน้ำชาให้“ฮูหยินหมี่ไม่ต้องเป็นห่วง เรื่องลูกข้าไม่รีบ” แล้วหยิบขนมตั้งใจจะป้อนใส่ปากให้ภรรยาได้ชิม“อ๊วก!”“เป็นอะไร” เขาตกใจ ไม่คิดว่านางแกล้งทำ เพราะมันไม่ใช่นิสัยของนาง“อยู่ ๆ ก็รู้สึกไม่ค่อยดี หน้ามืด รู้สึกแปลก ๆ อยากอาเจียน” กระซิบบอกสามีเสียงเบาเพราะเกรงใจคนอื่น“ให้ข้าตรวจดูหน่อย บางทีอาจจะเพราะเดินทางไกลแรมเดือน เจอกับสภาพอากาศที่เปลี่ยนไปมาก็ทำให้ชี่พร่องได้” ฮูหยินซ่งรีบเสนอตัวกับเติ้งชิงฮวา“เจ้าสอง ให้ฮูหยินซ่งตรวจดูเมียเจ้าสักหน่อยเถิด สามีของนางเป็นหมอ นางเองก็เป็นหมอทำคลอดขึ้นชื่อ มีความรู้เรื่องแพทย์ดีทีเดียว ถ้าเกิดเจ็บป่วยขึ้นมาจะได้รีบรักษา”“รบกวนท่านแล้ว” เขารีบเปิดทางให้อีกฝ่ายฮูหยินซ่งจับชีพจรที่ข้อมือของไป๋ซินซิน ไม่นานก็ยิ้มกว้างออกมา“ไม่ต้องห่วง ๆ นางไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก ไม่ต้องตกใจ ก็แค่อาการของคนท้องน่ะ”“คุณพระคุณเจ้า!” เติ้งชิงฮวาอุทานออกมาเสียงดัง ก่อนจะหันไปหาคนรับใช้ที่ยืนปรนนิบัติอยู่ด้านข้าง “ข้าจะมีหลานเหมือนคนอื่นเขาแล้ว” แล้วหัวเราะด้วยความดีใจ “ดู ๆ ว่าที่พ่อแม่ตัวแข็งเป็นหินกันไปแล้ว
ฮูหยินของข้าคือเจ้าเท่านั้น ตอนที่ 58
นายหญิงใหญ่สกุลเติ้งมองเพื่อนบ้านที่สนิทสนมกันมาเกือบสามสิบปี เห็นตั้งแต่นางแต่งเข้าสกุลหมี่ใหม่ ๆนางคลอดลูกชายคนแรกก็ส่งชุดฮั่นฝูที่ตัดเย็บด้วยไหมอวิ๋นเซียงรับขวัญ พอถึงวัยแต่งภรรยาเข้าบ้านก็ยังมอบหวีหยกเหอเถียนเป็นของขวัญนางคลอดหมี่มี่เป็นคนรองก็ส่งกำไลข้อเท้ารับขวัญ เมื่อถึงวันออกเรือนก็ยังมอบปิ่นมุกกับต่างหูเข้าชุดให้เป็นของขวัญทั้งที่ตอนนั้นในใจผิดหวังกับการกระทำของนางกับลูกสาวมาก ที่พอเห็นเจ้าสองบาดเจ็บสาหัส ความสัมพันธ์ก่อนหน้าก็เริ่มจืดจาง.. แรก ๆ ก็ยังมาให้เห็น แต่พอรู้ว่าเจ้าสองเอ็นขาด กระดูกหัก อาจจะกลับมาเดินไม่ได้อีก สองแม่ลูกก็เริ่มหายไปจากสกุลเติ้ง เจอกันอีกทีก็ตอนส่งเทียบเชิญร่วมงานแต่งจะว่าไปแล้ว ลูกทั้งสองคนของนางล้วนเติบโตมาพร้อม ๆ กับเจ้าสองของตน มีหรือที่นางจะไม่เอ็นดู.. แต่จะทำอย่างไรได้เล่า ในเมื่อเจ้าสองไม่มีใจให้หมี่มี่เลยเจ้าสองนั่นก็จิตใจมั่นคงเด็ดขาดมาแต่ไหนแต่ไร สองแม่ลูกนี้เคยทำอย่างไรไว้เขาย่อมจำขึ้นใจ จากเดิมที่ไม่เคยมีใจให้อยู่แล้ว แต่ก็มีแนวโน้มว่าจะทำตามที่มารดาอย่างตนเห็นชอบแต่พอเกิดเรื่องขึ้น ต่อให้ตนเห็นชอบอย่างไรก็ไร้ค่า“พี่ชิงฮวา ทำไมเงีย
ฮูหยินของข้าคือเจ้าเท่านั้น ตอนที่ 56
หนึ่งเดือนผ่านไปสมาคมหอการค้า“ข้าต้องกลับแล้ว”“ทำไมรีบกลับนักเล่า รอให้จบกระดานก่อนค่อยกลับสิ”“ข้าต้องกลับให้ตรงเวลา เพราะไม่อยากให้เหล่าผอรอนาน นางจะออกมารอรับข้าที่หน้าประตูทุกวันน่ะ”ผู้เฒ่าหูหัวเราะ “นี่ท่านบอกเล่าหรืออยากคุยอวดกับข้ากันแน่ท่านเติ้ง”“ท่านผู้เฒ่าคิดว่าข้าคุยอวดงั้นหรือ” เขาหัวเราะชอบใจเมื่ออีกฝ่ายพยักหน้า “ตามนั้นก็ได้ ข้าขอตัวลา”“เชิญ”คฤหาสน์สกุลเติ้ง“เหล่ากง”เติ้งอี้เทียนกางแขนรอรับร่างบาง ที่รีบเดินจนเกือบเป็นวิ่งเข้ามาหา “อากาศเย็นแบบนี้ยังจะออกมารออีก ทำไมไม่รออยู่ในเรือนเล่า”“ใบไม้ผลิใบแล้ว อากาศไม่เย็นเท่าไหร่แล้ว”“ถึงจะเปลี่ยนฤดูก็ยังเย็นอยู่ดี ออกมาก็ต้องใส่เสื้อคลุมให้เรียบร้อย ถ้าเจ้าป่วยขึ้นมาเราจะเดินทางได้อย่างไร”“ไม่ป่วยง่าย ๆ หรอก ซินเอ๋อร์ดื่มยาบำรุงตามที่ท่านสั่งทุกวัน” สมุนไพรอะไรที่หมอถานจัดให้ดื่มนางไม่เคยขัด เพื่อเตรียมร่างกายไว้สำหรับการเดินทางไกล ไปพบครอบครัวของบิดาที่เมืองหลวงหลังจากที่ได้ฟังสามีเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับบิดาของนาง และเรื่องที่เขาเคยส่งพ่อบ้านโปไปที่บ้านบิดาขณะที่เขายังรักษาตัว เพื่อนำสินน้ำใจไปมอบ
ฮูหยินของข้าคือเจ้าเท่านั้น ตอนที่ 55
“หยุดก่อน ๆ”เจียวหวงดึงบังเหียนบังคับม้าให้หยุด มองบุรุษรูปร่างใหญ่หนา ไว้หนวดเครายาวรกรุงรัง ดวงตาที่มองมาดูดุดันไม่เป็นมิตร แต่ก็ไม่ได้เกรี้ยวกราดจนน่ากลัว“นี่รถม้าของท่านเติ้งใช่ไหม” บุรุษผู้นั้นถามเสียงดังอย่างไม่เกรงกลัว“ใช่” เจียวหวงตอบไปแล้วก็ใจคอไม่ดีที่ฝ่ายนั้นเดินหน้าตาถมึงทึงเข้ามาหา ถ้าไม่มีเฟิงเมี่ยนอยู่ด้วยเขาคงกระโดดลงจากรถไปแล้วเฟิงเมี่ยนที่นั่งด้านข้างเจียวหวงเตรียมพร้อมจะชักดาบเติ้งอี้เทียนที่นั่งอยู่ภายในรถม้าใช้ไม้เท้าแง้มผ้าม่าน มองออกไปด้วยความอยากรู้“คารวะท่านเติ้ง”เฟิงเมี่ยนมองคนตัวใหญ่ที่ก้มหัวคารวะตน ท่าทางของเขาน่ากลัว แต่การกระทำกลับสวนทาง“ข้าไม่ใช่”“มีอะไรกับข้า” ท่านเติ้งตัวจริงถามเสียงเรียบทรงพลัง เปิดผ้าม่านกว้างขึ้นมองอีกฝ่ายเต็มตาคนตัวใหญ่รีบเปลี่ยนเป้าหมาย “คารวะท่านเติ้ง ข้าชื่อเซียงอู่ ทำงานอยู่ในเรือเดินสมุทรเกือบปีเพิ่งกลับมา จึงรู้ว่าแม่นางซินแต่งงานแก่ท่านแล้ว”เขามองอีกฝ่ายอย่างสำรวจ “ใช่”ป๊าบ!สามคนบนรถม้าสะดุ้งกับเสียงของฝ่ามือที่ประสานกัน ตามด้วยการชูแขนเขย่าและหัวเราะเสียงดังลั่น“เจ้ากำลังดีใจหรือกำลังคลั่ง” เจียวหวงถามคลายความ
ฮูหยินของข้าคือเจ้าเท่านั้น ตอนที่ 57
เติ้งชิงฮวาคลี่ยิ้ม เดินไปหาหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มชวนมองนี่นะหรือลูกสาวของบุรุษที่เคยช่วยชีวิตหลานชายของนางเอาไว้เมื่อเกือบยี่สิบปีก่อน นางน่ารักน่าเอ็นดูแบบนี้นี่เอง หลานชายตัวดีถึงไม่ยอมชายตามองสตรีนางใด มุ่งมั่นที่จะแต่งกับนางเพียงคนเดียวให้ได้“เรียกข้าว่าท่านแม่นะ ข้าอยากมีลูกสาวหน้าตาน่ารักแบบเจ้ามานานแล้ว ตอนนี้ข้าก็สมหวังแล้ว”“ขอบคุณท่านแม่ที่เอ็นดูซินเอ๋อร์”ชิงฮวาถอดแหวนหยกคู่สีเขียวกับสีเหลืองจากนิ้วชี้แล้วสวมให้หญิงสาว“ของขวัญต้อนรับลูกสะใภ้ แหวนหยกเขียวจักรพรรดินี้ แม่แท้ ๆ ของเจ้าสองมอบให้ข้าเพื่อส่งต่อให้ลูกสะใภ้คนรองของนาง ส่วนแหวนหยกเหลืองวงนี้เป็นของแม่บุญธรรมคนนี้มอบให้เจ้า แม่สวมให้นะ”หญิงสาวตื้นตันใจในความเมตตาของแม่สามี พยายามจะกลั้นน้ำตาขณะมองนิ้วชี้ทั้งสองข้างที่ถูกสวมด้วยแหวนหยกคนละสี แต่สุดท้ายน้ำตาก็พรั่งพรูออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม“ซินเอ๋อร์ขอบคุณท่านแม่” กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ปาดน้ำตาที่อาบแก้มเหมือนเด็กน้อยเติ้งอี้เทียนอมยิ้มกับความเจ้าน้ำตาของภรรยา จับชายเสื้อตัวในซับน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน“ท่านแม่ทำเหล่าผอของข้าร้องไห้แล้ว”“ซินเอ๋อร์แค่ซาบซึ้งใจมากเก
ฮูหยินของข้าคือเจ้าเท่านั้น ตอนที่ 46
บ้านสกุลจูแค่ก ๆ ๆ แค่ก ๆ“ท่านพ่อ” ไป๋ซินซินรีบเข้าไปประคองบิดาที่เพิ่งตื่นนอนให้ลุกขึ้นนั่ง “ดื่มน้ำชาหน่อยนะ”จูเกอรับน้ำชามาดื่มแล้วส่งถ้วยคืนให้ลูกสาว “เวลาไหนแล้ว”“จะหมดยามเซินแล้ว ท่านพ่อหิวหรือ”“ป่
آخر تحديث : 2026-03-29ฮูหยินของข้าคือเจ้าเท่านั้น ตอนที่ 42
หมี่มี่ดื่มจอกที่หกลงคอ “คออ่อนแบบนี้เวลาไปงานเลี้ยงกับท่านสองจะทำอย่างไร ไม่กลัวทำให้ท่านขายหน้าหรือ”“ท่านเติ้งบอกว่าอะไรที่ไม่ชอบก็ไม่ต้องฝืนใจ ปากเป็นของข้า คนอื่นไม่มีสิทธิ์มาบังคับ” น้ำเสียงนางเริ่มอ้อแอ้ นึกถึงสามีแล้วก็ยิ้มออกมา“ท่านเติ้งให้เกียรติเจ้านัก คงอยากตอบแทนบุญคุณบิดาเจ้าสินะ” คว
آخر تحديث : 2026-03-27ฮูหยินของข้าคือเจ้าเท่านั้น ตอนที่ 32
“..ข้าคิดว่าเจ้าไม่ต้องพยายามอะไรเลย เพราะเจ้าเป็นคนจิตใจดี ดังนั้นทำดีกับท่านเติ้งไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเจ้าแน่ ส่วนเรื่องร่วมหอเจ้าก็ไม่ต้องร้อนใจไปหรอก เมื่อถึงเวลาท่านเติ้งจะนำพาเจ้าเอง เจ้าก็แค่โอนอ่อนผ่อนตาม อย่าผลักไสท่านก็พอ” แม้จะสงสัยในตัวของท่านเติ้ง ที่แต่งงานมานานแรมเดือนแ
آخر تحديث : 2026-03-24ฮูหยินของข้าคือเจ้าเท่านั้น ตอนที่ 33
เรือนใหญ่“นายท่านไปเปลี่ยนชุดก่อนดีหรือไม่” พ่อบ้านบอกกับเจ้านาย เมื่อเห็นรอยเลือดที่เปื้อนชุดของเขา“ไม่ ข้าอยากรู้อาการของนางก่อน” เขาบอกปัดแล้วเดินไปที่หลังฉากกั้น มองหญิงสาวที่ยังนอนหมดสติอยู่บนเตียงด้วยความเป็นห่วง “นางเป็นอย่างไรบ้างแม่นาง”
آخر تحديث : 2026-03-24
قد تعجبك أيضًا
บุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้ง
หิมะที่ปลิดปลิว82.7K وجهات النظرหงส์ขย่มมังกร
ซีไซต์44.1K وجهات النظرยอดหมอหญิงมหัศจรรย์
จูน444.8K وجهات النظرท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน
สายธารสะท้อนเงา594.3K وجهات النظرทะลุมิติมาทั้งที ก็มีผัวไปเลยสองคน
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko208 وجهات النظرเมื่อนางร้ายไม่ต้องการพ่อของลูก
คุณแม่แฝดสาม887 وجهات النظرทะลุมิติมาช่วยสวามีในอนาคต
นรกสร้าง258 وجهات النظرพระชายาสายชิลกับท่านอ๋องคลั่งรัก
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์715 وجهات النظر
