เข้าสู่ระบบทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่ไพศาล มาลียา จากสตรีสูงศักดิ์เมื่อได้ถูกส่งกลับด้วยชื่อเสียงที่อื้อฉาว มือเรียวที่บัดนี้ไม่ได้อ่อนนุ่มเช่นเดิมอีกแล้ว ท่าทีที่หยิ่งยะโสไม่มีให้เห็นเช่นแต่ก่อน บัดนี้ต้องมาทำงานทุกอย่างภายในบ้านที่บิดาส่งนางแต่งงานกับพ่อค้าที่มักจะเดินทางมารับหนังสัตว์บ่อยๆ ตั้งแต่เดินทางมาถึงบิดา
ลายาบ่าวผู้ภักดีถึงกับอ้าปากค้าง ด้วยไม่คาดคิดว่าสถานการณ์จะเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้ แล้วผู้ใดที่อยู่กับองค์หญิงของนางทั้งคืน ซ้ำเสียงน่าอายนี้ก็ได้ยินกันทั่ว แล้วจะแก้สถานการณ์นี้ได้อย่างไร “กรี๊ด” เสียงกรีดร้องของสตรีที่ยังมีเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยกลิ่นโลกีย์ยังคละคลุ้งอบอวลอยู่ในห้อง บัดนี้นางไ
ธูปราคะที่ถูกจุดขึ้นมาได้ไหม้ลงจนเกือบครึ่งแล้ว มาลียาที่ได้สูดดมไปด้วยเริ่มมีอาการร้อนรุ่มไปทั้งร่างกาย สมองและสายตาเริ่มพล่าเลือน ดวงตาราวเมล็ดซิ่งหยาดเยิ้มด้วยอารมณ์กำหนัดที่เกิดจากสูดควันเข้าไปเยอะพอประมานหนึ่ง เฉินโม่เหยียนที่ได้กินยาถอนพิษไปแล้วย่อมไม่ได้รับผลกับสิ่งนี้ จึงมีสีหน้าที
สองสามีภรรยาถึงเวลาเดินทางกลับจวนเสียที หลังได้จัดการการค้าทุกอย่างได้เรียบร้อยคงถึงเวลาได้กลับมาเก็บกวาดปัญหาเสียที นางเป็นเพียงองค์หญิงนอกด่านที่ยังไม่ได้เห็นโลกกว้าง การใช้เล่ห์กลที่สตรีนิยมใช้กันทั่วไปเพื่อผูกมัดบุรุษส่วนมากไม่ได้ผลเท่าใดนัก ถึงจะได้ร่วมอภิรมย์แต่ก็หาได้ใจบุรุษ แผนการทุกอย่างของ
ภายในเรือนที่อยู่ในด้านหลังป่าไผ่ ปลูกไว้เพื่อความสวยงามจึงไม่ได้บดบังเรือนที่อาศัยของภรรยารอง เสียงสนทนาที่แผ่วเบา กำลังวางแผนที่จะให้ราชบุตรเขยได้ลงเอยเปลี่ยนไม้เป็นเรือเสียโดยเร็ว และจะส่งจดหมายไปถึงท่านมหาข่านให้ส่งคนมาสังหารฮูหยินเอกเพื่อจะได้ทำตามแผนการที่วางเอาไว้ได้ง่ายขึ้น “ก่อนอ
“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านแม่" มาลียา ยิ้มอ่อนหวานรับปิ่นปักผมมาอย่างนอบน้อมพลางคิดว่าไม่น่าจะยากเย็นสักเท่าใดถ้าจะเอาชนะใจแม่สามีผู้นี้ เมื่อต้องยกน้ำชาให้กับฮูหยินเอกที่นั่งหลังตรงดูมีอำนาจแผ่กระจายออกมาตามธรรมชาติ ถึงอย่างไรนางก็เป็นชาวบ้านทั่วไปไยต้องเกรงกลัวนางด้วย พลางเหลือบสายตาไปที่ลายา ให
ก่อนกลับค่ายทหาร โจวฟางหลินได้ขึ้นไปเขาที่เป็นที่ตั้งโกดังเก็บสินค้า ไปสั่งการเรื่องการขนส่งอาวุธและการค้าข้าวและเกลือที่จะต้องส่งไปตามจุดหมายต่างๆ บัดนี้อนาจักรการค้าได้แผ่ขยายออกไปมาก การค้าที่มีทั้งในแคว้นและนอกแคว้น ใครบ้างไม่รู้จักนายหญิงฟาง ซึ่งนางใช้อักษรตัวแรกในชื่อมาตั้งชื่อในนามของผู้ที่ทำ
“นายหญิงใยท่านขอบตาดำเช่นนั้นเล่าเจ้าคะ” ชุนหงเอ่ยทักกับใบหน้าอิดโรยของนายหญิง “ข้าเพียงหลับไม่สนิทเพียงเท่านั้น” จะให้นางเล่ารึว่าในความฝันนางมีลูกน้อยน่าตาน่ารักน่าชัง นางจะมามีลูกได้เช่นไร คงจะเก็บเอาคำพูดที่รับปากฮูหยินผู้เฒ่ามาฝันเป็นตุเป็นตะเสียมากกว่า ระหว่างนั่งทานข้าว เฉ
เมื่อมาถึงเรือนป่าไผ่อันเงียบสงบได้เดินเข้าไปภายในห้องนอน พบเพียงความว่างเปล่า ทุกอย่างภายในห้องได้อันตรธานหายไปจนหมด รึนางจะมาผิดเรือน โจวฟางหลินงุนงง จึงเดินออกมาด้านนอกได้เห็นชุนหงที่เดินเข้ามาพอดี “ข้าวของในเรือนหายไปไหนหมด หรือข้ามาผิดเรือน” ร่างบางสอดส่ายสายตามองไปจนทั่ว ก็ไม่ได้ผิดเ
“จริงรึ ข้ายินดียิ่งนัก ถ้าเป็นแบบนี้ เรื่องรับภรรยารองก็เลื่อนไปก่อนก็แล้วกัน” รู้สึกยินดียิ่งนัก นางเองก็แก่แล้วไม่ต้องการจะไปสร้างความร้อนใจให้กับคนรุ่นหลังนัก และหลานสะใภ้ผู้นี้นางก็เอ็นดูมาก นางช่างเก่งกาจ ถึงจะดูเย็นชาไปเสียหน่อย แต่โดยรวมก็ชอบอยู่ดี “ท่านแม่แต่ว่า ถ้าปล่อ







