บทนำ

เพียะ!

“ต้าเกอ... ฮือ... อย่าตีข้าเลย ได้โปรดเถิดเจ้าค่ะ ข้ายังมิอยากออกเรือน ศพท่านแม่เพิ่งฝังไป ขอข้าได้ไว้ทุกข์ให้ท่านแม่อีกสักหนึ่งหนาวเถิด... ฮือ... ต้าเกอเมตตาเฝิงซีด้วย ได้โปรดเมตตาน้องสาวผู้นี้ด้วยเถิดเจ้าค่ะ”

กู้เฝิงซีก้มลงโขกศีรษะกับเท้าของบุรุษที่นางเรียกว่า ‘ต้าเกอ’ เนื้อตัวสั่นเทาราวลูกนกเปียกฝน ใบหน้าซีดขาวอาบไปด้วยน้ำตา นางสวมอาภรณ์ไว้ทุกข์ตามประเพณีของชาวเทียนหนิงครบถ้วน

“อย่ามาดีดดิ้นมากมายกับข้า เฝิงซี! ข้ามิใช่ท่านพ่อที่จะหลงกลมารยาของพวกเจ้า แม่นังเด็กไร้ค่าท้ายจวน!”

บุรุษร่างสูงใหญ่ในวัยสามสิบเอ็ดปี นามว่า ‘กู้หยวนจิ้ง’ เอื้อมมือไปจิกกระชากเส้นผมของน้องสาวต่างมารดา จนใบหน้าของนางเงยขึ้นตามแรงกระชาก เผยให้เห็นคราบน้ำตาและน้ำมูกเต็มใบหน้า

น่าสมเพชจนชวนเวทนา ทว่าเห็นทีความเวทนาเช่นนั้นจะไม่มีอยู่ในใจของบุรุษผู้นี้ นับตั้งแต่จำความได้ ชีวิตของกู้เฝิงซี บุตรสาวของอนุภรรยาคนที่สี่แห่งจวนสกุลกู้ ไม่เคยพบกับความสุขเลย นางถูกมารดาใหญ่และเหล่าพี่น้องต่างมารดารังแก โขกสับ และทุบตีอยู่เสมอ แต่ครั้งนี้กลับหนักหนาสาหัสยิ่งกว่าเดิม

เพราะสิ่งที่นางกำลังเผชิญ ไม่ใช่เพียงการถูกทุบตีจนแผ่นหลังปวดร้าว หากแต่เป็นเรื่องใหญ่ถึงขั้นต้องบีบบังคับให้นางออกเรือน สำหรับคุณหนูสกุลอื่น การออกเรือนย่อมเป็นเรื่องมงคล แต่สำหรับกู้เฝิงซีกลับเป็นดั่งฝันร้าย

พี่ชายคนโตของนางต้องการส่งนางไปแต่งงานกับบุรุษต่างแคว้น เพื่อแลกกับสินสอดเป็นทองคำบริสุทธิ์ที่มีน้ำหนักเท่ากับตัวนาง!

บัดซบ!

หลังบิดาของนางเสียชีวิตไปเมื่อสองปีก่อน จวนสกุลกู้ก็ตกอยู่ในมือของบุตรชายคนโตอย่างกู้หยวนจิ้ง บุรุษผู้กำลังทุบตีทรมานนางอยู่ในเวลานี้

นอกจากเป็นคุณชายใหญ่สกุลกู้แล้ว เขายังดำรงตำแหน่งนายอำเภออีกด้วย ทว่าความโชคร้ายทั้งหมดนี้ กู้เฝิงซีกลับต้องแบกรับเพียงลำพัง ทั้งที่เพิ่งสูญเสียมารดาไป

หลังบิดาสิ้น เหล่ามารดาเลี้ยงและพี่น้องต่างมารดาต่างแยกย้ายออกจากจวนจนหมดสิ้น เหลือเพียงนางกับมารดาเท่านั้น และฝ่ายมารดาก็ไม่มีญาติหรือบ้านเดิมให้กลับไปพึ่งพา

สองแม่ลูกจึงทำได้เพียงอดทนอยู่ในจวนสกุลกู้ ถูกกู้หยวนจิ้งและสะใภ้ใหญ่โขกสับไม่ต่างจากสาวใช้

แม้จะลำบากเพียงใด พวกนางก็จำต้องทน กระทั่งสามวันก่อน มารดาของนางเกิดเป็นลมขณะกำลังซักเสื้อผ้า ใบหน้าคว่ำลงไปในถังซักล้าง กว่ากู้เฝิงซีจะพบ นางก็เสียชีวิตไปแล้ว

แต่ศพมารดาเพิ่งถูกฝังลงดิน ปากหลุมยังไม่ทันแห้งสนิท พี่ชายคนโตกลับบีบบังคับให้นางขึ้นเกี้ยวเจ้าสาว ไปแต่งงานกับอดีตคู่หมั้นของพี่สะใภ้เสียแล้ว หากเรื่องเช่นนี้ยังไม่ควรสบถว่า ‘บัดซบ’ แล้วจะมีสิ่งใดสมควรให้สบถอีก?

“ได้โปรดเถิดเจ้าค่ะ ต้าเกอ ต้าซ้อ ขอเวลาให้ข้าได้ไว้ทุกข์ให้ท่านแม่สักหนึ่งหนาวก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ หลังจากนั้นต้าเกอกับต้าซ้อจะส่งข้าไปที่ใด ข้าจะไม่ขัดขืนเลยเจ้าค่ะ... ได้โปรด... ฮือ... เมตตาเฝิงซีด้วย เมตตาข้าด้วยเถิด”

กู้เฝิงซียังคงวิงวอนขอความเมตตาไม่หยุด นางพยายามกลั้นเสียงสะอื้น ทว่าทั้งน้ำตาและน้ำมูกกลับทำให้เสียงที่เปล่งออกมาขาดห้วงจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง

นางน่าสงสารก็จริง แต่ความโลภและความหวาดเกรงต่ออำนาจขององครักษ์หลวงป้ายทองคำแห่งเทียนหนิง มีมากพอจะบดบังความเห็นใจที่กู้หยวนจิ้งเคยมีต่อน้องสาวซึ่งเขาเห็นมาตั้งแต่เกิดจนหมดสิ้น

“ท่านพี่”

สตรีวัยยี่สิบห้าปีเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าสามีเริ่มมีท่าทีใจอ่อน นางเกรงว่าสินสอดจากอดีตชายคนรักจะหลุดมือไป ทองคำที่มีน้ำหนักเท่ากับตัวของกู้เฝิงซี ย่อมไม่ใช่สิ่งที่นางจะยอมปล่อยให้สูญเปล่า

จ้าวอ้ายฉีส่งสายตาตักเตือนสามี ก่อนก้าวออกมาจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง