ตอนที่ 9

แสงแดดยามสายสาดส่องลงบนหลังคากระเบื้องของจวนแม่ทัพ แม้เหตุการณ์ลอบสังหารเมื่อคืนจะถูกเซี่ยกู่หานสั่งให้ทุกคนปิดปากเงียบ ทว่าความตึงเครียดกลับยังคงแฝงเร้นอยู่ในอากาศ โดยเฉพาะที่เรือนหลักของฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ย

เสียงถ้วยชาชั้นดีถูกปาลงบนพื้นจนแตกกระจาย ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยนั่งหอบหายใจอยู่บนตั่งไม้ ใบหน้าที่เคยประทินโฉมอย่างงดงามบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยโทสะ อนุหลี่และอนุจางที่ยืนอยู่ด้านข้างต่างก้มหน้าเงียบ มิกล้าแม้แต่จะหายใจแรง

“นางเด็กเมื่อวานซืนนั่นบังอาจเกินไปแล้ว แต่งเข้าจวนมาไม่กี่วันก็กำเริบเสิบสาน ยึดอำนาจในเรือนครัวไปจนหมดสิ้น ซ้ำยังทำตัวราวกับเป็นนายหญิงของจวน” ฮูหยินผู้เฒ่าขบกรามแน่น “เมื่อเช้าข้าให้คนไปเบิกตังเซียมและรังนกจากเรือนครัว หวังจะนำมาบำรุงร่างกาย บ่าวไพร่พวกนั้นกลับกล้าตอบโต้ว่า หากไม่มีป้ายคำสั่งของฮูหยินเอก ก็ไม่อาจนำของมีค่าออกไปได้”

“นายหญิงโปรดระงับโทสะเจ้าค่ะ” อนุหลี่ก้าวออกมารินชาถ้วยใหม่ส่งให้ “นังเด็กตระกูลอวี๋นั่นพึ่งพาบารมีของท่านแม่ทัพ หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ เกรงว่านางจะยิ่งเหิมเกริม พวกเราต้องหาทางสั่งสอนให้นางรู้สำนึกเสียบ้าง ว่าจวนแม่ทัพแห่งนี้ ผู้ใดคือผู้อาวุโสที่อำนาจบารมีอย่างแท้จริง”

“สั่งสอนรึ จะใช้วิธีใดสั่งสอน กู่หานออกหน้าปกป้องนางถึงเพียงนั้น”

“ในเมื่อท่านแม่ทัพปกป้องนางนัก เราก็ต้องใช้คนนอกมากดดันเจ้าค่ะ” อนุจางเสนอแผนการ ดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์ “อีกสามวันจะถึงวันสารท ฤดูดอกเบญจมาศบานสะพรั่ง นายหญิงลองจัดงานเลี้ยงชมบุปผา เชิญคุณหนูตระกูลขุนนางมาร่วมดื่มชาสักหลาย ๆ จวน โดยเฉพาะคุณหนูเมิ่งอวี้หลาน บุตรีของเสนาบดีกรมพิธีการ นางหลงใหลท่านแม่ทัพมาเนิ่นนาน หากนางได้พบหน้าฮูหยินที่ต่ำต้อยและหยาบกระด้างผู้นี้ ย่อมต้องหาทางฉีกหน้านางต่อหน้าธารกำนัลเป็นแน่”

ฮูหยินผู้เฒ่าได้ยินดังนั้นก็ดวงตาเป็นประกาย งานเลี้ยงชมบุปผาเป็นข้ออ้างที่ดีในการเชิญแขกเหรื่อ และตามธรรมเนียมแล้ว หน้าที่จัดเตรียมของว่างและขนมหวานย่อมต้องตกเป็นของเรือนครัว

“ดีมาก ในเมื่อนางอยากเป็นใหญ่ในเรือนครัวนัก ข้าก็จะให้นางรับผิดชอบการจัดเตรียมของว่างรับรองแขกทั้งหมด ทว่าข้าจะไม่อนุญาตให้เบิกจ่ายเบี้ยหวัดส่วนกลางแม้แต่อีแปะเดียว ข้าอยากจะรู้นักว่า หากไร้ของล้ำค่า นางจะเอาสิ่งใดมาทำขนมต้อนรับคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ หากนางทำขายหน้า จวนแม่ทัพย่อมมีสิทธิ์ลงโทษนาง โทษฐานทำให้ตระกูลเสื่อมเสียชื่อเสียง”

คำสั่งจัดเตรียมงานเลี้ยงถูกส่งตรงไปยังเรือนครัวใหญ่ในยามอู่ พร้อมกับรายนามแขกเหรื่อและข้อจำกัดที่จงใจกลั่นแกล้งอย่างชัดเจน

พ่อครัวหวังรับกระดาษคำสั่งมาอ่านแล้วถึงกับหน้าถอดสี เขารีบนำความไปแจ้งแก่อวี๋เจียวหว่านที่กำลังตรวจนับกระสอบข้าวสารอยู่หน้าเรือน

“ฮูหยินแย่แล้วขอรับ ฮูหยินผู้เฒ่าสั่งให้เรือนครัวจัดเตรียมขนมหวานแปดชนิด สำหรับรับรองแขกในงานเลี้ยงชมบุปผา ทว่านางกลับไม่อนุญาตให้เบิกจ่ายเงินจากคลังเพื่อซื้อของเลยแม้แต่น้อย ของทำขนมมงคลอย่างเมล็ดบัว รังนก หรือพุทราเชื่อมในเรือนครัวก็ถูกเบิกไปหมดตั้งแต่เมื่อวานแล้ว พวกเราจะนำสิ่งใดมาทำขนมรับแขกกันขอรับ”

อวี๋เจียวหว่านรับกระดาษแผ่นนั้นมาปรายตามอง รอยยิ้มเย็นผุดขึ้นที่มุมปาก นางคาดเดาไว้อยู่แล้วว่ามารดาเลี้ยงของสามีจะต้องหาทางเล่นงานนางในไม่ช้า การใช้ของหวานมาเป็นเครื่องมือช่างเป็นแผนการที่ตื้นเขินยิ่งนัก

“ผู้ใดบอกว่าขนมหวานชั้นเลิศต้องทำจากของล้ำค่าราคาสูงกัน” นางพับกระดาษเก็บเข้าแขนเสื้อ “ของหวานที่ดี วัดกันที่รสมือและการดึงรสชาติของของสดออกมาให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่างหาก พ่อครัวหวัง ไปตรวจดูในโรงเก็บเสบียงว่าเรามีสิ่งใดเหลืออยู่บ้าง”

พ่อครัวหวังรีบไปตรวจสอบก่อนจะกลับมารายงานด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง

“มีเพียงซานเย่า เผือก แป้งข้าวเหนียว น้ำตาลทรายแดง และน้ำผึ้งดอกกุ้ยฮวาที่ฮูหยินเพิ่งซื้อมาเมื่อวานขอรับ ของพื้นบ้านเช่นนี้ ไม่อาจนำขึ้นโต๊ะรับรองคุณหนูตระกูลขุนนางได้หรอกขอรับ พวกนางคุ้นชินกับตำรับวังหลวง หากเห็นซานเย่าและเผือก คงได้หัวเราะเยาะจวนแม่ทัพเป็นแน่”

“พวกนางจะหัวเราะหรือร้องไห้ พรุ่งนี้ค่อยมาตัดสินกัน” อวี๋เจียวหว่านก้าวเดินไปที่หน้าเตาไฟ “ติดไฟ วันนี้ข้าจะลงมือทำขนมด้วยตนเอง พวกเจ้าคอยเป็นลูกมือให้ข้าก็พอ”

หญิงสาวจัดการล้างมือให้สะอาด นางนำซานเย่าและเผือกมาล้างดินออกจนหมด ปอกเปลือกและหั่นเป็นชิ้นขนาดเท่ากัน จากนั้นจึงหยิบกระทะทองเหลืองคู่ใจขึ้นตั้งบนเตา

กระทะทองเหลืองใบนี้มิได้มีดีเพียงการผัดทอด ทว่ายังสามารถใช้เป็นฐานรองเข่งนึ่งไม้ไผ่และกระจายความร้อนได้อย่างยอดเยี่ยม ทำให้ไอน้ำที่ระอุอยู่ภายในทะลวงผ่านเนื้อเผือกและมันได้อย่างทั่วถึงและรวดเร็ว

นางนำเผือกและซานเย่าจัดเรียงลงในเข่งนึ่งไม้ไผ่ วางซ้อนบนกระทะที่ต้มน้ำจนเดือดพล่าน ปิดฝาไม้ไผ่ให้สนิท ปล่อยให้ความร้อนทำหน้าที่ของมัน กลิ่นหอมหวานตามธรรมชาติของเผือกและซานเย่าเริ่มลอยกรุ่นออกมา

เวลาผ่านไปชั่วก้านธูป อวี๋เจียวหว่านเปิดฝาออก ไอน้ำสีขาวพวยพุ่ง เผือกและซานเย่าสุกนุ่มจนแทบจะละลายเมื่อใช้นิ้วสัมผัส นางสั่งให้ลูกมือนำซานเย่าไปบดผ่านตะแกรงตาถี่ เพื่อกรองเอาเส้นใยที่หยาบกระด้างออกจนหมด เหลือเพียงเนื้อซานเย่าสีขาวบริสุทธิ์ที่ละเอียดนุ่มละมุน

“ขนมชนิดแรก ข้าจะทำขนมกุ้ยฮวาซานเย่า”

นางนำเนื้อซานเย่าที่บดละเอียดมานวดผสมกับน้ำผึ้งดอกกุ้ยฮวา ความหวานหอมของน้ำผึ้งซึมซาบเข้าสู่เนื้อซานเย่าสีขาว ขจัดความฝาดและเพิ่มความนุ่มนวล จากนั้นนางจึงปั้นเป็นก้อนกลมขนาดพอดีคำ นำไปกดลงในแม่พิมพ์ไม้แกะสลักรูปลักษณ์ดอกโบตั๋น เมื่อเคาะออกมา จะได้ขนมซานเย่าสีขาวนวล ลวดลายกลีบดอกไม้อ่อนช้อยงดงาม ราวกับดอกโบตั๋นหยกที่ผลิบานอยู่บนจานกระเบื้อง กลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาอบอวลอยู่รอบตัวขนมชวนให้หลงใหล

“ส่วนเผือก ข้าจะทำเผือกหิมะผลึกแก้ว”

นางหันมาจัดการกับเผือกที่นึ่งจนสุก หั่นเป็นแท่งสี่เหลี่ยมขนาดเท่านิ้วมือ ตั้งกระทะทองเหลืองอีกครั้ง เทน้ำมันลงไป รอจนน้ำมันร้อนจึงนำแท่งเผือกลงทอด เผือกสีขาวขุ่นถูกทอดจนผิวนอกกรอบเป็นสีเหลืองทอง ทว่าเนื้อในยังคงความนุ่มซุย นางตักขึ้นพักไว้ให้สะเด็ดน้ำมัน

ขั้นตอนที่ยากที่สุดคือการทำเกล็ดหิมะ นางเทน้ำตาลทรายแดงและน้ำสะอาดลงในกระทะ ใช้ไฟอ่อนเคี่ยวน้ำตาลอย่างใจเย็น มือเรียวขยับตะหลิวคนเป็นวงกลมไม่หยุดพัก น้ำตาลใสเริ่มเปลี่ยนเป็นฟองเดือด และค่อยๆ เหนียวข้นขึ้น นางกะจังหวะที่น้ำตาลอิ่มตัวได้ที่อย่างแม่นยำ ก่อนจะเทเผือกทอดลงไปคลุกเคล้า ปิดไฟ แล้วตวัดตะหลิวผัดอย่างรวดเร็ว

เมื่อความร้อนลดลง น้ำตาลที่เคลือบอยู่บนผิวเผือกก็เริ่มตกผลึก กลายเป็นเกล็ดสีขาวบริสุทธิ์เกาะติดอยู่ ราวกับแท่งเผือกถูกปกคลุมด้วยหิมะแรกแห่งเหมันตฤดู ทักษะการคุมไฟและการตกผลึกน้ำตาลเช่นนี้ หากมิใช่แม่ครัวที่ผ่านการฝึกฝนมานับสิบปี ย่อมไม่อาจทำได้สมบูรณ์แบบเช่นนี้

พ่อครัวหวังและลูกมือต่างยืนเบิกตากว้างมองผลงานอันประณีตบนจานอาหาร ขนมสองชนิดที่ทำจากของพื้นบ้าน บัดนี้กลับดูเลอค่าและงดงามยิ่งกว่าขนมในวังหลวงเสียอีก

“เตรียมจัดใส่จานกระเบื้องสีขาว พรุ่งนี้เราจะนำสิ่งนี้ไปเปิดหูเปิดตาพวกคุณหนูตระกูลขุนนางกัน” อวี๋เจียวหว่านแย้มยิ้มอย่างพึงพอใจ

วันรุ่งขึ้น ณ ศาลาริมสระบัวของจวนแม่ทัพ บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคัก สาวใช้เดินขวักไขว่คอยปรนนิบัติ ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยนั่งอยู่บนที่นั่งหลัก สวมอาภรณ์สีทองแดงปักลายนกยูง ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมใจ รอบกายรายล้อมไปด้วยคุณหนูและฮูหยินจากจวนขุนนางชั้นผู้ใหญ่

ผู้ที่โดดเด่นที่สุดในงานหนีไม่พ้น เมิ่งอวี้หลาน บุตรีเสนาบดีกรมพิธีการ นางสวมอาภรณ์ผ้าไหมสีชมพูอ่อน ใบหน้างดงามถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องประทินโฉมอย่างประณีต กิริยามารยาทอ่อนช้อยสมกับเป็นสตรีที่ได้รับการอบรมมาอย่างดี ทว่าในแววตากลับซ่อนความเย่อหยิ่งไว้หลายส่วน

“ฮูหยินผู้เฒ่า สุขภาพของท่านแม่ทัพเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ข้าได้ยินว่าอาการของเขาไม่สู้ดีนัก บิดาของข้าเป็นห่วงยิ่ง จึงฝากโสมคนพันปีมาให้ท่านแม่ทัพบำรุงร่างกายด้วยเจ้าค่ะ” เมิ่งอวี้หลานเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน พลางปรายตามองกล่องไม้จันทน์ที่สาวใช้ถืออยู่