ตอนที่ 8

รุ่งอรุณของวันใหม่มาเยือน จวนแม่ทัพยังคงตกอยู่ในความตึงเครียดจากเหตุการณ์ลอบสังหารเมื่อคืน บ่าวไพร่เดินกันขวักไขว่ด้วยสีหน้าหวาดระแวง พ่อครัวหวังและลูกมือในเรือนครัวต่างยืนจับกลุ่มซุบซิบนินทากันด้วยความหวาดกลัว

“ฮูหยินช่างโหดเหี้ยมนัก ข้าได้ยินมาว่านางใช้กระทะทุบหัวนักฆ่าจนสลบ…” สาวใช้คนหนึ่งกระซิบ

“ใช่ ข้าก็เห็นกับตา ร่างของนักฆ่าชุ่มไปด้วยเลือด นางหาใช่สตรีธรรมดาไม่ พวกเราต้องระวังตัวให้ดี หากทำอาหารไม่ถูกปากนาง มีหวังโดนกระทะฟาดตายเป็นแน่” พ่อครัวหวังเสริมหน้าตาตื่น

ในขณะที่ทุกคนกำลังหวาดผวา บานประตูเรือนครัวก็ถูกผลักออก อวี๋เจียวหว่านเดินเข้ามาด้วยใบหน้าสดใสประดุจดอกไม้บานยามเช้า นางล้างหน้าหวีผมเรียบร้อยแล้ว กระทะทองเหลืองคู่ใจถูกขัดจนเงางามไร้คราบเลือด ไร้ร่องรอยการเข่นฆ่า มีเพียงกลิ่นอายของกระทะที่พร้อมจะใช้ปรุงอาหาร

“พวกเจ้ายืนชุมนุมอันใดกัน แสงตะวันส่องก้นแล้ว เหตุใดยังไม่เตรียมก่อไฟอีก” นางกล่าวเสียงใส

เหล่าลูกมือสะดุ้งสุดตัว รีบแยกย้ายกันไปประจำตำแหน่งด้วยความรวดเร็ว

อวี๋เจียวหว่านรับรู้ได้ถึงความหวาดกลัวในสายตาของทุกคน นางลอบถอนหายใจ การใช้กำลังข่มขู่อาจทำให้คนเกรงกลัว ทว่าไม่อาจทำให้คนศิโรราบจากใจจริง การจะกุมอำนาจในเรือนครัวอย่างเด็ดขาด นางต้องซื้อใจผู้คนเหล่านี้ให้ได้ และไม่มีสิ่งใดจะผูกมัดใจคนได้ดีไปกว่าอาหารรสเลิศ

“วันนี้ข้าจะทำอาหารเช้าเลี้ยงพวกเจ้าทุกคน เพื่อเป็นการปลอบขวัญจากเรื่องเมื่อคืน” นางประกาศก้อง

บ่าวไพร่ต่างหันมามองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ ฮูหยินจะทำอาหารเลี้ยงบ่าวไพร่หรือ ช่างเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในจวนขุนนาง

อวี๋เจียวหว่านไม่รอให้ผู้ใดปฏิเสธ นางสั่งให้เสี่ยวเถายกกระบุงใส่ข้าวเย็นที่เหลือจากเมื่อวานออกมา ข้าวที่หุงทิ้งไว้ข้ามคืนจะมีความแข็งและร่วน เหมาะแก่การนำมาทำข้าวผัดตามตำรับโบราณเป็นที่สุด จากนั้นนางก็หยิบไข่เป็ดมาตอกแยกไข่แดงและไข่ขาว นางเลือกใช้เพียงไข่แดง นำมาตีให้เข้ากันแล้วเทลงไปคลุกเคล้ากับข้าวเย็นในอ่างไม้ ใช้มือขยำเบาๆ ให้ไข่แดงเคลือบเม็ดข้าวทุกเม็ดจนกลายเป็นสีเหลืองทอง

“นี่คือตำรับซุยจินฟ่าน หรือที่เรียกขานกันว่าข้าวผัดเกล็ดทองคำ ไข่แดงจะช่วยรัดตึงเม็ดข้าว เมื่อนำไปคั่วในกระทะ ข้าวจะร่วนซุยไม่อมน้ำมัน” นางอธิบายพลางลงมือทำ

พ่อครัวหวังที่แอบมองอยู่ไกลๆ ถึงกับเบิกตากว้าง เขาเป็นพ่อครัวมาหลายสิบปี เคยได้ยินเพียงชื่อตำรับอาหารล้ำค่านี้ แต่ไม่เคยเห็นเคล็ดลับการเตรียมข้าวเช่นนี้มาก่อน

อวี๋เจียวหว่านจัดการหั่นเนื้อเค็มตากแห้ง หัวไชโป๊วหวาน และต้นหอมเป็นชิ้นเล็กละเอียด เตรียมไว้ในถ้วย จากนั้นนางก็ตั้งกระทะทองเหลืองขึ้นบนเตา เร่งไฟให้แรงที่สุด

นางตักน้ำมันหมูใส่ลงไป รอจนควันขาวลอยขึ้นมา จึงใส่เนื้อเค็มลงไปรวนจนน้ำมันในเนื้อแตกตัวและส่งกลิ่นหอม จากนั้นจึงเทข้าวที่เตรียมไว้ลงไปในกระทะ

เสียงข้าวสัมผัสกับกระทะร้อนดังไปทั่วเรือนครัว อวี๋เจียวหว่านจับด้ามกระทะด้วยมือซ้าย มือขวาถือตะหลิว นางเริ่มทำการควงกระทะด้วยพละกำลังที่น่าทึ่ง ข้าวผัดสีทองลอยขึ้นสู่อากาศเป็นสายโค้งงดงามก่อนจะร่วงหล่นกลับลงสู่กระทะอย่างแม่นยำ ทุกครั้งที่ข้าวลอยขึ้น เปลวไฟจากเตาจะตวัดเลียสัมผัสเม็ดข้าว เกิดเป็นกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของการผัดอาหาร

บ่าวไพร่ทุกคนหยุดงานในมือ สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่การร่ายรำหน้าเตาไฟของฮูหยิน ท่วงท่าของนางสง่างามและทรงพลัง กลิ่นหอมของไข่คั่วทะลวงผ่านจมูกเข้าไปถึงกระเพาะ ทำให้ทุกคนพร้อมใจกันกลืนน้ำลาย

นางเติมหัวไชโป๊วและต้นหอมซอยลงไป ปรุงรสด้วยเกลือและผงพริกหอมเพียงหยิบมือ ไม่ใช้เครื่องปรุงรสจัดจ้านเพื่อรักษากลิ่นหอมดั้งเดิมของไข่และข้าว ตวัดตะหลิวอีกสามสี่ครั้ง ซุยจินฟ่านสีเหลืองทองก็เสร็จสมบูรณ์

อวี๋เจียวหว่านตักข้าวผัดใส่ชามกระเบื้องใบใหญ่หลายใบ ข้าวทุกเม็ดเรียงตัวสวยงาม ไม่แฉะ ไม่ติดกัน สีเหลืองทองอร่ามประดับด้วยสีเขียวของต้นหอม ดูน่ากินจนไม่อาจละสายตา

“พวกเจ้าเข้ามาแบ่งกันกินเถิด กินให้อิ่มท้อง จะได้มีแรงทำงาน” นางกวักมือเรียก

บ่าวไพร่ต่างลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ทว่าความหอมยั่วยวนนั้นมีอำนาจเหนือความหวาดกลัว พ่อครัวหวังเป็นผู้กล้าคนแรกที่ก้าวออกมารับชามข้าวผัด เขายกตะเกียบขึ้นพุ้ยข้าวเข้าปากคำแรก

ทันทีที่เม็ดข้าวสัมผัสลิ้น ดวงตาของชายวัยกลางคนก็เบิกกว้าง รสชาติกลมกล่อมของไข่ที่เคลือบอยู่ด้านนอก ผสานกับความนุ่มหนึบของข้าวสารด้านใน เนื้อเค็มชิ้นเล็กช่วยเพิ่มรสชาติเค็มตัดกับความหวานของหัวไชโป๊วได้อย่างไร้ที่ติ มันคือข้าวผัดที่ใช้วัตถุดิบเรียบง่าย ทว่ากลับอร่อยล้ำที่สุดเท่าที่เขาเคยกินมาในชีวิต

น้ำตาแห่งความปีติไหลรินอาบแก้มพ่อครัวหวัง เขาวางชามลงบนโต๊ะแล้วคุกเข่าลงเบื้องหน้าอวี๋เจียวหว่าน

“ฮูหยิน ฝีมือของท่านลึกล้ำเหนือคำบรรยาย ข้าน้อยมีตาหามีแววไม่ ที่ผ่านมาล่วงเกินท่านไปมาก ขอฮูหยินโปรดอภัย นับแต่นี้ไป ข้าน้อยและบ่าวไพร่ในเรือนครัว ขอสาบานว่าจะจงรักภักดีต่อฮูหยินแต่เพียงผู้เดียว หากฮูหยินสั่งให้หันซ้าย ข้าน้อยจะไม่หันขวาเด็ดขาด”

บ่าวไพร่คนอื่นๆ ที่ได้ลิ้มรสข้าวผัดต่างพากันคุกเข่าลงตาม รสชาติอาหารของนางได้หลอมละลายความหวาดหวั่นและอคติจนหมดสิ้น บัดนี้ อวี๋เจียวหว่านได้กลายเป็นนายหญิงที่พวกเขายอมรับจากใจจริง มิใช่เพราะเกรงกลัวอำนาจหรือพละกำลังของนางอีกต่อไป

อวี๋เจียวหว่านยิ้มรับ นางสั่งให้ทุกคนลุกขึ้นและกินข้าวให้หมด ก่อนจะตักซุยจินฟ่านที่แบ่งไว้และน้ำแกงกระดูกที่เคี่ยวไว้ตั้งแต่เมื่อคืนใส่ถาดไม้ เพื่อนำไปให้สามี

ภายในเรือนหานอวิ๋น เซี่ยกู่หานนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารแล้ว สีหน้าของเขาดูมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าเมื่อวานเล็กน้อย ทันทีที่นางก้าวเข้ามาพร้อมถาดอาหาร สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่ชามข้าวผัดสีทองอร่ามทันที

“วันนี้เจ้าทำสิ่งใดมาให้ข้ากิน” เขาเอ่ยถาม

“ซุยจินฟ่าน และน้ำแกงกระดูกเจ้าค่ะ” นางวางชามลงตรงหน้าเขา “อาหารเช้าควรเน้นที่ย่อยง่ายและบำรุงกำลัง ข้าวผัดจานนี้ใช้ไฟแรงคั่วอย่างรวดเร็วเพื่อให้ข้าวร่วนซุย ท่านลองทานดูเจ้าค่ะ”

เซี่ยกู่หานคีบข้าวเข้าปาก รสชาติของมันทำให้ดวงตาของเขาทอประกายพึงพอใจ แม้จะไม่มีเนื้อสัตว์ชิ้นใหญ่โต ทว่าความหอมของกลิ่นกระทะและรสชาติที่นุ่มนวลกลับทำให้กระเพาะที่อ่อนแอของเขาตอบรับอย่างยินดี เขากินข้าวจนหมดชามและดื่มน้ำแกงตามจนไม่เหลือสักหยด

อวี๋เจียวหว่านมองถ้วยชามที่ว่างเปล่าด้วยรอยยิ้มกว้าง นางรู้ดีว่าบุรุษผู้นี้กำลังตกหลุมพรางแห่งรสชาติที่นางขุดล่อไว้ อาการเบื่ออาหารของเขาถูกรักษาด้วยอาหารทีละมื้อ และความเย็นชาของเขาก็กำลังถูกหลอมละลายด้วยความอบอุ่นจากเตาไฟของนางเช่นกัน

“ท่านแม่ทัพ วันนี้ข้าจัดการคนในเรือนครัวเรียบร้อยแล้ว ต่อไปจะไม่มีผู้ใดกล้าขัดคำสั่งข้าอีก” นางรายงานด้วยน้ำเสียงภูมิใจ

เซี่ยกู่หานจิบน้ำชาล้างปาก เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของภรรยา

“เจ้าใช้กระทะฟาดพวกเขา หรือใช้อาหารซื้อใจพวกเขาเล่า” เขาถามอย่างรู้ทัน

“ย่อมต้องใช้ทั้งสองอย่างสิเจ้าคะ” นางหัวเราะเบา ๆ “ไม้แข็งไว้ปราบคนพาล ไม้อ่อนไว้ผูกใจคน ทว่าสำหรับท่าน ข้าใช้เพียงความอร่อยก็เพียงพอแล้วกระมัง”