บทนำ

เพียะ!

“ต้าเกอ... ฮือ... อย่าตีข้าเลย ได้โปรดเถิดเจ้าค่ะ ข้ายังมิอยากออกเรือน ศพท่านแม่เพิ่งฝังไป ขอข้าได้ไว้ทุกข์ให้ท่านแม่อีกสักหนึ่งหนาวเถิด... ฮือ... ต้าเกอเมตตาเฝิงซีด้วย ได้โปรดเมตตาน้องสาวผู้นี้ด้วยเถิดเจ้าค่ะ”

กู้เฝิงซีก้มลงโขกศีรษะกับเท้าของบุรุษที่นางเรียกว่า ‘ต้าเกอ’ เนื้อตัวสั่นเทาราวลูกนกเปียกฝน ใบหน้าซีดขาวอาบไปด้วยน้ำตา นางสวมอาภรณ์ไว้ทุกข์ตามประเพณีของชาวเทียนหนิงครบถ้วน

“อย่ามาดีดดิ้นมากมายกับข้า เฝิงซี! ข้ามิใช่ท่านพ่อที่จะหลงกลมารยาของพวกเจ้า แม่นังเด็กไร้ค่าท้ายจวน!”

บุรุษร่างสูงใหญ่ในวัยสามสิบเอ็ดปี นามว่า ‘กู้หยวนจิ้ง’ เอื้อมมือไปจิกกระชากเส้นผมของน้องสาวต่างมารดา จนใบหน้าของนางเงยขึ้นตามแรงกระชาก เผยให้เห็นคราบน้ำตาและน้ำมูกเต็มใบหน้า

น่าสมเพชจนชวนเวทนา ทว่าเห็นทีความเวทนาเช่นนั้นจะไม่มีอยู่ในใจของบุรุษผู้นี้ นับตั้งแต่จำความได้ ชีวิตของกู้เฝิงซี บุตรสาวของอนุภรรยาคนที่สี่แห่งจวนสกุลกู้ ไม่เคยพบกับความสุขเลย นางถูกมารดาใหญ่และเหล่าพี่น้องต่างมารดารังแก โขกสับ และทุบตีอยู่เสมอ แต่ครั้งนี้กลับหนักหนาสาหัสยิ่งกว่าเดิม

เพราะสิ่งที่นางกำลังเผชิญ ไม่ใช่เพียงการถูกทุบตีจนแผ่นหลังปวดร้าว หากแต่เป็นเรื่องใหญ่ถึงขั้นต้องบีบบังคับให้นางออกเรือน สำหรับคุณหนูสกุลอื่น การออกเรือนย่อมเป็นเรื่องมงคล แต่สำหรับกู้เฝิงซีกลับเป็นดั่งฝันร้าย

พี่ชายคนโตของนางต้องการส่งนางไปแต่งงานกับบุรุษต่างแคว้น เพื่อแลกกับสินสอดเป็นทองคำบริสุทธิ์ที่มีน้ำหนักเท่ากับตัวนาง!

บัดซบ!

หลังบิดาของนางเสียชีวิตไปเมื่อสองปีก่อน จวนสกุลกู้ก็ตกอยู่ในมือของบุตรชายคนโตอย่างกู้หยวนจิ้ง บุรุษผู้กำลังทุบตีทรมานนางอยู่ในเวลานี้

นอกจากเป็นคุณชายใหญ่สกุลกู้แล้ว เขายังดำรงตำแหน่งนายอำเภออีกด้วย ทว่าความโชคร้ายทั้งหมดนี้ กู้เฝิงซีกลับต้องแบกรับเพียงลำพัง ทั้งที่เพิ่งสูญเสียมารดาไป

หลังบิดาสิ้น เหล่ามารดาเลี้ยงและพี่น้องต่างมารดาต่างแยกย้ายออกจากจวนจนหมดสิ้น เหลือเพียงนางกับมารดาเท่านั้น และฝ่ายมารดาก็ไม่มีญาติหรือบ้านเดิมให้กลับไปพึ่งพา

สองแม่ลูกจึงทำได้เพียงอดทนอยู่ในจวนสกุลกู้ ถูกกู้หยวนจิ้งและสะใภ้ใหญ่โขกสับไม่ต่างจากสาวใช้

แม้จะลำบากเพียงใด พวกนางก็จำต้องทน กระทั่งสามวันก่อน มารดาของนางเกิดเป็นลมขณะกำลังซักเสื้อผ้า ใบหน้าคว่ำลงไปในถังซักล้าง กว่ากู้เฝิงซีจะพบ นางก็เสียชีวิตไปแล้ว

แต่ศพมารดาเพิ่งถูกฝังลงดิน ปากหลุมยังไม่ทันแห้งสนิท พี่ชายคนโตกลับบีบบังคับให้นางขึ้นเกี้ยวเจ้าสาว ไปแต่งงานกับอดีตคู่หมั้นของพี่สะใภ้เสียแล้ว หากเรื่องเช่นนี้ยังไม่ควรสบถว่า ‘บัดซบ’ แล้วจะมีสิ่งใดสมควรให้สบถอีก?

“ได้โปรดเถิดเจ้าค่ะ ต้าเกอ ต้าซ้อ ขอเวลาให้ข้าได้ไว้ทุกข์ให้ท่านแม่สักหนึ่งหนาวก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ หลังจากนั้นต้าเกอกับต้าซ้อจะส่งข้าไปที่ใด ข้าจะไม่ขัดขืนเลยเจ้าค่ะ... ได้โปรด... ฮือ... เมตตาเฝิงซีด้วย เมตตาข้าด้วยเถิด”

กู้เฝิงซียังคงวิงวอนขอความเมตตาไม่หยุด นางพยายามกลั้นเสียงสะอื้น ทว่าทั้งน้ำตาและน้ำมูกกลับทำให้เสียงที่เปล่งออกมาขาดห้วงจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง

นางน่าสงสารก็จริง แต่ความโลภและความหวาดเกรงต่ออำนาจขององครักษ์หลวงป้ายทองคำแห่งเทียนหนิง มีมากพอจะบดบังความเห็นใจที่กู้หยวนจิ้งเคยมีต่อน้องสาวซึ่งเขาเห็นมาตั้งแต่เกิดจนหมดสิ้น

“ท่านพี่”

สตรีวัยยี่สิบห้าปีเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าสามีเริ่มมีท่าทีใจอ่อน นางเกรงว่าสินสอดจากอดีตชายคนรักจะหลุดมือไป ทองคำที่มีน้ำหนักเท่ากับตัวของกู้เฝิงซี ย่อมไม่ใช่สิ่งที่นางจะยอมปล่อยให้สูญเปล่า

จ้าวอ้ายฉีส่งสายตาตักเตือนสามี ก่อนก้าวออกมาจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง

“ช่างกล่าววาจาตอแหลได้หน้าตายจริง ๆ! มิใช่เจ้าคิดวางแผนจะลักลอบหนีไปกับคนขับรถม้าผู้นั้นหรือไร? ถุย! จะไว้ทุกข์ให้ท่านแม่งั้นหรือ? โกหกทั้งเพ!”

จ้าวอ้ายฉีเร่งสุมไฟใส่ร้ายทั้งที่ไม่มีมูลความจริง เพราะนอกจากสินสอดและของหมั้นจากสกุลอู๋ที่นางไม่ต้องส่งคืน เนื่องจากเป็นฝ่ายผิดสัญญาแล้ว นางยังจะได้รับทองคำเพิ่มอีกไม่น้อย หากคิดตามน้ำหนักตัวของกู้เฝิงซี น้องสาวคนที่แปดของสามีผู้นี้แล้ว คงไม่มีทางเบาบางราวกับสำลีเป็นแน่

จ้าวอ้ายฉีจึงตั้งใจสร้างเรื่องให้สามีรีบส่งเด็กสาวหน้าซีดราวกับซากศพผู้นี้ไปยังจวนสกุลอู๋โดยเร็วที่สุด ยิ่งมองร่างอวบอิ่มตรงหน้า ในสายตาของนางก็ยิ่งเห็นเป็นเพียงหีบทองคำ หากส่งตัวนางไปได้สำเร็จ ทองคำในห้องเก็บสมบัติของนางคงเพิ่มขึ้นอีกอย่างน้อยหนึ่งหีบ

“ต้าซ้อ...ฮือ...ข้ามิเคยรู้จักคนขับรถม้าที่ท่านกล่าวถึงเลยนะเจ้าคะ”

เพียะ! เพียะ!

จ้าวอ้ายฉีฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของกู้เฝิงซีทันที เพราะเกรงว่านางจะพูดความจริงออกมาจนหมด หากเป็นเช่นนั้นทองคำก้อนโตที่อยู่ตรงหน้าก็คงหลุดลอยไป

ที่สำคัญ คนบังคับรถม้าที่นางกล่าวถึงนั้น แท้จริงแล้วกลับเป็นชู้รักของจ้าวอ้ายฉีเอง หาใช่ของน้องสามีไม่!

“นางคนวาจาตอแหล! กินอยู่กับปาก อยากอยู่กับท้อง เจ้ายังจะมาโกหกอีก!”

ฉาด! ฉาด!

ตึง!

“กรี๊ด! ต้าซ้อเมตตาด้วย! ต้าเกอ...เมตตาเฝิงซีด้วย...ฮือ...โอ๊ย!”

กู้เฝิงซีถูกตบแล้วตบอีกจนมึนงงไปหมด ก่อนร่างอวบอิ่มจะถูกเหวี่ยงกระแทกลงบนพื้นไม้เย็นเฉียบ ความเจ็บแล่นไปทั่วร่างจนแทบไม่มีแรงขยับหนีจากนางมารร้ายในคราบพี่สะใภ้ ซึ่งแทบจะเข้ามาฉีกทึ้งร่างกายของนางจนเนื้อและกระดูกแยกออกจากกันเป็นชิ้น ๆ

ส่วนพี่ชายคนโตกลับยืนมองเหตุการณ์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งความปรานี

“ได้โปรดหยุดเถิด...ฮือ...อย่าตีข้าอีกเลย...ฮึก...ข้าเจ็บ...ข้าเจ็บ...โอ๊ย!”

กู้เฝิงซียังคงพยายามวิงวอนขอความเมตตา ทั้งที่รู้ดีว่าโอกาสแทบไม่มี ทว่าสิ่งที่ตอบกลับคำวิงวอนของนางกลับเป็นปลายเท้าของพี่สะใภ้ที่กระทืบลงกลางแผ่นหลังเต็มแรง จนนางจุกจนแทบหายใจไม่ออก น้ำตาไหลพราก

“หึ! อยากให้ข้าปรานีเช่นนั้นหรือ? ได้! เพียงเจ้ายินยอมขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวในอีกเจ็ดวันแต่โดยดี ข้าก็จะเมตตาเจ้า...นางซีดเฝิงซี!”

หลังจากเตะจนพอใจ จ้าวอ้ายฉีก็ก้าวเข้าไปหาราวกับกำลังมอง ‘ตัวผลิตทองคำ’ ก่อนกระชากเส้นผมของกู้เฝิงซีจนใบหน้าเชิดขึ้น แล้วเอ่ยย้ำทีละคำด้วยน้ำเสียงเนิบช้า ดวงตาเต็มไปด้วยความเหี้ยมโหด ทั้งที่ในท้องของนางยังมีเด็กอาศัยอยู่

อย่างไรทองคำก้อนนั้นนางก็ต้องเอามาให้ได้!

ส่วนตัวเจ้าของทองคำ นางค่อยรอให้คลอดเด็กในท้องออกมาเสียก่อน แล้วค่อยไปทวงคืนก็ยังไม่สาย

ทันใดนั้น ร่างสูงใหญ่ของผู้เป็นพี่ชายคนโตก็ก้าวเข้ามายืนย้อนแสง เงาดำทอดลงบนพื้นจนกู้เฝิงซีที่ถูกทุบตีมานานกว่าสามชั่วยามถึงกับตัวสั่น

ยิ่งเมื่อเห็นเขาถือต้นหวายขนาดเท่านิ้วโป้ง ความยาวไม่น้อย ก่อนตวัดมันแหวกอากาศเล่น เด็กสาวก็ยิ่งหวาดกลัวราวกับกำลังเห็นปีศาจร้ายผุดขึ้นจากขุมนรก

“ท่านพี่ ช้าก่อน...”

จ้าวอ้ายฉีรีบห้ามสามี เพราะหากเขาลงมือเฆี่ยนตี ย่อมต้องเกิดรอยแผลเป็นแน่ นางรู้ดีว่าอู๋เหล่ยถูกตาต้องใจกู้เฝิงซีไม่น้อย และยังย้ำชัดว่านางต้องถูกส่งตัวไปยังจวนสกุลอู๋อย่างปลอดภัย ไร้รอยขีดข่วน

จ้าวอ้ายฉีจึงไม่คิดเสี่ยงมีเรื่องกับองครักษ์หลวงผู้เหี้ยมโหดผู้นั้น เพราะหากกู้เฝิงซีมีบาดแผลจนอีกฝ่ายไม่รับตัวขึ้นมา ทองคำที่กำลังจะเข้าปากนางก็อาจหลุดมือไปเสียก่อน

“ข้ามีวิธีที่ดีกว่านั้น เกรงว่าหากเฆี่ยนนาง นางจะบอบช้ำจนเสียราคาได้นะเจ้าคะ ท่านพี่”

ถึงกู้หยวนจิ้งจะสอบจนได้เป็นนายอำเภอ ทว่าเบื้องหลังความสำเร็จนั้น ล้วนมีบิดาผู้ล่วงลับคอยสนับสนุนอยู่ไม่น้อย แม้เขาจะมิได้โง่เขลา แต่ด้วยนิสัยรักการพนัน ทรัพย์สินมากมายที่บิดาทิ้งไว้ให้ บัดนี้แม้ยังไม่ถึงกับหมดสิ้น ทว่าก็เหลืออยู่ไม่มากแล้ว

ดังนั้น เมื่อภรรยาสุดที่รักเสนอให้นำกู้เฝิงซี น้องสาวที่เขาเห็นว่าไร้ค่าไปแต่งงานเพื่อแลกผลประโยชน์ เขาจึงเห็นดีเห็นงามด้วยทันที

ผู้ใดจะไม่ชอบสินสอดเล่า?

นอกจากเขาจะไม่ต้องชดใช้ค่าสินสอดให้แก่อดีตคู่หมั้นของภรรยาแล้ว ยังจะได้ทองคำเท่ากับน้ำหนักตัวของเจ้าสาวอีกด้วย นี่ไม่ต่างอะไรจากเล่นพนันแล้วคว้าชัยชนะมาได้อย่างง่ายดาย หากเขายังไม่รีบคว้าโอกาสนี้เอาไว้ ก็คงเรียกได้ว่าโง่เง่าเต็มที

เขามิได้โหดร้ายต่อน้องสาวร่วมสายเลือด เพียงแต่รู้จักเปลี่ยนสิ่งของไร้ค่าในจวนให้กลายเป็นเงินทองเท่านั้น

ก็ดูเอาเถิด กู้เฝิงซีผู้นี้แม้จะมิได้ขี้ริ้วขี้เหร่ แต่ก็ยังห่างไกลจากคำว่าสาวงาม ต่อให้ส่งนางไปขายให้เถ้าแก่หอนางโลม ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะมีราคาถึงร้อยตำลึงทองหรือไม่

ทว่าคนแซ่อู๋กลับยอมจ่ายค่าสินสอดเป็นทองคำเท่ากับน้ำหนักตัวของนาง นับว่าเขาได้กำไรงามยิ่งกว่าโชคดีเสียอีก

“ทุบตีไป นางก็มีแต่จะบอบช้ำ หากแต่…”

จ้าวอ้ายฉีขยับไปหยิบเข็มที่วางอยู่ใกล้มือขึ้นมา ก่อนชูให้สามีดู กู้หยวนจิ้งเห็นดังนั้นก็แสยะยิ้มเย็น

“ดี!”

เขาเอ่ยเพียงคำเดียว ก่อนสะบัดมือสั่งบ่าวชายให้จับตัวกู้เฝิงซีตรึงไว้กับพื้น จนศีรษะของนางแนบลงกับพื้นเรือน

เวลาผ่านไปสองเค่อ เสียงกรีดร้องโหยหวนจากความเจ็บปวดจึงค่อย ๆ สงบลง

ร่างของเด็กสาวบอบช้ำไปทั้งตัว นอนหายใจแผ่วเบาอยู่บนพื้น สีหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

“ก็เท่านี้เอง หากเจ้ายอมเสียแต่แรก ก็ไม่ต้องเจ็บตัวถึงเพียงนี้หรอก เฝิงซี”

กู้หยวนจิ้งเอ่ยพลางตบแก้มน้องสาวเบา ๆ จากนั้นจึงสั่งสาวใช้และบ่าวชายอีกสิบกว่าคนให้เฝ้าเรือนหลังเล็กนี้เอาไว้ให้ดี รอส่งตัวนางไปแลกทองคำจากจวนสกุลอู๋ในอีกสามวันข้างหน้า

กู้เฝิงซีที่เจ็บปวดร้าวระบมไปทั้งร่างพยายามพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ทว่าสุดท้ายก็ไม่อาจทานทนต่อความเจ็บปวดได้ จึงทรุดลงนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นดังเดิม

หนึ่ง นางสิ้นแรงแล้วจริง ๆ

สอง ต่อให้นางยอมวันนี้หรือยอมวันหน้า สุดท้ายนางก็มีทางเลือกเพียงต้องจำทนยอมรับชะตากรรมเท่านั้น

สตรีในห้องหอเช่นนางจะหนีไปที่ใดได้กัน?

เมื่อบิดาสิ้นชีวิต สิทธิ์ในการตัดสินอนาคตของนางก็ตกอยู่ในมือของพี่ชายคนโต ทั้งเรื่องการแต่งงานและสามีในอนาคต ล้วนขึ้นอยู่กับเขาแต่เพียงผู้เดียว

บุตรสาวที่เกิดจากอนุภรรยาในเทียนหนิง เดิมทีก็แทบไม่มีสิทธิ์มีเสียง หากมีบิดาคอยปกป้องจนได้ออกเรือนก็นับว่าโชคดี แต่หากบิดาสิ้นใจเร็วเช่นนาง ชีวิตจะดีหรือร้ายล้วนขึ้นอยู่กับพี่ชายคนโต

และกู้เฝิงซีก็ช่างโชคร้ายเหลือเกินที่มีพี่ชายเช่นกู้หยวนจิ้ง!