แรงขับเคลื่อนของทีมเวิร์ค

“อ๊ากกก”

คนที่นอนหอบหายใจยอมหลับตาลงแต่โดยดี หญิงสาวหยิบมีดขนาดเล็กขึ้นมากรีดผิวหนังออกเพียงเล็กน้อยเพื่อให้เห็นเส้นเลือดใหญ่ภายใน จากนั้นจึงค่อยๆ ต่อเส้นเลือดนั้นให้ติดกัน

ถึงแม้จะไม่ถูกหลักทางการแพทย์นัก แต่นี่คือการแก้ไขเฉพาะหน้า ในเรื่องการติดเชื้ออาจจะต้องเฝ้าระวัง แต่ที่แน่ๆ หากนางไม่ลงมือทำเขาจะต้องสูญเสียเลือดจนตายไปก่อน

จ้าวลี่อิงใช้เวลาอยู่กับบาดแผลบริเวณต้นขาราวหนึ่งชั่วยาม ถึงแม้จะต้องใช้สมาธิและรู้สึกเคร่งเครียดกว่าการเข้าห้องผ่าตัดในยุคปัจจุบันอยู่มาก แต่มือของนางก็ไม่สั่นคลอนเลยแม้แต่นิดเดียว

ในที่สุดการเย็บบาดแผลใหญ่ก็สิ้นสุดลง ชายคนนั้นหลุบตาต่ำลงมองดูจ้าวลี่อิงที่ค่อยๆ พันบาดแผลด้วยผ้าสีขาวสะอาด สายตาของเขาจับจ้องไปยังเสี้ยวใบหน้าด้านข้างของหญิงสาวอย่างชื่นชม

“เดี๋ยวข้าจะเตรียมยาแก้ปวดเอาไว้ให้”

“ขอบคุณแม่นาง”

ประโยคชอบคุณนั่นทำให้หญิงสาวกระแอมไอออกมา คราวนี้ไม่ใช่ ท่านหมอ แต่เป็น แม่นาง ถึงแม้นางจะไม่เคยมีคนรักมาก่อนในชีวิต แต่ก็ไม่ได้โง่จนดูไม่ออกว่าแววตาของเขามีความสนใจซ่อนอยู่

“เจ้านอนพักเถอะ”

หญิงสาวเก็บของและเดินเลี่ยงออกไป ยังไม่ทันที่จะได้ทำอะไรไปมากกว่านั้นประตูกระโจมก็ถูกเปิดออกมาอีกครั้งพร้อมกับไฉฟานที่ตะเบ็งเสียงดังด้วยความขึ้งเคียด

“ท่านแม่ทัพมีคำสั่งให้ย้ายคนเจ็บและท่านหมอหนีไปในที่ปลอดภัยก่อน”

ทันทีที่ได้ยินแบบนั้นภายในกระโจมก็เกิดเสียงดังฮือฮาขึ้นมา บ้างก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก บ้างก็มีความสิ้นหวังเกิดขึ้น

“ท่านรองแม่ทัพ พวกเราแพ้แล้วหรือขอรับ”

นายทหารคนหนึ่งถามเสียงเครียด

“พวกเรายังไม่แพ้”

“แล้วมันเกิดอะไรขึ้น จะย้ายพวกเราไปทำไม”

จ้าวลี่อิงก้าวออกไปประจันหน้ากับไฉฟาน พยายามชะเง้อหน้าออกไปภายนอกแต่ก็ไม่เป็นผล

“ตอนนี้ฝ่ายเราสูญเสียกำลังพลไปมาก ในขณะที่ฝ่ายนั้นมีกำลังรบมากกว่าเกือบสามเท่า ท่านแม่ทัพเกรงว่ากำลังของเราอาจจะต้านทานได้ไม่นาน”

“เช่นนั้นก็ให้พวกเราออกไปช่วยสิ!”

ชายคนหนึ่งตะโกนออกมาพร้อมกับพยายามลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก มิหนำซ้ำยังเดินเขย่งเท้าเข้ามาอีกด้วย

“ให้พวกเจ้าที่บาดเจ็บออกรบ มีแต่จะทำให้ท่านแม่ทัพห่วงหน้าพะวงหลัง”

“เช่นนั้นก็ให้ท่านแม่ทัพถอยหนีไปพร้อมกับพวกเรา”

“ใช่แล้ว! พวกเราจะปล่อยให้ท่านแม่ทัพตายอยู่ในสนามรบหรือ”

คราวนี้เริ่มมีเสียงพูดสอดแทรกเข้ามาไม่ขาดสาย ใจความในนั้นมีแต่ท่านแม่ทัพและท่านแม่ทัพ!

นั่นทำให้จ้าวลี่อิงรู้สึกทึ่งอยู่มาก มู่หรงเฉินที่ทำตัวเป็นสามียอดแย่เช่นนั้นแต่กลับเป็นผู้นำที่ได้ใจลูกน้องไม่น้อยเลยทีเดียว นับว่าเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายของนางอยู่หลายส่วน

ไฉฟานก้มหน้าลง พูดอะไรไม่ออก ได้แต่เปรยออกมาเบาๆ

“อันที่จริงทัพเสริมจากเมืองหลวงคงใกล้จะถึงแล้ว ถ้าหากว่าเราประวิงเวลาได้มากขึ้นสักคืนหนึ่งอาจจะพอมีหนทาง”

นี่ไม่ใช่การพ่ายแพ้โดยสิ้นเชิง แต่สิ่งที่ต้องการคือถ่วงเวลารับมือให้ได้นานที่สุด ทว่ากำลังรบในยามนี้ก็อ่อนกำลังลง เกรงว่าจะไม่รอดพ้นคืนนี้เสียแล้ว

ในขณะที่บรรยากาศโดยรอบอึมครึมขึ้นมาถนัดตา จ้าวลี่อิงก็ขบเม้มริมฝีปากอย่างครุ่นคิด

“แค่เพียงคืนเดียวเท่านั้นใช่หรือไม่”

“สิ่งที่เราต้องการมีเพียงเท่านั้น”

ทว่าการประเมินสถานการณ์ของท่านแม่ทัพกลับไม่กล้าเสี่ยงที่จะให้คนเจ็บและคนไม่มีทางสู้คนอื่นอยู่ต่อ

“ข้าเข้าใจแล้ว”

“ท่านหมอและทุกคนรีบหนีกันไปก่อนเถิด ทางนี้พวกเราจะถ่วงเวลาเอาไว้เอง”

“ใครบอกว่าพวกเราจะหนี?”

จ้าวลี่อิงเลิกคิ้วขึ้นในขณะที่ทุกคนหันมาให้ความสนใจหมอหญิงฝีมือดีคนนี้

“เจ้าไปบอกท่านแม่ทัพให้ถ่วงเวลาเอาไว้จนพระอาทิตย์ตกดิน คืนนี้พวกเราจะมีชีวิตรอดเพื่อรอทัพเสริมในวันพรุ่งนี้”

“ท่านคิดจะทำอะไร”

“ไปบอกเขาแค่นั้นก็พอ แค่เชื่อใจคนร่วมทีม คงไม่ยากกระมัง?”

พูดจบจ้าวลี่อิงก็หันกลับไปมองคนบาดเจ็บมองนางตาไม่กะพริบ

“ข้าขออาสาสมัครคนที่ยังเดินไหว ถ้าพวกเจ้าสามารถจับกลุ่มให้ได้ห้ากลุ่ม ข้ารับปากว่าพวกเราจะรอดกลับบ้านทุกคน”

ความเชื่อมั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในการเป็นทีมเวิร์ค!

ประสบการณ์ทำงานในห้องผ่าตัดได้สอนให้นางเห็นความสำคัญในการเชื่อใจกันและกัน นางไม่สามารถเป็นศัลยแพทย์ที่มีชื่อเสียงได้ด้วยตัวคนเดียวหากขาดใครคนใดคนหนึ่งไป

ทั้งวิสัญญีแพทย์ พยาบาลผู้ช่วย แพทย์มือสอง ทั้งหมดนั่นล้วนแต่ช่วยกันจนประสบความสำเร็จ

นางก็เป็นเพียงหนึ่งในแรงขับเคลื่อนเท่านั้นเอง!

----------------------------------------------------------------------------------------

ในช่วงเวลาที่อากาศหนาวเหน็บเข้ามาเยือน สายลมพัดพาฝุ่นจากพื้นดินขึ้นมาปกคลุมท้องฟ้า พระอาทิตย์ค่อยๆ เคลื่อนลงไป ยังคงมีคนจำนวนหนึ่งที่ยังคงพยายามยืนหยัดอยู่ท่ามกลางความโกลาหลสงครามที่ไม่รู้จบ

จากอีกฝั่งหนึ่งของทุ่งหญ้า กองทัพของศัตรูเริ่มเดินขบวนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แทบจะไม่ลดน้อยลงเลย

“ระวังตัว!!”

เสียงคำสั่งดังไปทั่วทหารที่ยืนอยู่ข้างหน้า ทุกคนต่างเตรียมตัวในทันที ขณะที่พวกเขาเริ่มจัดแถวและยกอาวุธขึ้นพร้อมรับศัตรูที่จะบุกเข้ามาในไม่ช้า

“ท่านแม่ทัพ”

ไฉฟานควบม้าเข้ามาเคียงข้างมู่หรงเฉินที่แววตามีแต่สีโลหิตเดือดพล่าน

“ท่านหมอบอกว่าให้ท่านถ่วงเวลาจนพระอาทิตย์ตกดิน”

“ข้ามีคำสั่งให้พวกนางหนีไปแล้วมิใช่หรือ!”

น้ำเสียงที่ตะโกนแข่งกับเสียงดังของกองทัพเต็มไปด้วยโทสะอย่างชัดเจน

ไฉฟานมีท่าทีกระอักกระอ่วนเล็กน้อยเมื่อกล่าวประโยคถัดมา

“นางยังกำชับอีกว่าท่านจะต้องเชื่อใจผู้อื่นบ้าง”

“ว่ายังไงนะ!”

ตอนนี้ใบหน้าของมู่หรงเฉินดำคล้ำไปมากกว่าเดิม สตรีผู้นั้นถึงกลับกล้าสั่งสอนเขาผ่านลูกน้องเชียวเหรอ?