บทที่ 2 เมียหลวงผู้น่าสงสาร 1/2

เจ็ดวันให้หลังจากแต่งอนุชิงเหลียน ก็มีพิธีแต่งภรรยาเอกพระราชทานจากฮ่องเต้

          ไป๋เฟิงหวงเข้าไปรับเจ้าสาวที่วังหลวงกลับมาที่จวน แม้จะประดับประดาราวกับงานรื่นเริง แต่ทว่าไม่มีงานฉลองใดๆ  

          เมื่อขบวนเจ้าสาวมาถึงจวนแม่ทัพ กลับให้เดินเข้าจากหน้าประตูไปถึงเรือนด้านหลังสุด ติดกับแปลงเกษตร เรือนลี่หรู่ แม้จะชื่อความหมายว่างดงาม แต่ก็ในช่วงฮูหยินใหญ่ยังมีชีวิตอยู่ หลังจากสิ้นแล้วก็ไร้คนดูแล แถมห่างไกลจากเรือนใหญ่

          “เดินไปถึงด้านหลังตรงโน้นก็ถึงเรือนแล้ว” พ่อบ้านใหญ่

เทียนเฉิง พูดด้วยวาจาห้วนไร้หางเสียง ไม่ให้เกียรติผู้มาใหม่แม้ว่าเป็นหนึ่งเจ้านายก็ตาม ส่วนเจ้าบ่าวก็ไร้เงาจะมาหาเจ้าสาว ค่ำคืนเดียวดายผ่านไปอย่างยากเย็น

          “ท่านหญิงนอนเถอะเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพคงไม่มาแล้ว” เมื่อเห็นว่าเวลาล่วงเลยมาค่อนคืน เสี่ยวชิงกับเสี่ยวหลินจึงมาบอกให้ท่านหญิงพักผ่อน อยู่ที่เมืองซานซี ที่จวนอ๋องว่าลำบากแล้ว ไร้คนเหลียวแลใช้ชีวิตไปวัน ๆ  แต่มาอยู่ที่นี่กลับร้ายยิ่งกว่า ท่านอ๋องเหมือนส่งลูกสาวผู้บอบบาง อย่างท่านหญิงผู่เยว่ มาตายเอาดาบหน้าชัด ๆ  

          “ก็ได้ข้าง่วงแล้ว เจ้าเก็บของให้ดีสินเดิม ของแม่ข้ากับที่ฮ่องเต้พระราชทานเก็บให้ดีอย่าให้ใครเห็น หากมีคนเห็นเข้าว่าเงินทองมากมายเช่นนี้ จะเป็นอันตรายเอาได้” ผู่เยว่สั่งความสาวใช้ นางเป็นคนประหยัด ไม่ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย มารดาของนางที่ฟังจากแม่นมก็มีนิสัยเช่นนาง ข้าวของสมบัติทั้งหมดที่ท่านอ๋องเคยประทานให้ถูกเก็บไว้เพื่อนาง แม้แต่งออกมาโดนหยามเกียรติเพียงใด ก็ไม่ทำให้ชีวิตลำบาก ทั้งยังมีเสด็จอาฮ่องเต้ที่ยังมีเมตตาพระราชทานเงินและที่ดินจำนวนหนึ่ง ให้นางไว้เป็นสินเดิมด้วย เหมือนล่วงรู้ว่านางจะเจอกับอะไรบ้าง

          ภายในเรือนเจียวฝาง แม่ทัพไป๋ดื่มสุราด้วยความเมามาย แม้ว่าชิงเหลียนจะห้ามปรามเพียงใดก็หาได้เลิกรา

          “ท่านพี่ไม่ไปเรือนฮูหยินหน่อยหรือเจ้าคะ นางเพิ่งแต่งมาวันแรกก็ถูกท่านดูแคลนเช่นนี้ ต่อไปนางจะอยู่อย่างไร”

          “ข้าไม่ไป เจ้าจะรู้อะไร คนร้อยเล่ห์ไม่ควรให้ได้รับความเมตตาหรอก” ไป๋เฟิงหวงลุด้วยโทสะที่คนรัก เอ่ยถึงคนที่เป็นมารความสุขของเขาและนาง

          “ท่านพี่ต้องไป ถ้าไม่ไปข้าจะไม่ให้ท่านพี่นอนด้วย” ชิงเหลียนผู้รู้มารยาทดี นางเจียมตัวเสมอ แม้ว่าจะได้รับความรักมากมายจากท่านแม่ทัพ

          แต่ว่าผู่เยว่ก็ไม่ได้มีความผิด เราหัวอกผู้หญิงที่โดนผู้ชายกดขี่ สั่งให้ทำแบบที่ใจไม่อยากทำทั้งนั้น แล้วจะเอาอะไรมาโกรธเคือง มิสู้ผูกมิตรไว้ยามเดือดเนื้อร้อนใจจะได้มีคนช่วยคิด ช่วยแก้ปัญหา เพราะนางก็ไม่คิดจะเป็นแค่อนุไปตลอดหรอก แต่ตอนนี้ทำได้เพียงยอมรับชะตากรรมไปก่อนเท่านั้น

          “เจ้า!!!....” ไป๋เฟิงหวง อยากจะจับนางมาลงโทษเสียให้เข็ด บังอาจดูแคลนความรักของเขา ที่คอยยัดเยียดให้คนอื่น แต่แค่บอกจะไม่ให้นอนด้วย เขาก็ไม่อยากจะพูดอะไร กลัวไม่ได้นอนกับนางอีก จำต้องหุนหันไปเรือนหลังอย่างหัวเสีย

          ปัง ปัง ปัง

          เสียงเคาะประตูดังลั่นอย่างไม่เกรงใจ ปลุกเสี่ยวชิงและเสี่ยวหลินขึ้นมาเปิดประตู และจุดตะเกียงให้แสงสว่างขึ้น

          “ใครนะเสี่ยวหลิน” ผู่เยว่ เอ่ยขึ้น

          “ท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ” เสี่ยวหลินหน้าซีดเอ่ยออกมา

          “รีบเปิดเร็วเข้า” ผู่เยว่ลุกขึ้นแต่งตัวให้มิดชิดหน่อย

          “ชักช้า เล่นตัวนักหรือไง” ไป๋เฟิงหวง พูดเสียงดังอาละวาดลั่นเรือน

          “ขออภัยท่านแม่ทัพ ข้าเผลอหลับไป” ผู่เยว่ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนอย่างสำนึกผิด

          “ไหนข้าขอดูหน้า เมียเอกของข้าหน่อยสิ ใบหน้าอัปลักษณ์ปานใด ไฉนฮ่องเต้ถึงใส่พานมาวางให้ข้า...” ไป๋เฟิงหวงจับคางนางเงยขึ้น ใบหน้าสาววัยสิบเจ็ดนวลใส ความงามของนางไม่แพ้นางใดในเมืองนี้ ปากแดงเรื่อแก้มใสอมชมพู ผิวพรรณผุดผ่องเอวคอดรับกับทรวงอกอิ่ม ทำเอาแม่ทัพไป๋ตะลึงงันไปชั่วครู่ เขาไม่นึกว่านางจะงดงามได้เพียงนี้

          “หน้าตาก็พอใช้ได้ ทำไมยังมายัดเยียดให้เป็นเมียข้าอีก” ชายหนุ่มใจเต้นแรง แทบควบคุมตัวเองไม่ได้ ชิงเหลียนว่างดงามปานนางฟ้าแล้ว แต่ผู่เยว่กลับงามไร้ที่ติ แต่ด้วยความทิฐิสูงเขากลับทำเมินเฉยต่อนาง แต่ในใจก็เริ่มสนใจนางโดยไม่รู้ตัวเช่นกัน

          “ข้าแค่จะมาดูเท่านั้นว่า เมียพระราชทานหน้าตาเป็นอย่างไร หวังว่าเจ้าจะอยู่ในที่ของเจ้า ทำตัวให้สงบอย่าได้มีปัญหา”

          เมื่อสั่งความเสร็จก็ออกจากเรือนหลังเก่าซอมซ่อไปทันที ชายหนุ่มไปยืนหอบหายใจ อยู่ศาลาริมน้ำกลางจวน นี่เขาเป็นอะไรไป ฤทธิ์สุราที่ดื่มไปมันทำให้เขาร้อนเช่นนี้ได้อย่างไร เขาพยายามโทษเหล้าที่ดื่มเข้าไปอย่างหนัก กว่าจะทำใจให้สงบลงเกือบจะฟ้าสาง จึงเดินกลับเรือนใหญ่ไป

          ผู่เยว่ใช้ชีวิตในเรือนลี่หรู่จนย่างเข้าฤดูหนาว นางโดนความเย็นมักจะป่วยหนักอยู่ตลอด หลังจากที่แม่ทัพมาหานางชั่วครู่วันนั้นก็ไม่มาอีกเลย นางเฝ้ารอว่าสักวันเขาจะมาหานางบ้าง แต่จนแล้วจนรอดก็ได้แค่รอเก้อ เขาไม่มาหานางเลย

          “ท่านหญิง ท่านไม่สบายเช่นนี้อย่ามาตากลมเลยเจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงบอกนายสาวที่สีหน้าซีดเซียวลงทุกวัน

          เสี่ยวหลินไปขอถ่านจากพ่อบ้านเทียนเฉิง กลับไม่ได้รับบอกเพียงว่าเรือนนี้คนน้อย ไม่จำเป็นต้องให้มาเยอะ ทั้งยังข้าวปลาอาหารก็ไม่ค่อยส่งมา ทั้งสามใช้ชีวิตลำบากไร้คนสนใจ แม้นางรู้ดีว่าอนุชิงเหลียนเป็นคนดูแลจวน แต่เมื่อจะไปขอร้องก็ถูกขัดขวางไม่ให้เข้าไปพบได้เลยสักครั้ง นางเดินกลับมาทั้งน้ำตา

          “เจ้าเป็นอะไรเสี่ยวหลิน” ผู่เยว่ ถามสาวใช้ด้วยความเป็นห่วง