เหม็นเปรี้ยวกลิ่นน้ำส้ม

ถ้าหากไม่ติดว่าครั้งหนึ่งเขาเคยขับไล่นางออกจากจวนแม่ทัพพร้อมหนังสือหย่า นางคงจะเทคะแนนให้หมอนี้เต็มร้อย

คนอะไร...เท่ชะมัด!

จ้าวลี่อิงใช้มือตีลงที่หน้าผากของตัวเองแรงๆ ครั้งหนึ่งเพื่อขับไล่ความคิดที่ไม่เข้าท่าเข้ามาในหัว

ถึงแม้เขาจะดีต่อคนทั้งโลกแล้วอย่างไร ในเมื่อหมอนั่นร้ายกับนางเพียงคนเดียว!!

“ท่านหมอ เป็นอะไรไปหรือขอรับ”

นายทหารคนหนึ่งที่ลอบสังเกตการณ์อยู่ชะโงกหน้าเข้ามาถาม

“ไม่มีอะไร เจ้ารู้สึกเจ็บตรงไหนล่ะ!”

ในที่สุดเมื่อหันมาเห็นจำนวนคนบาดเจ็บที่รอคอยนางอยู่ ในสมองของนางก็ไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นอีก ตอนนี้ก็ทำได้เพียงรักษาอาการเบื้องต้นจากหนึ่งคนไปอีกหนึ่งคน

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ในความรู้สึกของจ้าวลี่อิง นางไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าตัวเองให้การรักษาผ่านไปกี่คน จนกระทั่งเริ่มเห็นแสงตะวันโผล่พ้นขอบฟ้ามาแล้วนั่นแหละนางถึงได้เดินไปชะโงกดูด้านนอกอย่างหนักอึ้ง

กลอุบายของนางไร้ผลแล้ว!

เฮ!

“ทัพเสริมมาแล้ว ทัพเสริมมาถึงแล้ว”

เสียงตะโกนแพร่กระจายข่าวสารเสียงดังทำให้เกิดเสียงโห่ร้องดังตามมาอย่างยินดี แม้กระทั่งในกระโจมเองสีหน้าของทุกคนก็เต็มไปด้วยความเบิกบานใจ

ในที่สุดก็มีโอกาสชนะแล้ว!

ยังไม่ทันที่จ้าวลี่อิงจะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น ชายในชุดสีเขียวอ่อนก็เดินเข้ามาราวห้าคน ทุกคนล้วนมีย่ามสะพายติดตัวมาด้วย ดูอย่างไรก็ไม่ใช่ทหารแน่

“พวกเราคือหมอหลวงที่ฝ่าบาทส่งมาให้ช่วยเหลือกองทัพ”

ผู้ที่นำคนเหล่านี้มาบอกกล่าวก่อนที่จ้าวลี่อิงจะเปิดทางให้พวกเขาเดินเข้าไปกระจายตัวตามจุดต่างๆ

ได้พักเสียที!

เมื่อหมดห่วง หญิงสาวก็นั่งชันเข่าอยู่กับพื้น มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาปาดเหงื่อของตัวเองที่เกิดขึ้นเพื่อขับไล่ความเหน็ดเหนื่อย ตอนนี้เองนางเพิ่งจะรู้ว่าเรี่ยวแรงที่มีแทบไม่หลงเหลืออยู่อีก

สายตาของนางมองภาพตรงหน้าพร้อมกระตุกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม

เห็นคนป่วยที่ใกล้ตายค่อยๆ ฟื้นฟูตัวเองแบบนั้นแล้วก็รู้สึกดีเหลือเกิน!

จ้าวลี่อิงนั่งมองความชุลมุนวุ่นวายที่เกิดขึ้นอย่างเหม่อลอย ถึงแม้จะรู้ว่าพวกเขาจะต้องเผชิญกับงานหนักมากเพียงไร แต่ทว่าตอนนี้นางก็ไม่สามารถแม้จะชูคอได้อยู่อีก

ใบหน้าที่อิดโรยพิงกับเสาแล้วหลับตาลง ในขณะเดียวกันร่างสูงใหญ่ที่นางคุ้นเคยก็ก้าวเข้ามา สายตากวาดมองหาบางอย่างจนมีคนเอ่ยถาม

“ท่านแม่ทัพหาอะไรหรือขอรับ”

“หมอหญิงเล่า?”

คนอื่นๆ ได้แต่มองหน้ากันอย่างงุนงง ไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรท่านแม่ทัพจะต้องตามหาหมอหญิงคนเก่งผู้นั้นอย่างร้อนรนเช่นนั้นด้วย

“นางอยู่ตรงนั้นขอรับ”

พลั่ก!

เพียงแค่หันสายตาไปปะทะกับจ้าวลี่อิง ไม่ทันไรร่างบอบบางก็หงายหลังไปแล้ว โชคดีที่มู่หรงเฉินได้รับการฝึกวิทยายุทธมาเป็นอย่างดีสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็ว

เพียงพริบตาเดียวก็สามารถใช้ท่อนแขนแข็งแรงรองรับเรือนร่างเล็กเอาไว้ก่อนที่นางจะกระแทกลงบนพื้นแข็งๆ

สตรีผู้นี้อดหลับอดนอนมาตั้งหลายคืน เมื่อถึงเวลาที่วางใจได้ก็หมดสติไปทันที

ช่างเป็นสตรีที่สามารถสร้างเรื่องให้ตัวเองได้ดีเหลือเกิน!

ทุกคนต่างมองสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยความเลิ่กลั่ก นอกจากท่านแม่ทัพจะรองรับร่างของหมอหญิงได้อย่างแม่นยำแล้ว ท่านแม่ทัพยังช้อนนางเข้ามาโอบอุ้มไว้ในอ้อมกอดอย่าง ทะนุถนอม และ สนิทสนม อีกด้วย

“ท่านแม่ทัพ ให้ข้าช่วยท่านเถอะ ท่านกำลังบาดเจ็บ...”

มีนายทหารใจดีคนหนึ่งยื่นมือเข้าช่วยเหลือด้วยความห่วงใยเพราะเห็นแล้วว่าบริเวณต้นแขนของอีกฝ่ายเริ่มมีโลหิตไหลซึมออกมา

ทว่าสิ่งที่เขาได้รับตอบแทนนั่นก็คือแววตาที่แข็งกร้าวชำเลืองมองเขาเพียงหางตาแล้วอุ้มจ้าวลี่อิงที่หมดสติออกไปทันที

-------------------------------------------------------------------------------------------

แผ่นหลังที่แนบอยู่กับเบาะขนสัตว์นุ่มนิ่ม ขาและแขนทั้งสองข้างอ้าออกเต็มที่อย่างสบาย ลองขยับเล็กน้อยก็รู้สึกได้ทันทีว่าความเมื่อยล้าที่เกิดขึ้นมาได้รับการบรรเทาแล้ว

ว่าแต่ตอนนั้นนางเพียงแค่นั่งงีบอยู่กับเสาต้นหนึ่งไม่ใช่หรือ?

คิดได้แบบนั้นแล้วดวงตากลมโตก็เบิกโพลงขึ้นมา เด้งตัวลุกขึ้นนั่งในทันที นางมองไปรอบๆ อย่างเคลือบแคลงใจอยู่หลายส่วน

ภายในนี้ดูเหมือนกับกระโจมที่พักของคนบาดเจ็บจากการสู้รบ เพียงแต่ที่นี่ดูสบายและเล็กกว่า ความกว้างเพียงแค่หนึ่งหรือสองคนนอนเท่านั้น

จ้าวลี่อิงตั้งใจฟังเสียงที่พูดคุยกันดังขึ้นจากภายนอก เมื่อมั่นใจแล้วว่าไม่มีเสียงอาวุธกระทบกันก็ลอบผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

หญิงสาวก้มมองชุดตัวเองที่ไม่ได้มีอะไรผิดปกติไป ทุกอย่างยังเรียบร้อยดีทุกประการ เมื่อเห็นแบบนั้นแล้วก็ค่อยๆ ลงจากเตียงแล้วออกไปดูภายนอกอย่างรวดเร็ว

แสงจากดวงอาทิตย์ที่สาดส่องมาทำให้หญิงสาวหรี่ตกเล็กลงเพื่อทำความคุ้นเคย ทว่ายังไม่ทันที่จะได้สอดส่องมองสิ่งที่เกิดขึ้นว่าใครกำลังทำอะไรที่ไหน เบื้องหน้าของนางตอนนี้ก็มีชายหนุ่มร่างกายสูงใหญ่ยืนยิ้มกว้างจนตาหยี

ไม่ใช่มู่หรงเฉิน...หากแต่เป็นบุรุษวัยคึกคะนองที่มู่หรงเฉินหามเข้ามาให้นางรักษาในตอนนั้น

“แม่นาง ข้าเป็นห่วงท่านเหลือเกิน ท่านมิเป็นอันใดใช่หรือไม่”

“ข้าแค่ง่วงนิดเดียว”

“นิดเดียวอะไรกันขอรับ แม่นางสลบไปถึงสามวันสามคืน”

“ข้าหลับไปนานขนาดนั้นเลยหรือ!”

จ้าวลี่อิงทวนคำอย่างตื่นตกใจ นางรู้สึกว่าเพิ่งจะนอนหลับไปได้ไม่นาน แต่เวลากลับผ่านมาแล้วถึงสามวันสามคืน

มิน่าเล่านางถึงได้รู้สึกว่าภายในกระเพาะอาหารของนางตอนนี้ว่างเปล่าและส่งเสียงร้อง จ๊อกๆ ออกมา

“เห็นแม่นางไม่เป็นอะไรข้าก็สบายใจ”

“ว่าแต่เจ้าเถอะ แผลที่ขาเป็นอย่างไรบ้าง”

คำถามนั่นทำให้ดวงตาของอีกฝ่ายเป็นประกายเจิดจ้าขึ้นมาอย่างเบิกบานใจ

“แม่นางจำข้าได้?”

“อ่าฮะ”

หญิงสาวผงกศีรษะตอบรับ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะดีอกดีใจอะไรขนาดนั้น จะไม่ให้นางจำเขาได้อย่างไร ในกองทัพนี้มีแต่หมอนี่เท่านั้นแหละที่ถูกฟันเอาหน้าขา

ตอนทำสงครามยกขาขึ้นรับหรือ?

“เช่นนั้นข้าขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ข้าชื่อจางเหวิน เป็นนายกองหนุนทัพหลัง เพิ่งจะเข้ามารับราชการได้ไม่นาน”

ขณะที่พูดใบหูของอีกฝ่ายก็แดงก่ำขึ้นมาจนจ้าวลี่อิงฝืนยิ้มที่แสนแห้งเหือดออกไป

รุกหนักขนาดนี้ฟันธงได้เลยว่าไม่ใช่แค่การ ห่วงใย ในฐานะหมอและคนไข้แน่นอน

“หากมิรังเกียจ แม่นางบอกชื่อแซ่ของท่านให้ข้าได้หรือไม่”

“ข้าได้ยินชัดเจนแล้วว่าเจ้าแซ่จาง เพิ่งเข้ารับราชการที่กองหนุนทัพหลัง”

ไม่ใช่เสียงของสตรี แต่เป็นเสียงของบุรุษ!