บทที่ 2 เจรจาสงบศึก

            รถม้าคันเขื่องแต่มิได้ตกแต่งหรูหราคันนั้นจอดที่หน้าประตูใหญ่จวนสกุลจี บ่าวรับใช้ที่เฝ้าประตูด้านหน้าจำได้ก็รีบวิ่งลงมารอต้อนรับ จีหลุนก้าวลงมาก่อนเป็นคนแรก ลี่เทียนเป่าเดินยิ้มๆ ลงมายืนอยู่ข้างหลัง

            “ท่านชายขอรับ ท่านกั๋วกงรออยู่”

            ลี่เทียนเป่าชะงัก เอียงหน้าไปกระซิบ “เหล่าจี เจ้าแจ้งทางบ้านไว้หรือ?”

            แม่ทัพหนุ่มส่ายศีรษะ กุนซือลี่ถึงกับขมวดคิ้ว เขาเคยได้ยินเรื่องราวของสกุลจีมาไม่น้อย สกุลจีไม่อยู่ในสายอำนาจอย่างตระกูลอื่นที่ร่วมก่อตั้งแคว้น ทั้งยังกล่าวกันว่า...มีความลับซ่อนอยู่มากมาย

         ...ฝู่กั๋วกง จีจิงเทียนผู้เป็นบิดาของจีหลุนคือผู้สืบทอดวิชาคำนวณดวงดาว...

            ลีเทียนเป่าเคยมาพักที่นี่ครั้งเดียว ฝู่กั๋วกงแม้จะดูใจดีแต่ก็มิได้เข้าถึงตัวได้ง่าย เขาถูกแยกให้ไปพักที่เรือนรับรองแขกที่อยู่ห่างจากเรือนพักของจีหลุนไปไม่ไกลนัก คราวนั้นมีโอกาสได้นั่งร่วมโต๊ะรับประทานอาหารกับเจ้าของบ้าน ทว่าบนโต๊ะอาหารกลับเงียบงัน จีหลุนเตือนเขาเอาไว้ก่อนแล้วว่าครอบครัวของเขาจะไม่พูดคุยระหว่างรับประทานอาหาร แต่ลี่เทียนเป่ากลับรู้สึกว่าคนสกุลจีไม่ต้องการจะสัมพันธ์กับคนภายนอกมากเกินไปต่างหากเล่า

            หลังจากรับประทานอาหาร บิดามารดาของจีหลุนกลับไปยังเรือนนอน ตัวจีหลุนจึงตามไปสนทนากับคนทั้งสอง

            ลี่เทียนเป่าลองสอบถามพูดคุยกับบ่าวรับใช้ในเรือนจึงได้รู้ว่าฝู่กั๋วกงไม่มีอนุภรรยา ซึ่งผิดวิสัยจากผู้มีอำนาจวาสนาทั่วไป กุนซือหนุ่มขมวดคิ้วเมื่อได้รู้ว่าวังจีอันใหญ่โตนี้มีเพียงครอบครัวของจีหลุนพักอยู่กับสาวใช้ บ่าวรับใช้และองครักษ์จำนวนมาก

            “ท่านกุนซือ เชิญที่เรือนพักหลังเดิมขอรับ” บ่าวรับใช้ที่เคยต้อนรับเขาเมื่อสามปีก่อนผายมือ

            ลี่เทียนเป่าสังเกตดูก็พบว่าในวังจีแห่งนี้ไม่มีสาวใช้และบ่าวรับใช้หน้าใหม่ ทุกคนล้วนเป็นคนที่เขาเคยพบเมื่อสามปีก่อนทั้งสิ้น แต่ที่เพิ่มเติมก็คือมีเด็กตัวเล็กๆ มาวิ่งเล่นอยู่ในสวนด้านข้างหลายคน

            “เด็กพวกนั้น?”

            “เป็นลูกสาวใช้กับบ่าวรับใช้ที่นี่ล่ะขอรับ ท่านกั๋วกงอนุญาตให้นำมาเลี้ยงรวมกันในตอนกลางวันที่เรือนถัดไปโน่น”

            “พวกเขาอยู่อาศัยที่นี่กันทั้งครอบครัวเลยหรือ?”

            “ขอรับ ท่านกั๋วกงให้รับเฉพาะครอบครัวของบ่าวรับใช้เดิมเข้ามาขอรับ”

            ลี่เทียนเป่ายืนกอดอกดูเด็กๆ พวกนั้นอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็กวาดตามองไปรอบๆ หากเป็นจวนของขุนนางใหญ่ทั่วไป ควรจะมีอนุภรรยาอย่างน้อยสักสี่คน มีลูกๆ อยู่สักเจ็ดแปดคนขึ้นไป แต่ที่นี่...เงียบเหงา

            จีหลุนซึ่งเป็นบุตรคนโตและบุตรชายสายตรงเพียงคนเดียวยังมิได้แต่งงาน ไม่มีอนุภรรยา หรือกระทั่งสาวใช้อุ่นเตียง มีเพียงท่านหญิงจีน้องสาวคนรองที่แต่งงานกับฟ่านหลี่เจี๋ยรองเสนาบดีหนุ่ม ส่วนท่านหญิงจีเล็ก โลดโผนยิ่งนัก นางไปทำงานเป็นหัวหน้าสำนักข่าวนกกระจิบสาขาเมืองฉู่จิ้ง บัดนี้พบรักกับคหบดีหนุ่มสกุลเยว่

            คนสกุลจีมิได้สนใจเรื่องการสร้างฐานอำนาจในราชสำนักเท่าใดนัก เพราะหากเป็นเช่นนั้นจีหลุนก็คงจะหวังให้ท่านหญิงจีเซี่ยงอี๋ผู้เป็นน้องสาวคนเล็กแต่งงานกับขุนนาง แต่ตอนที่ได้เห็นว่าที่น้องเขยซึ่งเป็นพ่อค้า ซ้ำเวลาเดินคนผู้นั้นยังต้องใช้ไม้เท้าค้ำ นับว่าคนสกุลจีมิได้ยึดติดกับหน้าตาเอาเสียเลย

            ลี่เทียนเป่าจำได้ว่าตนเห็นแล้วถึงกับนิ่วหน้า ‘เหล่าจี เจ้าจะยอมให้ท่านหญิงจีเล็กแต่งงานกับพ่อค้าพิการเช่นนั้นหรือ?’

            จีหลุนพูดคุยกับน้องสาวของเขาอยู่ครู่ใหญ่ จากนั้นก็พูดกับลี่เทียนเป่าเพียงว่า ‘หากนางเลือกชะตากรรมด้วยตนเอง นั่นก็เป็นเรื่องของนาง’

            ตั้งแต่วันนั้นกุนซือหนุ่มก็รู้สึกว่าคนสกุลจีดูแปลกกว่าชนชั้นสูงทั่วๆ ไป

         ณ วังหลวงของแคว้นหมิง

            จีหลุนเงยหน้ามองดูกำแพงสูงตระหง่าน เขาเข้ามาวังหลวงหลายครั้งแต่ก็ยังคงไม่รู้สึกชิน นับตั้งแต่การทำลายตรามังกรคู่ที่เจดีย์วัดหยกสวรรค์จบสิ้นลง สกุลจีก็เหมือนเข้าสู่ความสงบ

            หมิงฮ่องเต้ทรงลดความระแวดระวังลง ทำให้เส้นทางการเป็นแม่ทัพของจีหลุนค่อนข้างราบรื่น ในค่ายพยัคฆ์ไฟยังคงมีแม่ทัพอาวุโสสองคนคอยช่วยดูแล ร่วมกับเขา เพียงแต่การออกแนวหน้าในยามนี้มีเพียงเขาและรองแม่ทัพทั้งสองที่ยังหนุ่มแน่น

            “แม่ทัพจี มาถึงวังหลวงแล้ว เจ้ายังจะถอนหายใจอยู่อีก เรื่องมันต้องเกิดอยู่แล้ว จะกดดันตนเองทำไม?”

ลี่เทียนเป่านับเป็นทั้งผู้ใต้บังบัญชาและสหาย ในยามเรียกขานจึงแล้วแต่สถานการณ์ ต่อหน้าผู้อื่น เขาจะเรียกจีหลุนว่าท่านแม่ทัพ แต่ลับหลังก็เหลือเพียงเหล่าจี

            “เจ้าไม่ใช่คนที่ต้องเจอปัญหานี้นี่ เจ้าก็พูดได้สิ”

            “กระดองเต่าของข้าทำนายไม่เคยผิดพลาด ครั้งนี้ก็เช่นกัน ป่านนี้คนผู้นั้นก็คงเดินทางมาถึงเมืองหลวงแล้ว ข้าอยากเห็นหน้าจริง”

            จีหลุนเหลือบมองสหายแล้วร้องเหอะออกมาคำหนึ่ง

            “เดี๋ยวก็ได้เห็นแล้ว หวังว่านี่จะเป็นเรื่องดีๆ อย่างที่เจ้าทำนายไว้”

            ขุนนางทั้งราชสำนักเดินทางมาถึงแต่เช้า พวกเขากำลังเข้าแถวตรวจตราประจำตัวเพื่อเข้าสู่ท้องพระโรง

            รูปร่างสูงเด่นเป็นสง่าของจีหลุนทำให้ทุกคนต้องหันมามองเขาซ้ำ

            “พี่หลุน มาถึงตั้งแต่เมื่อใดขอรับ?”

            จีหลุนหันกลับไปมอง บุรุษรูปงามในชุดขุนนางปักลวดลายบอกกรมและฐานะผู้นั้นยิ้มน้อยๆ ตามนิสัย น้องเขยของเขาในฐานะขุนนางใหญ่ดูน่าเกรงขามอย่างมาก

            “อ้อ...หลี่เจี๋ย ข้าเพิ่งมาถึงเมื่อวานตอนเย็น เลยยังไม่ได้บอกกล่าวเจ้ากับอิงอิง เอาไว้ประชุมเสร็จข้าจะไปเยือนจวนเจ้านะ”

            ลี่เทียนเป่ารีบค้อมศีรษะคารวะน้องเขยของจีหลุน ฟ่านหลี่เจี๋ยรีบค้อมศีรษะตอบ กุนซือหนุ่มรู้จักฟ่านหลี่เจี๋ยรองเสนาบดีฝ่ายซ้ายผู้เป็นน้องเขยของจีหลุน แต่ไม่เคยได้ทักทาย ครั้งนี้เขาจึงดีใจยิ่งนัก

            “ข้าน้อย กุนซือลี่ ติดตามท่านแม่ทัพมาจากค่ายพยัคฆ์ไฟขอรับ ได้ยินชื่อเสียงของท่านเสนาบดีฝ่ายซ้ายมานาน ครั้งนี้มีวาสนาได้พบพานแล้ว”

            “ข้าเองก็ยินดีที่ได้พบกุนซือลี่ ข้าเคยได้ยินชื่อเสียงของท่านจากพี่หลุนมาตั้งแต่คราวก่อน น่าเสียดายวันนี้ประชุมยาว เอาไว้มีโอกาสค่อยพูดคุยกัน”

            “ยินดี ขอรับ”

            เสียงเคาะระฆังดังขึ้นเป็นสัญญาณเตือนให้แถวของเหล่าขุนนางทยอยเดินเข้าสู่ท้องพระโรงอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

            วันนี้หมิงฮ่องเต้เสด็จออกท้องพระโรงโดยมีฮองเฮาตามเสด็จ ทำให้      ขุนนางมองไปบนบัลลังก์ด้วยความประหลาดใจ หลังจากประชุมตามปกติผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยาม หลูกงกงก็ประกาศว่าวันนี้มีเรื่องสำคัญยิ่ง

            ครู่หนึ่งองครักษ์หน้าท้องพระโรงก็ขานชื่อผู้ที่จะขอเข้าเฝ้า

            “เบิกตัว กัวเอินถง ธิดาหัวหน้าเผ่าเหลียนซาแห่งห้าเผ่า”

            ขุนนางในท้องพระโรงส่งเสียงฮือฮาออกมาพร้อมกัน พวกเขารู้จักกันดีว่าเผ่าเหลียนซาคือผู้นำในเขตทะเลทรายเซี่ยงซาวานที่ทำศึกกับแคว้นหมิงในเขตชายแดนอยู่หลายปี บัดนี้ทั้งแม่ทัพแดนตะวันตกอย่างท่านชายจีกับธิดาของหัวหน้าเผ่าเหลียนซามาปรากฏตัวพร้อมกันที่ท้องพระโรง อาจจะมีเหตุสำคัญเกิดขึ้น

            หญิงสาวที่ใช้ผ้าปิดหน้าจนเห็นเพียงดวงตางดงามนั่งบนรถเข็น มีสาวใช้ผู้หนึ่งเข็นเข้ามาหยุดอยู่ต่อหน้าเบื้องพระพักตร์

            “หม่อมฉัน กัวเอินถง ธิดาของหัวหน้าเผ่าเหลียนซา กัวเฉิง ถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ ขออภัยที่มิอาจคุกเข่า”

            หมิงฮ่องเต้เลิกพระขนงเล็กน้อย “ไม่เป็นไร ลำบากเจ้าแล้ว”

            เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบทิศ เหล่าขุนนางกำลังสงสัยว่าเกิดสิ่งใดขึ้นที่ชายแดน นางจึงได้เดินทางเข้ามาถึงเมืองหลวงแคว้นหมิง

            “หม่อมฉันเป็นตัวแทนของห้าเผ่าในทะเลทรายหมื่นลี้มาขอสงบศึกเพคะ”

            จีหลุนหันไปจ้องมองนาง เขาเห็นเพียงเสี้ยวข้างของใบหน้า ฟังจากน้ำเสียงและดูจากรูปร่าง คนผู้นี้คล้ายฝาแฝดผู้พี่ยิ่งนัก ลี่เทียนเป่าเอียงหน้ามากัดฟันกระซิบ

            “เห็นทีคราวก่อน กัวเยี่ยนสือคงจะเจ็บหนัก ถึงกับต้องส่งน้องสาวพิการมาขอสงบศึก”

            “แผลง้าวไม่ลึกสักหน่อย ข้าว่ามันแปลกๆ อยู่นะ” แม่ทัพหนุ่มขมวดคิ้ว เขาจำได้ว่าฟันถูกผู้นำทัพฝ่ายนั้นไม่มากและตอนที่บีบคอก็เป็นฝ่ายนั้นที่ถีบเขาจนกระเด็น ซ้ำตนเองก็ยังถูกกัวเยี่ยนสือใช้ดาบฟันมาหลายแผล

            ขุนนางอาวุโสด้านข้างหันมาทำตาดุใส่ครั้งหนึ่ง ชายหนุ่มทั้งสองจึงได้  หุบปากหันไปมองฮ่องเต้กับฮองเฮาที่นั่งอยู่บนบัลลังก์

            “หัวหน้าเผ่าเหลียนซาอุตส่าห์ส่งบุตรสาวคนเดียวมาเจรจาสงบศึกถึงเมืองหลวงของเจิ้น เพียงแต่การสงบศึกครั้งนี้เป็นพวกเจ้าแสดงเจตจำนง เจิ้นขอดูความจริงใจสักหน่อยเถิด”

            กัวเอินถงกลืนน้ำลายลงไปเล็กน้อย

            “ท่านพ่อของหม่อมฉัน ได้เตรียมเครื่องบรรณาการเอาไว้แล้วตามรายการที่บันทึกข้างในนี้เพคะ ทูลเชิญพิจารณา”

            หลูกงกงเดินลงมาแท่นด้านบนรับเอาฎีกาที่บันทึกรายการเครื่องบรรณาการจากกัวเอินถงขึ้นไปถวาย ฮ่องเต้ทรงรับเอาแล้วกางออกอ่าน พอหนึ่งจึงทรงเงยพระพักตร์ขึ้นแล้วแย้มพระสรวล

            “นับว่าใช้ได้ ผู้นำห้าเผ่าให้เงื่อนไขที่ดี อย่างนี้ค่อยน่าคุย”

*ฟ่านหลีเจี๋ย พระเอกจากเรื่อง “ท่านหญิงจีจอมพลัง”

*การทำลายตรามังกรคู่ เป็นเหตุการณ์ในเรื่อง “ท่านหญิงจีจอมพลัง”