ตอนที่ 7

ยามซวี ท้องฟ้าเหนือจวนแม่ทัพถูกปกคลุมด้วยม่านราตรีอันมืดมิด ลมเหมันต์พัดโชยมาเป็นระลอก นำพาความหนาวเหน็บมาสู่ผู้คน ทว่าภายในเรือนครัวใหญ่กลับอบอวลไปด้วยไอความร้อนจากเตาไฟที่ยังคงลุกโชน

แม้จะล่วงเข้าสู่ยามวิกาล บ่าวไพร่ต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อนจนหมดสิ้นแล้ว ทว่าอวี๋เจียวหว่านยังคงง่วนอยู่หน้าเตา นางสวมชุดผ้าฝ้ายเนื้อหยาบที่ทะมัดทะแมง เส้นผมดำขลับถูกรวบขึ้นลวก ๆ ด้วยตะเกียบไม้ มือเรียวกำลังจับมีดหั่นรากบัวและกระดูกหมูส่วนที่เหลือจากเมื่อกลางวันลงในหม้อดินใบใหญ่ เพื่อเคี่ยวน้ำแกงกระดูกเตรียมไว้ใช้ในวันรุ่งขึ้น

สำหรับแม่ครัวที่ดี น้ำแกงกระดูกคือหัวใจสำคัญของการปรุงอาหาร รสชาติที่ลึกล้ำไม่อาจรวบรัดตัดตอนได้ ต้องอาศัยเวลาและการคุมไฟที่พอเหมาะ นางจึงเลือกที่จะอยู่เฝ้าเตาด้วยตนเอง

เสียงน้ำเดือดในหม้อดินดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นหอมหวานของกระดูกและสมุนไพรลอยอบอวลไปทั่วเรือนครัว อวี๋เจียวหว่านดึงฟืนออกจากเตาสองท่อนเพื่อลดระดับไฟให้เหลือเพียงไฟอ่อน นางยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ก่อนจะหันไปหยิบผ้าสะอาดมาเช็ดทำความสะอาดกระทะทองเหลืองคู่ใจที่ตั้งพักไว้บนโต๊ะไม้อีกฝั่ง

กระทะใบนี้ผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน ขอบกระทะมีรอยบุบเล็กน้อย ทว่าเนื้อทองเหลืองยังคงเงางามสะท้อนแสงไฟ นางลูบคลำมันอย่างทะนุถนอมราวกับเป็นสหายรู้ใจ

ในขณะที่เรือนครัวกำลังตกอยู่ในความเงียบสงบ หูที่ไวต่อเสียงผิดปกติของนางกลับแว่วเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากหลังคาเรือน เสียงนั้นเบาดุจขนนกคล้ายแมวป่าเหยียบย่างลงบนกระเบื้อง ทว่าสำหรับผู้ที่คุ้นชินกับเสียงหน้าเตาไฟจนแยกแยะได้แม่นยำเช่นนาง เสียงแปลกปลอมเพียงนิดย่อมไม่อาจเล็ดลอดไปได้

อวี๋เจียวหว่านชะงักมือที่กำลังเช็ดกระทะ นางปรายตามองไปยังบานหน้าต่างไม้ที่เปิดแง้มไว้รับลม เงาดำสายหนึ่งวูบผ่านช่องหน้าต่างไปอย่างรวดเร็ว

มีแขกไม่ได้รับเชิญมาเยือนจวนแม่ทัพยามวิกาล

หญิงสาวมิได้ส่งเสียงร้องโวยวาย นางเพียงวางผ้าเช็ดมือลงอย่างเงียบ ๆ ร่างเล็กขยับถอยไปยืนอยู่ในมุมมืดข้างตู้เก็บเสบียง มือขวาเอื้อมไปจับด้ามกระทะทองเหลืองไว้มั่น ลมหายใจถูกผ่อนให้เบาบางที่สุด

บานประตูเรือนครัวถูกผลักออกอย่างเชื่องช้าไร้สุ้มเสียง บุรุษชุดดำปกปิดใบหน้ามิดชิดก้าวเข้ามาภายใน ดวงตาที่โผล่พ้นผ้าคาดหน้าฉายแววอำมหิต มันกวาดสายตามองไปรอบเรือนครัว เมื่อเห็นว่าไม่มีผู้ใดอยู่ จึงเดินตรงไปยังเตาไฟที่กำลังเคี่ยวน้ำแกง

ผู้บุกรุกล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบห่อกระดาษสีน้ำตาลขนาดเล็กออกมา ภายในนั้นบรรจุผงยาสีเทาหม่น มันตั้งใจจะเทผงยาพิษลงไปในหม้อดิน เพื่อให้แม่ทัพเซี่ยกู่หานที่เพิ่งจะมีอาการดีขึ้นต้องจบชีวิตลงอย่างแนบเนียนด้วยอาหารของภรรยาตนเอง

ทว่าก่อนที่ผงยาพิษจะร่วงหล่นลงสู่น้ำแกง เสียงกังวานใสก็ดังขึ้นจากมุมมืด

“ดึกดื่นค่อนคืน ผู้ใดช่างขยันขันแข็งมาเยี่ยมเยียนเรือนครัวของข้า”

เงาร่างสีดำสะดุ้งสุดตัว มันรีบชักมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ข้างเอวออกมาแล้วหันขวับไปยังทิศทางของเสียง ทว่าสิ่งที่พุ่งทะยานฝ่าความมืดเข้ามาหามัน หาใช่คมกระบี่หรือลูกธนู ทว่ากลับเป็นเงาดำขนาดใหญ่ที่สะท้อนแสงไฟเป็นประกายสีทอง

เคร้ง

เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องไปทั่วเรือนครัว มีดสั้นในมือของนักฆ่าปะทะเข้ากับก้นกระทะทองเหลือง แรงกระแทกอันมหาศาลทำเอามือของนักฆ่าสั่นสะท้านไปถึงหัวไหล่ จนมีดสั้นแทบจะหลุดจากมือ

อวี๋เจียวหว่านก้าวออกมาจากมุมมืด แววตาของนางวาวโรจน์ด้วยความโกรธ

“บังอาจนัก กล้าดีอย่างไรมาแตะต้องหม้อน้ำแกงของข้า เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าต้องใช้เวลาเคี่ยวมันนานเพียงใดกว่าจะได้รสชาติที่กลมกล่อมเช่นนี้” นางตวาดเสียงกร้าว

นักฆ่าตกตะลึงจนพูดสิ่งใดไม่ออก มันเคยสังหารผู้คนมานับไม่ถ้วน ทว่าไม่เคยพบเจอสตรีใดที่ใช้กระทะทำกับข้าวมาเป็นอาวุธ ซ้ำยังมีพละที่มากกว่าคนทั่วไป มันกัดฟันพุ่งตัวเข้าหานางอีกครั้ง หมายจะแทงจุดตายที่ลำคอ

อวี๋เจียวหว่านแค่นเสียงหยัน นางมิได้ถอยหนี กลับตวัดกระทะทองเหลืองในมือขึ้นตั้งรับอย่างคล่องแคล่ว ท่วงท่าของนางพลิ้วไหวราวกับกำลังตวัดตะหลิวผัดกับข้าวหน้าเตาไฟ

เคร้ง เคร้ง เคร้ง

มีดสั้นจู่โจมมาสามครา ถูกกระทะทองเหลืองปัดป้องไว้ได้ทั้งหมด เสียงโลหะกระทบกันดังกังวานเป็นจังหวะ นักฆ่าเริ่มมีหยาดเหงื่อผุดพราย มันพบว่าตนเองไม่อาจหาช่องโหว่ทะลวงผ่านหน้ากระทะใบใหญ่นี้ไปได้เลย

“มีฝีมือเพียงเท่านี้ ยังกล้ามาลอบสังหารคนในจวนแม่ทัพอีกรึ ช่างอ่อนหัดยิ่งกว่าลูกมือล้างถ้วยชามเสียอีก” อวี๋เจียวหว่านยิ้มหยัน

เมื่อเห็นว่าใช้มีดสั้นไม่ได้ผล นักฆ่าจึงเปลี่ยนแผน มันยกเท้าขึ้นถีบหมายจะเตะเตาไฟให้ล้ม เพื่อให้น้ำแกงร้อนลวกสตรีนางนี้ ทว่าอวี๋เจียวหว่านอ่านเจตนาของมันออก

นางเบิกตากว้างด้วยความโกรธ “คิดจะทำลายเตาไฟของข้าเชียวรึ รนหาที่ตาย”

หญิงสาวหมุนตัวอย่างรวดเร็ว นางใช้ขอบกระทะทองเหลืองกระแทกเข้าที่ข้อพับเข่าของนักฆ่าอย่างเต็มแรง นักฆ่าร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด เสียหลักทรุดคุกเข่าลงกับพื้น

อวี๋เจียวหว่านไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย นางตวัดกระทะทองเหลืองขึ้นสูง ก่อนจะฟาดลงกลางหลังของนักฆ่าเต็มแรง

ร่างของบุรุษชุดดำล้มคว่ำลงกระแทกพื้น กระอักเลือดออกมาคำโต สติสัมปชัญญะดับวูบลงในทันที

เสียงการต่อสู้ที่ดังกึกก้อง ปลุกผู้คนในจวนแม่ทัพให้ตื่นขึ้น บ่าวไพร่และทหารยามต่างถือคบเพลิงวิ่งกรูมายังเรือนครัวใหญ่ บานประตูถูกผลักออก ลู่จิวนำกำลังทหารพุ่งเข้ามาพร้อมอาวุธในมือ

“เกิดสิ่งใดขึ้น มีนักฆ่าลอบเข้ามากระนั้นรึ” ลู่จิวเอ่ยถามเสียงเข้ม ก่อนจะชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

กลางเรือนครัวที่สว่างไสวด้วยแสงไฟ อวี๋เจียวหว่านยืนหอบหายใจเล็กน้อย มือขวายังคงถือกระทะทองเหลืองที่ตอนนี้มีรอยบุบเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งรอย เบื้องหน้าของนางคือร่างของนักฆ่าชุดดำที่นอนสลบจมกองเลือดอยู่บนพื้น

บ่าวไพร่ที่ตามมาดูเหตุการณ์ต่างเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียง ฮูหยินที่เพิ่งแต่งเข้ามา นอกจากจะมีรสมือเป็นเลิศแล้ว ยังสามารถล้มนักฆ่าได้ด้วยกระทะเพียงใบเดียว ช่างเป็นสตรีที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

วงล้อมของทหารยามแหวกออก ร่างสูงโปร่งของเซี่ยกู่หานก้าวเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า เขาสวมเพียงชุดคลุมตัวในสีขาวทับด้วยเสื้อคลุมขนสัตว์สีดำ ใบหน้ายังคงซีดเซียว ทว่าดวงตากลับคมประดุจใบมีด เขากวาดสายตามองนักฆ่าบนพื้น ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ภรรยาของตน

“เจ้าบาดเจ็บหรือไม่” น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง ทว่ากลับแฝงไปด้วยความร้อนรนสายหนึ่งที่ยากจะสังเกตเห็น

อวี๋เจียวหว่านส่ายหน้า นางก้มลงหยิบห่อกระดาษสีน้ำตาลที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาส่งให้ลู่จิว

“ข้าปลอดภัยดีเจ้าค่ะ ทว่าเจ้านี่สิ ตั้งใจจะนำผงยาพิษในห่อนี้มาใส่ลงในหม้อน้ำแกงของข้า โชคดีที่ข้ายังอยู่เฝ้าเตา มิเช่นนั้นพรุ่งนี้เช้า หากท่านแม่ทัพดื่มน้ำแกงนี้เข้าไป คงได้ไปเยือนปรโลกเป็นแน่”

ลู่จิวรับห่อกระดาษไปตรวจสอบ “เรียนท่านแม่ทัพ นี่คือผงพิษสลายปราณ หากผู้ที่มีร่างกายอ่อนแอทานเข้าไป จะทำให้สิ้นใจภายในครึ่งชั่วยาม ไร้สีไร้กลิ่นยากจะสืบสาวหาต้นตอขอรับ”

เซี่ยกู่หานมองนักฆ่าที่สลบอยู่ด้วยสายตาเย็นชา “นำตัวมันไปคุมขังที่คุกใต้ดิน ง้างปากมันให้คายความจริงออกมาให้ได้ว่าผู้ใดเป็นคนส่งมา หากมันไม่ยอมพูด ก็ตัดนิ้วมันทิ้งวันละนิ้ว”

“รับบัญชาขอรับ” ลู่จิวสั่งให้ทหารลากตัวนักฆ่าออกไป

เมื่อความวุ่นวายสงบลง เซี่ยกู่หานหันกลับมามองอวี๋เจียวหว่านอีกครั้ง เขามองกระทะทองเหลืองในมือนาง สลับกับใบหน้างดงามที่เปื้อนเขม่าควันเล็กน้อย

“เจ้าจัดการนักฆ่าผู้นั้นด้วยตนเองรึ”

“แน่นอนเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพคงไม่คิดว่าข้าจะยืนรอให้มันมาบีบคอกระมัง” นางตอบอย่างภูมิใจ พลางยกกระทะขึ้นมาโอ้อวด “กระทะใบนี้ตีขึ้นจากทองเหลืองเนื้อดี น้ำหนักสิบจิน ฟาดกระดูกคนให้หักได้สบายนัก ทว่าน่าเสียดาย ขอบกระทะบุบไปเล็กน้อย พรุ่งนี้คงต้องวานให้ลู่จิวหาช่างเหล็กมาเคาะให้เข้าที่เสียหน่อย”

เซี่ยกู่หานมุมปากกระตุก นางเพิ่งจะผ่านความเป็นความตายมา ทว่ากลับห่วงเรื่องกระทะบุบมากกว่าชีวิตตนเอง

“ดึกมากแล้ว เจ้ากลับไปพักผ่อนเถิด เรื่องที่เหลือปล่อยให้ทหารจัดการ”

“ข้ายังกลับไม่ได้เจ้าค่ะ” นางส่ายหน้า ชี้ไปที่หม้อดินบนเตา “น้ำแกงหม้อนี้ยังเคี่ยวไม่ได้ที่ หากข้าทิ้งไปกลางคัน รสชาติอาจจะไม่กลมกล่อมตามที่ต้องการ ท่านแม่ทัพกลับไปพักผ่อนก่อนเถิด พรุ่งนี้เช้า ข้าจะเตรียมอาหารรสเลิศไว้รอท่าน”

เซี่ยกู่หานมองความดื้อรั้นในดวงตาของนาง เขาทราบดีว่าไม่อาจห้ามปรามนางในเรื่องการทำอาหารได้ ชายหนุ่มมิได้กล่าวสิ่งใดต่อ เพียงหมุนตัวเดินกลับเรือนหานอวิ๋นไปอย่างเงียบ ๆ ทว่าในใจกลับมีความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งก่อตัวขึ้น…