ตอนที่ 6

ระหว่างที่รอหมูตุ๋น นางก็หันไปจัดการกับน้ำแกงรากบัว ซี่โครงหมูถูกนำไปลวกน้ำร้อนเพื่อล้างคาวเลือด ก่อนจะนำไปตุ๋นในหม้อดินพร้อมกับรากบัวหั่นแว่นและถั่วลิสง เติมเกลือเพียงเล็กน้อยเพื่อให้ได้รสชาติหวานตามธรรมชาติของกระดูกและรากบัว

เวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วยาม กลิ่นหอมก็ปกคลุมไปทั่วเรือนครัวใหญ่ บ่าวไพร่ต่างสูดดมกลิ่นนั้นด้วยความหิวโหย แม้แต่พ่อครัวหวังที่เคยตั้งตนเป็นศัตรูยังต้องลอบกลืนน้ำลาย รสมือของการคุมไฟและการปรุงรสของฮูหยิน ลึกล้ำเกินกว่าที่เขาจะเทียบเคียงได้

อวี๋เจียวหว่านเปิดฝากระทะทองเหลืองออก น้ำต้มหมูตุ๋นงวดลงจนกลายเป็นน้ำข้นเหนียวเคลือบชิ้นเนื้อหมูสามชั้นที่เปื่อยล่อน กลิ่นหอมยั่วยวนจนยากจะต้านทาน นางตักหมูตุ๋นใส่จานกระเบื้องสีขาว ประดับด้วยต้นหอมซอยสีเขียวสด ส่วนน้ำแกงรากบัวก็ถูกตักใส่ชามกระเบื้องใบใหญ่

“จัดสำรับ ข้าจะนำไปให้ท่านแม่ทัพด้วยตนเอง”

ภายในเรือนหานอวิ๋น เซี่ยกู่หานนั่งเอนกายอ่านตำราพิชัยสงครามอยู่บนตั่ง ทว่าสมาธิของเขากลับไม่อยู่ที่ตัวอักษร กลิ่นหอมที่ลอยตามลมมาจากทางเรือนครัวรบกวนจิตใจเขามาพักใหญ่ กระเพาะที่เคยด้านชาบัดนี้กลับบีบรัดตัวด้วยความปรารถนาอย่างแรงกล้า

เสียงประตูเรือนถูกผลักออก อวี๋เจียวหว่านเดินนำหน้าเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม เบื้องหลังคือเสี่ยวเถาที่ยกถาดอาหารไม้เข้ามาวางลงบนโต๊ะกลางห้อง

ทันทีที่ฝาครอบสำรับถูกเปิดออก กลิ่นหอมของหมูตุ๋นน้ำแดงและน้ำแกงรากบัวก็พุ่งปะทะจมูกของเซี่ยกู่หาน ชายหนุ่มเผลอกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว เขาวางตำราในมือลงและลุกขึ้นเดินมานั่งที่โต๊ะอาหารอย่างว่าง่าย

“อาหารมื้อนี้ ข้าตั้งใจทำเพื่อบำรุงกระเพาะของท่านโดยเฉพาะ” อวี๋เจียวหว่านคีบเนื้อหมูสามชั้นชิ้นหนึ่งวางลงบนชามข้าวสวยร้อน ๆ ของเขา “หมูตุ๋นน้ำแดงใช้เวลาเคี่ยวนานจนชั้นมันละลาย รสชาติเค็มหวานกลมกล่อม ไม่เลี่ยนจนเกินไป ส่วนน้ำแกงรากบัวช่วยดับพิษร้อนและบำรุงเลือดลม ท่านลองทานดูเถิด”

เซี่ยกู่หานมองชิ้นเนื้อหมูสีน้ำตาลเป็นประกายเงางามตรงหน้า หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงสั่งให้คนนำไปเททิ้งและสั่งโบยคนทำไปแล้ว ทว่ายามนี้ ร่างกายของเขากลับเรียกร้องหามัน เขายกตะเกียบขึ้นคีบเนื้อหมูชิ้นนั้นเข้าปาก

ชั่วขณะที่เนื้อสัมผัสกับปลายลิ้น รสชาติเค็มหวานที่พอเหมาะพอดีก็แผ่ซ่าน เนื้อหมูเปื่อยล่อนแทบจะละลายในปากโดยไม่ต้องเคี้ยว กลิ่นหอมของเครื่องเทศและสุราหมักดับกลิ่นคาวจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอร่อยที่กระตุ้นให้เขาอยากกินคำต่อไป

เขาพุ้ยข้าวเข้าปากตามลงไป ความหอมนุ่มของข้าวสารชั้นดีเข้ากันได้ดีกับรสชาติเข้มข้นของหมูตุ๋น จากนั้นอวี๋เจียวหว่านจึงตักน้ำแกงรากบัวยื่นให้เขา เขารับมาชิม รสชาติหวานของน้ำต้มกระดูกช่วยล้างปากและทำให้รู้สึกสดชื่น รากบัวกรุบกรอบกำลังดี

เซี่ยกู่หานกินอาหารตรงหน้าอย่างเงียบงัน ทว่าความเร็วในการคีบอาหารกลับเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ลู่จิวที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูถึงกับแอบปาดน้ำตาด้วยความยินดี เขาไม่เห็นท่านแม่ทัพกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยเช่นนี้มาสามปีเต็มแล้ว

อวี๋เจียวหว่านนั่งเท้าคางมองสามีที่กำลังจัดการอาหารตรงหน้าด้วยความภาคภูมิใจ สำหรับแม่ครัวเช่นนาง ไม่มีสิ่งใดจะทำให้มีความสุขไปกว่าการเห็นผู้คนกินอาหารของตนจนหมดสิ้น

ในเวลาเพียงครึ่งชั่วยาม ข้าวสวยสองชาม หมูตุ๋นน้ำแดงหนึ่งจานใหญ่ และน้ำแกงรากบัวถูกกินจนเกลี้ยง เซี่ยกู่หานวางตะเกียบลง หยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับริมฝีปาก ใบหน้าที่เคยซีดเซียวเริ่มมีสีเลือดฝาดขึ้นมาเล็กน้อย

“เป็นอย่างไรบ้าง รสชาติพอจะเยียวยาลิ้นที่ด้านชาของท่านได้หรือไม่” นางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

“พอใช้ได้” เขาดื่มน้ำชาล้างปาก ทว่าสายตายังคงจับจ้องไปยังจานที่ว่างเปล่า “ฝีมือของเจ้า ไม่ทำให้ป้ายเรือนครัวต้องแปดเปื้อน”

“แค่พอใช้ได้เองหรือ” นางแสร้งทำหน้างอ “เนื้อหมูนุ่มจนแทบละลายในปากเช่นนี้ ท่านยังปากแข็งอีก หากข้าไม่เห็นว่าท่านกวาดจนเกลี้ยงจาน คงคิดว่าท่านฝืนใจกินเป็นแน่”

“ข้าเพียงเสียดายของ” เซี่ยกู่หานตอบหน้าตาย ทว่าในแววตากลับมีความผ่อนคลายอย่างที่ไม่ได้เห็นมานาน “นับแต่นี้ อาหารทุกมื้อของข้า เจ้าต้องเป็นผู้ลงมือทำด้วยตนเอง ห้ามให้ผู้อื่นแตะต้องเด็ดขาด”

“ท่านสั่งการราวกับข้าเป็นบ่าวไพร่ หากต้องการให้ข้าทำอาหารให้ทุกมื้อ ท่านต้องจ่ายค่าเหนื่อยมาด้วย” นางแบมือออกไปตรงหน้าเขา

“เจ้าเป็นภรรยาข้า การดูแลสามีคือหน้าที่”

“ภรรยาก็ต้องมีเงินจับจ่าย ข้าต้องซื้อของชั้นดีมาบำรุงท่าน ท่านคิดว่าเบี้ยหวัดของฮูหยินที่เรือนหลักแบ่งให้ จะเพียงพอให้ข้าซื้อโสมภูเขาและเนื้อสัตว์ชั้นเลิศมาบำรุงท่านหรือ” นางเลิกคิ้วถามอย่างท้าทาย

เซี่ยกู่หานนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปลดถุงเงินใบใหญ่ที่เอวส่งให้นาง

“ในนี้มีตั๋วเงินและก้อนตำลึงทองมากพอให้เจ้าซื้อของล้ำค่าทั้งตลาด หากไม่พอ ให้ลู่จิวไปเบิกจากคลังส่วนตัวของข้า”

อวี๋เจียวหว่านรับถุงเงินมาถือไว้ น้ำหนักในมือทำให้นางเบิกตากว้างด้วยความพึงพอใจ สามีผู้นี้นอกจากจะกินง่ายขึ้นแล้ว ยังมีทรัพย์สินมากมาย การแต่งงานที่ผู้คนคิดว่าเป็นคราวเคราะห์ ตอนนี้กลับกลายเป็นหนทางสร้างความมั่งคั่งให้แก่นางเสียแล้ว

“ตกลงตามนี้ ท่านแม่ทัพวางใจเถิด ข้าจะใช้กระทะทองเหลืองใบนี้ ปรุงอาหารรสเลิศเพื่อขจัดพิษร้ายและฟื้นฟูร่างกายท่านให้กลับมาแข็งแกร่งดั่งเดิมให้จงได้”