ลงคะแนน

เสียงกระทบของดาบและเกราะดังสะท้อนออกมาจากหุบเขาลึก แสงอาทิตย์เริ่มตกดิน ขณะที่ทัพสองฝ่ายเตรียมปะทะกันในสนามรบที่เต็มไปด้วยควันของธุลีดินและกลิ่นคาวเลือด

"หยุดก่อน! ถอยทัพ!!"

เสียงของแม่ทัพฝั่งฝ่ายหนึ่งตะโกน สั่งให้หยุดการเคลื่อนไหวชั่วขณะ แม้กระทั่งการสู้รบที่เกิดขึ้นก็หยุดลงอย่างไม่รู้สาเหตุ

คำสั่งให้ถอยทัพ ไม่ใช่เสียงของเขาแต่อย่างใด หากเป็นฝ่ายศัตรูต่างหากที่ค่อยๆ ล่าถอยกันออกไปท่ามกลางความงุนงงของทุกคน

“ท่านแม่ทัพ ทัพเสริมมาช่วยแล้วขอรับ”

นายทหารคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมา ชี้ให้ดูไฟคบเพลิงมากมายที่เกิดสว่างเจิดจ้าขึ้นทั้งห้าทิศ ดูเหมือนว่าจะมีคนจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียวที่กำลังมุ่งหน้ามาในสนามรบในครั้งนี้

หัวคิ้วของมู่หรงเฉินบ่นเข้าหากัน ด้วยระยะทางแล้ว แม้จะเร่งฝีเท้าอย่างไม่หยุดพัก ก็มิอาจเดินทางมาถึงอย่างรวดเร็วได้ขนาดนี้

หรือนี่จะเป็นเพราะสตรีผู้นั้นบอกให้เขาถ่วงเวลาให้ได้จนถึงพระอาทิตย์ตกดิน?

“เจ้ารอดูอยู่ทางนี้”

พูดจบมู่หรงเฉินก็ควบอาชาหันกลับไปเบื้องหลังเพื่อจะถามสิ่งที่เกิดขึ้นให้รู้เรื่องในทันที

ภายในกระโจมหลังใหญ่ตอนนี้มีคนบาดเจ็บเหลือไม่เยอะนัก บางส่วนที่ยังพอจะมีแรงอยู่บ้างถูกนางรวบรวมเข้ากลอุบายที่วางเอาไว้ทั้งหมดแล้ว

“เจ้าทำอะไรกันแน่”

เสียงทุ้มเข้มดุดังขึ้นมาก่อนที่จะเห็นตัวเสียอีก แต่ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะไม่ได้สนใจประโยคคำถามของเขาด้วยซ้ำ

“อ้าว! มาแล้วเหรอ”

“......”

มู่หรงเฉินถลึงตามองพร้อมกับก้าวออกไปประชิดตัวนาง

“นั่งลงตรงนี้แล้วยื่นแขนมา ข้าจะทำแผลให้"

“เจ้าทำอะไรกันแน่”

มู่หรงเฉินยังคงย้ำถามคำถามเดิมเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกวักมือไหวๆ เรียกเขาเข้าไปนั่งโดยไม่ได้สนใจความใคร่รู้ของเขาเลย

เมื่อเห็นว่าใบหน้าเขายังคงตึงเครียดอยู่แบบนั้น จ้าวลี่อิงจึงผ่อนลมหายใจออกมาแล้วกระตุกมุมปากขึ้นมา

“ก็ดูเหมือนมีคนมาช่วยเยอะแยะไปหมดไม่ใช่หรือ”

“.......”

มู่หรงเฉินไม่ตอบ หากแต่เดินเข้ามานั่งลงตรงหน้านาง มิหนำซ้ำยังจ้องมองอีกฝ่ายไม่วางตา

ไฟคบเพลิงที่มากมายเช่นนั้นเป็นฝีมือของนางจริงๆ!

“ท่านมั่นใจใช่หรือไม่ว่าพรุ่งนี้เช้าทัพเสริมของท่านจะมาถึงที่นี่ กลอุบายที่ข้าใช้ คงจะใช้ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น”

ถึงแม้ในยามค่ำคืนจะมองเห็นเปลวไฟที่ลุกโชน แน่นอนว่าพอเข้ารุ่งสางศัตรูก็จะสามารถรับรู้ได้ว่านั่นเป็นเพียงไม้คบเพลิงที่ถูกจัดวางเอาไว้โดยไร้เงาผู้คน

ถึงตอนนั้นหากทัพเสริมจากวังหลวงยังไม่มา...

“พวกเราจะต้องรอด”

เขาตอบนางในทันทีที่เห็นว่าแววตาของนางสั่นไหว ก่อนหน้านี้เขาต้องการเพียงแค่ค่ำคืนนี้ผ่านพ้นไปได้เท่านั้น มาถึงตอนนี้แล้วยังมีความไม่มั่นใจอะไรอีก

จ้าวลี่อิงได้แต่ช้อนสายตามองเขาที่ถลกแขนเสื้อขึ้นแล้ววางแขนลงตรงหน้า

“เจ้าจะทำแผลให้ข้ามิใช่หรือ”

“อืม ให้ข้าดูหน่อย”

หญิงสาวลงมือทำความสะอาดบาดแผลและโรยผงยาลงไปอย่างเบามือ ในขณะที่สายตากำลังจดจ้องอยู่กับสิ่งที่กำลังทำ นางก็กล่าวขึ้นมาโดยไม่มองหน้าคู่สนทนา

“แผลผ่าตัดของท่านไม่มีอาการอะไรใช่หรือไม่”

“หายดีแล้ว”

นี่ไม่ใช่คำโป้ปด...แต่แผลผ่าตัดที่นางรักษาเขาหายแล้วจริงๆ

จ้าวลี่อิงมองดูร่องรอยฉีกขาดอย่างละเอียด

“ข้าจะเย็บแผล”

“ไม่ต้อง”

“มาถึงตอนนี้แล้วยังไม่ไว้ใจข้าอีก?”

นางถามเสียงสูงขึ้นมาใบหน้าบิดเบี้ยว ในขณะที่แววตาของชายหนุ่มเป็นประกายขึ้นมาวาววับ

“เอาเวลาเย็บแผลให้ข้าช่วยพวกเขาเถิด”

ถึงแม้ว่าจ้าวลี่อิงจะใช้เวลาอยู่ในกระโจมแห่งนี้สองวันสองคืนไปแล้ว ทว่าจำนวนผู้บาดเจ็บก็ยิ่งมีมากขึ้น ไม่สัมพันธ์กับหมอที่มีอยู่เพียงหนึ่งเดียวในตอนนี้

“เหตุใดถึงทำเช่นนี้”

“ข้าทำอะไร”

“แบบที่เจ้าทำอยู่”

นับตั้งแต่วัยเยาว์ที่ชีวิตความเป็นอยู่ของครอบครัวยังลำบาก หรือจนถึงตอนที่เป็นแม่ทัพ มีทรัพย์สินมากมายมาวางกองอยู่ตรงหน้า เขาไม่เคยพบเห็นคนที่ทำอะไรโดยไม่ได้รับผลตอบแทน

จ้าวลี่อิงกลอกสายตาไปมาอย่างขบคิด

“ท่านเป็นแม่ทัพเพราะอะไร”

“ความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น”

เขาตอบออกมาแทบจะไม่ต้องคิดด้วยซ้ำ อีกอย่างเขาต้องการใช้อำนาจที่มีทำลายล้างสกุลจ้าวให้สิ้นซากอย่างที่ทำสำเร็จไปแล้ว

“ข้าคงมองท่านผิดไปแล้ว” จ้าวลี่อิงหัวเราะออกมา สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่เรื่องผิด แต่นางคงจะมองเขาในแง่ดีเกินไป “ข้าคิดว่าท่านรู้สึกภาคภูมิใจที่รักษาบ้านเมืองไว้ได้เสียอีก”

“.......”

ชายหนุ่มครุ่นคิดอย่างเงียบๆ ที่ผ่านมาเขาพยายามดิ้นรนให้ตัวเองหลุดออกจากความลำบาก ต้องการแก้แค้นคนที่ทำให้ชะตาชีวิตในวัยเด็กของเขาเป็นเช่นนั้น

เขาเคยคิดว่าความต้องการของตนมีเพียงเท่านี้

“อันที่จริงการเสียสละตัวเองของท่านก็ดูเหมือนจะเกินจากเหตุผลที่ท่านมีอยู่นะ”

ถ้าหากเขาต้องการเพียงเท่านั้นจริงๆ มีหรือที่จะยอมเสี่ยงพานายทหารเล็กๆ หนีตายออกมาจากสมรภูมิรบ

ถ้าหากเขาไม่มีความเป็นผู้นำที่ดี คนของเขาทั้งหมดจะห่วงใยเขาถึงเพียงนี้เลยหรือ...นี่เป็นสิ่งที่นางปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเหมาะแก่การเป็นแม่ทัพจริงๆ

มู่หรงเฉินก้มลงมองอีกฝ่ายพร้อมกับกับกระตุกมุมปากขึ้นมาเล็กน้อย นัยน์ตามีความหมายบางอย่างเกิดขึ้นมาครู่หนึ่งก่อนจะจางหายไป

“ข้าต้องออกไปแล้ว”

เขาตรวจดูความเรียบร้อนที่ต้นแขนของตัวเองแวบหนึ่งก่อนที่จะปลดเสื้อลงมาปกคลุมเอาไว้

“ตั้งแต่มาถึงที่นี่ ข้ายังมิเห็นท่านพัก ตอนนี้สงครามหยุดอยู่มิใช่หรือ”

ตั้งแต่ที่เริ่มอุบายขึ้น นางรู้สึกว่าเสียงการสู้รบเงียบหายไปแล้วครู่ใหญ่ก่อนที่มู่หรงเฉินจะมาถึงที่นี่

“ข้าต้องอยู่เป็นขวัญกำลังใจให้พวกเขา”

พูดจบก็กระตุกยิ้มให้หญิงสาวครั้งหนึ่งและผลุนผลันเดินออกไปทันที ปล่อยให้จ้าวลี่อิงมองตามแผ่นหลังกำยำนั่นไปอย่างไม่รู้ตัวอยู่บ้าง

ถ้าหากไม่ติดว่าครั้งหนึ่งเขาเคยขับไล่นางออกจากจวนแม่ทัพพร้อมหนังสือหย่า นางคงจะเทคะแนนให้หมอนี้เต็มร้อย