ตอนที่ 1

ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งวันก่อน ณ จวนของนายอำเภอกู้ แห่งอำเภอฉงหลิน แคว้นเหวินหนิง ซึ่งตั้งอยู่บริเวณรอยต่อระหว่างแคว้นหนานซานและแคว้นฉางโจว แห่งดินแดนเทียนหนิง

ปัง!

กู้หยวนจิ้ง ชายหนุ่มวัยสามสิบเอ็ดปี ลุกพรวดจากเก้าอี้แล้วตบโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น จนแทบลืมความเจ็บปวดที่ฝ่ามือไปสิ้น เพราะไม่อาจทนต่อแรงกดดันจากบุรุษตรงหน้าที่นั่งนิ่งอยู่นานเกือบสองเค่อได้อีกต่อไป

“ใต้เท้าอู๋ ท่านต้องการสิ่งใดกันแน่ หากมีเรื่องใดก็รีบพูดออกมาให้ชัดเจนไม่ดีกว่าหรือ อย่างไรวันนี้ท่านก็มีอำนาจเหนือเสี่ยวกวนอยู่แล้ว”

นายอำเภอกู้มีรูปร่างสูงโปร่ง ท่าทางคล้ายบัณฑิตผู้คงแก่เรียน ทว่าเวลานี้ใบหน้ากลับแดงจัดด้วยความโมโห

ตรงกันข้ามกับอู๋เหล่ยที่ยังคงนั่งนิ่ง เพียงใช้นิ้วขยับฝาถ้วยชาอย่างใจเย็น ราวกับไม่ได้ยินเสียงตวาดเมื่อครู่แม้แต่น้อย

เส้นผมสีขาวโพลนทั่วศีรษะยิ่งขับให้บุรุษผู้นี้ดูเยือกเย็นและสุขุม ท่าทางนิ่งสงบจนสามารถข่มคนอายุมากกว่าได้อย่างอยู่หมัด

“ไยท่านนายอำเภอกู้จึงดูเกรี้ยวกราดนักเล่า”

อู๋เหล่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบช้า

“ถึงเปิ่นกวนจะเคยรัก...ไม่สิ เพียงคิดว่าถูกใจกู้ฮูหยินมาก่อน จนถึงขั้นเร่งหมั้นหมายโดยมิได้ตรวจสอบให้ดีเสียก่อน ทว่าเปิ่นกวนก็มิได้หน้ามืดตามัวถึงขั้นจะดึงดันเอาสตรีที่มีทั้งสามีและบุตรแล้วกลับไปด้วยหรอก ท่านนายอำเภอกู้จงอย่าได้ว้าวุ่นใจไปเลย”

กล่าวจบ เขาก็ยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนหัวเราะเบา ๆ

“หึ...หึ...หึ”

การทรมานเหยื่อให้หวาดกลัวก่อนลงมือสังหาร นับเป็นวิธีที่อู๋เหล่ยถนัดมานานแล้ว

บุรุษผู้นี้แม้ใบหน้ายังคงดูอ่อนเยาว์ แต่กลับมีเส้นผมขาวโพลนทั้งศีรษะ สีหน้าเยือกเย็นจนยากจะคาดเดาความคิด แม้แต่คนที่รู้จักเขามานานก็ยังไม่อาจอ่านใจได้

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงนายอำเภอเล็ก ๆ อย่างกู้หยวนจิ้งว่าจะสามารถคาดเดาความคิดขององครักษ์หลวงแห่งหน่วยพยัคฆ์ดำ ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความร้ายกาจและโหดเหี้ยมที่สุดแห่งเทียนหนิงได้อย่างไร

“เช่นนั้น ขอใต้เท้าอู๋ได้โปรดเมตตาชี้แนะเสี่ยวกวนสักนิดเถิด ว่าแท้จริงแล้วท่านมาเยือนวันนี้ด้วยจุดประสงค์ใดกันแน่”

กู้หยวนจิ้งเอ่ยอย่างอดทนเต็มกลืน

เดิมทีเขากับอู๋เหล่ยเคยเป็นศิษย์ร่วมสำนักดาบเดียวกันอยู่ช่วงสั้น ๆ ทว่าบัดนี้สถานะของอีกฝ่ายต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง

อู๋เหล่ยคือองครักษ์หลวงป้ายทอง ขุนนางขั้นสาม และผู้บังคับการด้านวางแผนของหน่วยพยัคฆ์ดำ แม้แต่ผู้ตรวจการ ถิงเว่ย หรือเจ้ากรมอาญา ยังต้องเกรงใจเขา

ในเทียนหนิงมีคนอยู่ไม่กี่คนที่อู๋เหล่ยต้องก้มศีรษะคารวะ และแน่นอนว่าอดีตศิษย์ร่วมสำนักอย่างกู้หยวนจิ้งย่อมไม่ใช่หนึ่งในนั้น

“เช่นนั้น...”

อู๋เหล่ยวางถ้วยชาลงอย่างแผ่วเบา ก่อนเอ่ยต่อด้วยรอยยิ้มที่ทำให้คนฟังขนลุก

“หากเปิ่นกวนกล่าวว่าต้องการสินสอดที่เคยหมั้นหมายให้แก่กู้ฮูหยินเป็นสิบเท่า เพื่อเป็นค่าชดเชยที่ท่านแอบขโมยว่าที่เจ้าสาวของเปิ่นกวนมาเป็นภรรยาตนเอง จนทำให้ขุนนางขั้นสามเช่นเปิ่นกวนต้องอับอายขายหน้าเล่า?”

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนหัวเราะในลำคอ

“ท่านนายอำเภอกู้ก็คงมิขัดข้องกระมัง”

“หึ...หึ...หึ”

เพล้ง!

เพียงได้ยินข้อเรียกร้องของอดีตคู่หมั้นภรรยาตนเอง กู้หยวนจิ้งก็ถึงกับมือไม้อ่อนแรง ถ้วยชาที่ถืออยู่ร่วงลงพื้นแตกกระจาย

บุรุษผู้เคยข่มเหงคนที่ต่ำต้อยกว่ามาโดยตลอด บัดนี้กลับพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว

...ก็หากมากมายถึงเพียงนั้น ต่อให้ขายทรัพย์สินที่ยังเหลืออยู่ทั้งหมด เกรงว่าก็คงยังไม่ถึงสามในสิบส่วนเสียด้วยซ้ำ!

ในอดีตเขาเคยเหยียบย่ำดูแคลนเจ้าเด็กแซ่อู๋ ผู้มีมารดาเป็นเพียงหญิงหม้ายขายน้ำเต้าหู้เลี้ยงชีพ ใครจะคิดว่าวันหนึ่งเจ้าเด็กที่เขาเคยข่มเหงรังแกจะกลายเป็นบุตรนอกสมรสของท่านแม่ทัพคู่พระทัยขององค์ฮ่องเต้แห่งเทียนหนิงไปได้

เช่นนั้น เมื่อมันคิดจะหมั้นหมายว่าที่อู๋ฮูหยิน ย่อมมิใช่เรื่องเล็กน้อย นอกจากผ้าไหมแพรพรรณอีกหลายสิบพับแล้ว ยังมีทองคำแท้ถึงห้าพันตำลึงทอง!

เพียงเท่านี้ ต่อให้เขาขายทั้งจวน ไร่ นา และทรัพย์สินที่มีจนหมด เกรงว่าก็คงยังไม่พอชดใช้ค่าสินสอดที่อีกฝ่ายเรียกร้องเสียด้วยซ้ำ มิหนำซ้ำ หากเรื่องนี้ถูกฟ้องร้องขึ้นมา โทษที่ตามมายังอาจกระทบถึงตำแหน่งนายอำเภอของเขาอีกด้วย

หากเป็นเมื่อสองปีก่อน ก่อนบิดาจะสิ้นใจ กู้หยวนจิ้งย่อมไม่สะเทือนกับการจ่ายสินสอดคืนพร้อมค่าชดเชยตามที่อู๋เหล่ยเรียกร้อง ทว่าบัดนี้...ทรัพย์สินมากมายที่เขาคดโกงมาจากเหล่าน้อง ๆ กลับถูกผลาญในบ่อนจนแทบไม่เหลือแล้ว

"หากท่านนายอำเภอกู้มิอยากจ่ายสินสอดคืนแม้แต่อีแปะเดียว และยังอยากได้ทองคำมาเพิ่มพูนทรัพย์สินให้เพียงพอสำหรับนำไปละลายในบ่อนอีกนั้น..."

ดวงตาสีเงินยวงถูกเปลือกตาปิดบังแววร้ายเอาไว้จนมิด ส่วนริมฝีปากเรียวสวยเกินบุรุษกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ทว่ามิได้ทำให้ใบหน้านั้นดูน่ามองแม้แต่น้อย กลับน่าหวาดหวั่นราวกับรอยยิ้มของพญายมราชที่กำลังมอบให้กู้หยวนจิ้ง

"เปิ่นกวนทราบมาว่า ท้ายจวนนี้ท่านนายอำเภอกู้ยังมีน้องสาวสุดที่รัก นามว่ากู้เฝิงซีหลงเหลืออยู่หนึ่งนาง หากอีกเจ็ดวันท่านนายอำเภอกู้จัดการส่งนางขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวไปยังจวนสกุลอู๋ โดยมีร่างกายสมบูรณ์แข็งแรง...นอกจากจะมิต้องจ่ายสินสอดคืนให้เปิ่นกวนแม้แต่อีแปะเดียวแล้ว ท่านยังจะได้รับค่าสินสอดเป็นทองคำบริสุทธิ์เท่ากับน้ำหนักตัวของกู้เฝิงซีอีกด้วย"

ทองคำบริสุทธิ์เท่าน้ำหนักตัวของกู้เฝิงซี!

ดวงตาของคนโลภพลันเป็นประกายวาววับ ทว่าเจ้าก้อนหินเดินได้ตรงหน้ากลับยังคงจ้องเขานิ่ง สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใด ก่อนจะทิ้งคำพูดทั้งบีบคั้นและล่อลวงเอาไว้เล็กน้อย แล้วจึงลุกจากไปโดยไม่รอฟังคำตอบ

เขาเร่งกลับฉางโจวเพื่อจัดขบวนไปรับเจ้าสาวในอีกเจ็ดวัน เพราะมั่นใจเหลือเกินว่าคำตอบของกู้หยวนจิ้งย่อมมีเพียงหนึ่งเดียว

"เช่นนี้ เปิ่นกวนก็คงมีเพียงคำกล่าวว่า 'จะรับสินสอด หรือจะชดใช้' คงลำบากท่านต้องเลือกแล้ว ถูกหรือไม่ ท่านนายอำเภอกู้"

เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"เอาละ หากท่านตัดสินใจได้แล้วก็ขอให้เร่งมือสักหน่อย เปิ่นกวนทิ้งคนของจวนสกุลอู๋เอาไว้โดยรอบจวนสกุลกู้แล้ว ท่านก็ค่อย ๆ คิดทบทวนให้แจ้งใจเถิด...ขอลา"

คำกล่าวของผู้มาเยือนในยามใกล้ค่ำยังคงดังก้องอยู่ในหัวของสองสามีภรรยาแซ่กู้ไม่หยุด แม้ ‘แขก’ จะจากไปนานกว่าชั่วยามแล้ว ท่านนายอำเภอหนุ่มก็ยังคงนั่งนิ่งอึ้ง

เขาคาดไม่ถึงเลยว่า คนมากเล่ห์เช่นตนจะต้องมาเจอกับข้อเสนอที่ทั้งโง่เขลาและยากจะปฏิเสธเช่นนี้

หากน้องสาวลำดับที่แปดของเขางดงามล่มเมือง กู้หยวนจิ้งคงไม่ต้องคิดมาก ทว่ากู้เฝิงซีนั้นห่างไกลจากคำว่างดงามอย่างยิ่ง

นางมีใบหน้าขาวซีดจืดชืดจนแทบดูเหมือนศพเดินได้ รูปร่างก็อวบอ้วนเกินกว่าจะเรียกว่าสาวงาม แขนขาสั้น ไม่ได้มีส่วนใดดูอ้อนแอ้นชวนมองเลย

สิ่งเดียวที่พอจะนับว่าดีในตัวกู้เฝิงซี ก็คงเป็นผิวพรรณ นางมีผิวขาวราวน้ำนม เนียนละเอียดจนแทบไร้ที่ติ นอกเหนือจากนั้น ในสายตาของบุรุษอย่างเขา ก็มองไม่เห็นเลยว่าน้องสาวผู้นี้จะมีสิ่งใดที่พอสะดุดตาบุรุษได้

"ท่านพี่..."

กู้ฮูหยินเบิกตากว้างตั้งแต่ได้ยินว่าจะได้รับค่าสินสอดเป็นทองคำบริสุทธิ์เท่ากับน้ำหนักตัวของน้องสามี ในเมื่อเด็กสาวนางนั้นอวบอ้วนถึงเพียงนั้น น้ำหนักของนางย่อมมิใช่น้อย

เพียงคิดถึงทองคำจำนวนมหาศาล เลือดในกายของคนโลภก็พลันเดือดพล่านด้วยความตื่นเต้นเสียแล้ว