ตอนที่ 10

“ช่างมีน้ำใจนัก อวี้หลาน กู่หานอาการดีขึ้นบ้างแล้ว ทว่ายังคงต้องพักผ่อน หากเขาได้สตรีที่เพียบพร้อมและรู้ใจเช่นเจ้ามาคอยปรนนิบัติดูแล ข้าคงหมดห่วง” ฮูหยินผู้เฒ่าทอดถอนใจจงใจพูดให้ผู้คนรอบข้างได้ยิน “น่าเสียดายที่ราชโองการไม่อาจขัดขืน จวนแม่ทัพจึงต้องรับสตรีที่ไร้การอบรมเข้าเรือน นางเกิดจากอนุ ซ้ำยังชอบคลุกคลีอยู่แต่หน้าเตาไฟ วันๆ เอาแต่จับตะหลิวกับกระทะ ช่างไร้ซึ่งกริยาของฮูหยินจวนขุนนางยิ่งนัก”

เหล่าคุณหนูรอบด้านต่างยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดปากกลั้นหัวเราะ พวกนางล้วนทราบข่าวลือเรื่องคุณหนูรองตระกูลอวี๋แบกกระทะทองเหลืองเข้าจวนแม่ทัพกันถ้วนหน้า

“ข้าก็พอได้ยินมาบ้างเจ้าค่ะ ว่าฮูหยินของท่านแม่ทัพมีพละกำลังมหาศาล” เมิ่งอวี้หลานยิ้มหยัน “สตรีที่จับแต่กระทะเหล็ก มือคงจะหยาบกร้าน ไฉนจะปรนนิบัติสามีให้อารมณ์ดีได้เล่าเจ้าคะ การเป็นฮูหยินจวนแม่ทัพ ควรจะต้องเชี่ยวชาญการชงชา ดีดพิณ และแต่งกลอนมากกว่าการหมกตัวอยู่ในเรือนครัว”

“เจ้าพูดถูกต้องที่สุด” ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มรับ “วันนี้นางรับอาสาทำขนมหวานมาต้อนรับพวกเจ้า ข้าเองก็หวั่นใจนัก ว่านางจะทำขนมพื้นบ้านอันใดมาให้พวกเจ้าขบขันหรือไม่”

ในขณะที่ทุกคนกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างสนุกปาก เสียงกังวานใสทว่าหนักแน่นก็ดังขึ้น

“ขอบใจคุณหนูเมิ่งที่ชี้แนะ ทว่าสำหรับข้า กระทะหนึ่งใบสามารถปกป้องกระเพาะของสามีได้ดีกว่าบทกวีร้อยพันบท”

ทุกสายตาหันไปมองยังต้นเสียง อวี๋เจียวหว่านก้าวเดินเข้ามาในศาลาอย่างสง่างาม นางมิได้สวมอาภรณ์หรูหราประดับอัญมณีล้ำค่าเฉกเช่นคุณหนูตระกูลใหญ่ มีเพียงชุดอาภรณ์ผ้าไหมสีฟ้าครามเรียบง่าย ปักลายดอกเหมยที่ชายกระโปรง เส้นผมรวบครึ่งศีรษะปักปิ่นหยกขาวชิ้นเดียว ทว่าใบหน้าที่ไร้เครื่องประทินโฉมกลับงดงามกระจ่างใส ผิวพรรณเปล่งปลั่งดุจหยกชั้นดี ท่วงท่าการเดินมั่นคงและแฝงไปด้วยอำนาจบางอย่างที่ทำให้ผู้คนต้องหลบสายตา

สาวใช้หลายคนเดินตามหลังนางมา ในมือถือถาดไม้สลักลายที่ปิดฝาครอบไว้อย่างมิดชิด

“สะใภ้คารวะท่านแม่ ขออภัยที่มาช้าเจ้าค่ะ การทำขนมหวานต้องอาศัยการคุมไฟที่ประณีต จึงต้องใช้เวลาสักหน่อย” อวี๋เจียวหว่านย่อกายคารวะฮูหยินผู้เฒ่าอย่างถูกต้องตามธรรมเนียมทุกประการ ไร้ซึ่งร่องรอยของความหยาบกระด้างอย่างที่ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวหา

เมิ่งอวี้หลานลอบประเมินสตรีตรงหน้า นางนึกว่าฮูหยินของแม่ทัพเซี่ยจะมีรูปลักษณ์อัปลักษณ์หรือดูเป็นหญิงชาวบ้าน ทว่าอวี๋เจียวหว่านกลับมีความงามที่แตกต่างออกไป เป็นความงามที่ดูมีชีวิตชีวาและเปล่งประกาย

“นี่คือฮูหยินของท่านแม่ทัพรึ ช่างดูเรียบง่ายยิ่งนัก” เมิ่งอวี้หลานกล่าวเน้นคำว่าเรียบง่ายเพื่อเยาะเย้ย

“ความเรียบง่ายคือแก่นแท้ของการใช้ชีวิตเจ้าค่ะ คุณหนูเมิ่ง” อวี๋เจียวหว่านตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “เฉกเช่นเดียวกับขนมหวานที่ข้าตั้งใจทำมาให้ทุกท่านลิ้มลองในวันนี้ แม้จะมิใช่ของราคาแพง ทว่ารสชาติย่อมไม่เป็นรองผู้ใด เสี่ยวเถา เปิดฝาครอบออก”

สาวใช้เปิดฝาครอบถาดไม้บนโต๊ะกลางศาลาออกพร้อมกัน กลิ่นหอมหวานของดอกกุ้ยฮวาและน้ำตาลเคี่ยวลอยอวลขึ้นมาปะทะจมูกของทุกคนในศาลา

บนจานกระเบื้องสีขาว จัดวางขนมกุ้ยฮวาซานเย่ารูปลักษณ์ดอกโบตั๋นสีขาวนวล ดูราวกับหยกสลักที่เพิ่งถูกนำออกมาจัดแสดง ลวดลายกลีบดอกคมชัดงดงาม และอีกจานหนึ่งคือเผือกหิมะผลึกแก้ว แท่งเผือกสีเหลืองทองที่ถูกเคลือบด้วยเกล็ดน้ำตาลสีขาวบริสุทธิ์ สะท้อนแสงแดดเป็นประกายระยิบระยับ

เหล่าคุณหนูและฮูหยินที่เตรียมตัวจะเยาะเย้ยถึงกับชะงัก พวกนางไม่เคยเห็นขนมที่มีรูปลักษณ์งดงามและประณีตเช่นนี้มาก่อนในร้านขนมชื่อดังของเมืองหลวง

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้องมองขนมบนโต๊ะด้วยความประหลาดใจ นางมั่นใจว่าตนเองไม่ได้อนุญาตให้เบิกจ่ายเงินให้เรือนครัวซื้อของมีค่า นางเด็กนี่ไปเอาขนมพวกนี้มาจากที่ใด

“นี่คือขนมอันใดกัน สีสันช่างแปลกตานัก” ฮูหยินจวนรองเสนาบดีเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“จานแรกคือขนมกุ้ยฮวาซานเย่า ทำจากเนื้อซานเย่าบดละเอียดผสมน้ำผึ้งดอกกุ้ยฮวา ส่วนจานที่สองคือเผือกหิมะผลึกแก้ว ทำจากเผือกทอดเคลือบด้วยเกล็ดน้ำตาลเคี่ยวเจ้าค่ะ ล้วนเป็นของที่หาได้ทั่วไป ทว่าต้องอาศัยการคุมไฟและการกรองที่พิถีพิถัน ขอเชิญทุกท่านลิ้มลอง” อวี๋เจียวหว่านผายมือเชิญ

เมิ่งอวี้หลานแค่นเสียงในลำคอ นางไม่เชื่อว่าขนมที่ทำจากเผือกและซานเย่าพื้นบ้านจะรสชาติดีไปกว่าขนมที่ทำจากรังนกหรือบัวหิมะ นางหยิบตะเกียบขึ้นคีบขนมซานเย่าเข้าปากหมายจะวิจารณ์ให้จมดิน

ทว่าทันทีที่เนื้อขนมสัมผัสกับปลายลิ้น ความนุ่มละมุนดุจปุยเมฆก็ละลายหายไปในโพรงปาก ความหวานตามธรรมชาติของซานเย่าผสานกับกลิ่นหอมเย็นของดอกกุ้ยฮวาได้อย่างไร้ที่ติ ไม่มีรสฝาดหรือเส้นใยหยาบกระด้างให้ระคายคอแม้แต่น้อย รสชาติของมันช่างลึกล้ำและสดชื่นจนนางต้องเผลอเบิกตากว้าง

ฮูหยินและคุณหนูคนอื่นๆ ที่ได้ลองชิมต่างก็มีปฏิกิริยาไม่ต่างกัน เสียงอุทานด้วยความพึงพอใจดังขึ้นเบาๆ รอบศาลา บางคนถึงกับคีบเผือกหิมะผลึกแก้วขึ้นมาชิมต่อ ความกรอบนอกนุ่มในของเนื้อเผือก และความหวานหอมของเกล็ดน้ำตาลที่ละลายในปาก ทำให้พวกนางลืมเลือนการักษากิริยามารยาท แย่งกันคีบขนมจนเกือบหมดจานภายในชั่วพริบตา

แม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่าที่ตั้งใจจะจับผิด ก็ยังเผลอกินเผือกหิมะเข้าไปถึงสองชิ้น รสชาตินี้มันอร่อยจนนางไม่อาจหาข้อติเตียนได้เลย

อวี๋เจียวหว่านยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความสงบ รอยยิ้มบางเบาประดับที่มุมปาก สำหรับแม่ครัว ไม่มีสิ่งใดจะตอกหน้าผู้คนได้ดีไปกว่าการทำให้พวกเขายอมจำนนต่อรสชาติอาหารของตน

เมิ่งอวี้หลานรู้สึกเสียหน้าอย่างมาก นางวางตะเกียบลงเสียงดัง

“รสชาติก็พอใช้ได้ ทว่าของพื้นบ้านเช่นนี้ ย่อมไม่คู่ควรกับกระเพาะของท่านแม่ทัพอยู่ดี ข้าอุตส่าห์นำขนมหนวดมังกรจากเหลาอาหารอันดับหนึ่งมาฝากท่านแม่ทัพ ขนมของข้าย่อมบำรุงร่างกายได้ดีกว่าเผือกและมันของเจ้าเป็นแน่” นางพยายามกู้หน้าตนเอง

“ผู้ใดบอกว่าอาหารของฮูหยินของข้าไม่คู่ควร” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเยียบเย็นดังขึ้นจากด้านหลังศาลา ร่างสูงโปร่งของเซี่ยกู่หานปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับลู่จิวที่คอยประคองอยู่ด้านข้าง แม้ร่างกายจะยังดูผ่ายผอม ทว่าใบหน้าของเขาเริ่มมีสีเลือดฝาด และรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาก็ทำให้บรรยากาศในศาลาเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที

“กู่หาน เจ้ามาได้อย่างไร ร่างกายยังไม่หายดี ไฉนจึงออกมาตากลม” ฮูหยินผู้เฒ่ารีบลุกขึ้นรับหน้า แสร้งทำเป็นห่วงใย

เมิ่งอวี้หลานดวงตาเป็นประกาย นางรีบจัดแจงเสื้อผ้าและก้าวเข้าไปหาบุรุษในดวงใจ

“ท่านแม่ทัพ อวี้หลานมาเยี่ยมท่านเจ้าค่ะ ข้านำขนมหนวดมังกรและโสมคนมาให้ท่านบำรุงร่างกาย ท่านรับไปเถิดเจ้าค่ะ” นางยื่นกล่องไม้จันทน์ไปตรงหน้าเขาด้วยท่าทีเอียงอาย

เซี่ยกู่หานปรายตามองกล่องในมือหญิงสาวด้วยสายตาว่างเปล่า เขาไม่แม้แต่จะยื่นมือออกไปรับ ทว่ากลับก้าวเดินผ่านร่างของนางไปหยุดยืนอยู่เคียงข้างอวี๋เจียวหว่าน

“ลู่จิว รับของจากคุณหนูเมิ่ง แล้วนำไปมอบให้พ่อบ้านเก็บเข้าคลัง” เขาออกคำสั่งเสียงเรียบ ก่อนจะหันมามองขนมบนโต๊ะ “เจียวหว่าน นี่คือขนมที่เจ้าทำรึ”

“เจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพจะลองชิมดูสักชิ้นหรือไม่” นางใช้ตะเกียบคีบขนมกุ้ยฮวาซานเย่าชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่บนจานยื่นให้เขา

เซี่ยกู่หานมิได้รังเกียจ เขาโน้มใบหน้าลงและรับขนมชิ้นนั้นเข้าปากจากตะเกียบของนางโดยตรง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคนในศาลา แม่ทัพผู้รังเกียจอาหารทุกชนิด กลับยอมกินขนมจากมือภรรยาอย่างว่าง่าย

ชายหนุ่มเคี้ยวขนมอย่างเชื่องช้า รสชาติหวานละมุนแผ่ซ่านในปาก เขาพยักหน้าเล็กน้อย

“อร่อยมาก” เขาเอ่ยชม ก่อนจะปรายตากวาดมองสตรีในศาลาทีละคน ด้วยแววตาคมประดุจใบมีด “ฟังให้ดี กระเพาะของข้าคุ้นชินแต่รสมือของภรรยาข้าเท่านั้น อาหารหรือขนมจากผู้อื่น สำหรับข้าแล้ว ล้วนมีรสชาติไม่ต่างจากยาพิษ นับแต่นี้ไป ผู้ใดกล้าดูแคลนรสมือของนาง หรือกล่าวหานางว่าไม่คู่ควร ถือว่าเป็นการหยามเกียรติข้า”

คำประกาศกร้าวของท่านแม่ทัพทำเอาเมิ่งอวี้หลานหน้าซีดเผือด นางก้มหน้ากัดริมฝีปากจนห้อเลือด นางทั้งอับอาย ทั้งเสียหน้า ทว่าไม่อาจเอื้อนเอ่ยสิ่งใดโต้แย้งได้

ฮูหยินผู้เฒ่าเองก็อับจนถ้อยคำ ได้แต่นั่งนิ่งหน้าถอดสี แผนการที่ตั้งใจจะฉีกหน้าลูกสะใภ้ กลับกลายเป็นการเปิดโอกาสให้นางได้แสดงฝีมือ และยังถูกบุตรเลี้ยงตอกหน้ากลับอย่างไม่ไว้หน้า

อวี๋เจียวหว่านยืนอยู่เคียงข้างสามี นางไม่ได้แสดงอาการเยาะเย้ยใด ๆ ทว่าความสงบนิ่งของนางกลับยิ่งทำให้ผู้ขัดขวางรู้สึกพ่ายแพ้อย่างราบคาบ