บทที่ 3 ข้าคือฮูหยินใหญ่ 2/2

ความงามของผู่เยว่คนใหม่ที่เดินดุจนางพญา ทำให้เป็นที่ตื่นตะลึงไปทั้งจวน นางไม่เคยย่างกรายออกจากเรือนเลยแม้แต่สักครั้ง ครั้งนี้คือครั้งแรก นางเดินไปตามทางที่สาวใช้สองคนคอยบอกอยู่ด้านหลัง ไม่มองหน้าผู้ใด บ่าวไพร่ที่เคยดูแคลนนางต่างหยุดมองเป็นตาเดียว ความงดงามเปล่งประกายออกมา ไม่ว่าจะเป็นท่วงท่าการก้าวที่ดูมั่นคง ไร้แววประหม่า จนเมื่อไปถึงเรือนใหญ่เจียวฝางที่พำนักของอนุชิงเหลียน จึงให้คนเฝ้าหน้าประตูบอกคนข้างใน

          “นายหญิงเจ้าคะ ฮูหยินมาเจ้าค่ะ” สาวใช้ข้างกายชิงเหลียนมารายงาน

          “รีบให้ฮูหยินเข้ามา นางไม่ค่อยสบายให้ยืนข้างนอกได้อย่างไร” ชิงเหลียนเอ็ดสาวใช้ตัวเองไปคำหนึ่ง

          ผู่เยว่เดินเข้ามานั่งในที่ที่เตรียมไว้ จากนั้นจึงเอ่ยทักทายอนุสาวผู้แสนงดงามของแม่ทัพปีศาจ

          “ข้าเพียงอยากมาขอบใจเจ้า ที่ช่วยข้าไว้ หากไม่ได้เจ้าข้าคงไม่มีชีวิตรอด” ผู่เยว่ ในร่างใหม่จีบปากจีบคอ บอกอนุแสนสวย เมื่อพิจารณาสายตาและกิริยาแล้ว นางผู้นี้นับว่าคบได้ กิริยาเรียบร้อยถูกสั่งสอนมาดี เสียแต่ว่ามาเป็นเมียน้อยเจ้าแม่ทัพปีศาจ นับว่าโชคร้ายจริง ๆ  นางควรได้แต่งกับคนที่ดีกว่านี้

          “หามิได้ฮูหยิน พวกบ่าวไพร่พวกนั้นสมควรโดนลงโทษ ข้าได้จัดการแล้ว ท่านเป็นถึงฮูหยินใหญ่ในจวนแห่งนี้ แต่กลับปฏิบัติกับท่านเช่นนี้ หากข้ารู้มาก่อนคงไม่เกิดเหตุการณ์นั้น ข้าต้องขออภัยที่ดูแลจวนได้ไม่ดี”

           ชิงเหลียนที่เลี่ยงทำเป็นไม่รู้เรื่อง แม้จะระแคะระคายบางครั้งนางก็แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินบ้าง แต่นางก็ไม่ควรจะโดนรังแกขนาดนั้น มันหนักเกินไป

          “ไม่เป็นไร ที่แล้วมาก็แล้วไปอย่าได้ใส่ใจ เป็นข้าที่อ่อนแอเอง ข้าเหมือนตายแล้วเกิดใหม่ ข้าไม่ใช่ผู่เยว่คนเดิมอีกแล้ว ต่อไปข้าจะเข้มแข็ง เจ้าดูแลจวนได้ดีอยู่แล้ว”

          ผู่เยว่ไม่โทษว่าเป็นความผิดนาง เห็นได้ชัดจากปากของสองสาวใช้ว่านางตั้งใจมาช่วยตั้งแต่เมื่อคืน ถือว่าจะละนางไว้สักคน แต่เจ้าแม่ทัพปีศาจเตรียมตัวได้ ไม่เจ็บจนกระอักเลือดไม่เลิกรา

          “ที่ข้ามาวันนี้ เพียงอยากให้เจ้าช่วย ข้าอยากออกไปข้างนอก ได้กลับมามีชีวิตอีกครั้งจึงอยากไปไหว้พระเสียหน่อย เจ้าช่วยไปบอกท่านแม่ทัพให้ข้าได้หรือไม่” ผู่เยว่เลียบ ๆ เคียง ๆ ขอให้นางช่วย หากตัวเองพูดเองเจ้านั่นอาจจะไม่ยอมก็เป็นได้ ขนาดเมียตัวเองจะตายอยู่รอมร่อยังไม่มาหา

          “ได้เจ้าค่ะฮูหยิน ข้าเข้าใจท่าน” ชิงเหลียน รับปากฮูหยินนางรู้ดีว่าหากฮูหยินออกหน้าเองกลัวว่า ท่านแม่ทัพจะขัดจนไม่ได้ออกไป หากนางออกหน้าเองท่านแม่ทัพต้องไม่ขัดข้อง

          เมื่อเรื่องโจษจันไปถึงห้องหนังสือของท่านแม่ทัพ จึงเรียกคนสนิทจิวเมิ่งมาสอบถามว่ามีเรื่องอันใดกัน

          “จิวเมิ่งมีเรื่องอันใด”

          “เมื่อคืน ฮูหยินใหญ่ไม่สบายหนักจวนจะสิ้นใจ สาวใช้จึงไปขอร้องนายหญิงชิงเหลียนให้ตามหมอ เพราะพ่อบ้านขัดขวาง ข้าน้อยจึงไปบอกแทน เมื่อท่านหมอมาถึงกลับเห็นว่าฮูหยินจวนจะสิ้นใจแล้ว ท่านหมอเลยพยายามช่วยสุดกำลัง จนสุดท้ายฮูหยินก็รอดมาได้ขอรับ เมื่อฮูหยินพักผ่อนได้เพียงครึ่งวัน ร่างกายที่อ่อนแอ กลับแข็งแรงอย่างน่าประหลาด บ่าวไพร่ต่างลือกันว่า เป็นเพราะท่านหมอให้ยาเทวดาทำให้ฮูหยินฟื้นมาได้ ตอนนี้ฮูหยินมาขอบใจนายหญิงชิงเหลียนขอรับ แต่ว่าฮูหยินสวยขึ้นกว่าเก่ามาก ทั้งยังท่วงท่าการเดินการนั่ง..” จิวเมิ่ง เล่าไปตามคำบอกเล่าของบ่าวในเรือน

          “พอ..พอ...พอ มีเรื่องมากมายเช่นนี้ทำไมไม่มีใครรายงานข้า” ไป๋เฟิงหวงรู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก ทั้งยังพ่อบ้านที่ชักกำเริบหนัก เพียงแค่สั่งให้ดูแลตามสมควรบังอาจหาญทำเกินกว่าเหตุ หากนางตายในจวนขึ้นมาเขามิโดนสอบสวนหรือไง น่าโมโหนัก

          “ไปข้าจะไปหาชิงเหลียน” ไป๋เฟิงหวง รีบก้าวเท้าออกมาเร็ว ๆ  จนจิวเมิ่งกึ่งวิ่งกึ่งเดิน เมื่อมาถึงหน้าเรือนคนเฝ้าประตูร้องรายงาน

          ทั้งชิงเหลียนและผู่เยว่ จึงยืนขึ้นคารวะท่านแม่ทัพ

          “คารวะท่านพี่” ชิงเหลียนใช้คำที่สนิทสนม

“คารวะท่านแม่ทัพ” ผู่เยว่ ใช้คำที่ห่างเหินราวกับคนไม่รู้จักกัน สายตาลุด้วยโทสะ ใบหน้าเรียบนิ่งสนิท มองที่เขาด้วยอารมณ์อาฆาต

“นั่งลงเถิด ได้ยินว่าฮูหยินไม่สบาย เอ่อ...ข้ากลัวว่ามาที่เรือนนี้ กลัวจะเอาไข้มาติดเจ้าจึงรีบมาดูสักหน่อย” ท่านแม่ทัพที่เผลอเอ่ยออกไปด้วยความเป็นห่วง แต่เมื่อนึกขึ้นได้จึงเพิ่มคำพูดที่มิไยดีนางเพิ่มเข้าไป

“ท่านพี่พูดอะไรอย่างนั้นเจ้าคะ” ชิงเหลียนรีบปราม กลัวฮูหยินจะเสียใจ แม้ในใจจะชอบอยู่ไม่น้อยก็ตาม แต่นางคือฮูหยินใหญ่อย่างใด ก็ต้องให้เกียรติกัน

“ข้าต้องขออภัยด้วย ชิงเหลียน ข้าทำสามีเจ้าเป็นห่วง เมื่อท่านมาแล้วก็เชิญท่านสำราญใจกับชิงเหลียนเถิดข้าขอตัวก่อน” ผู่เยว่ ผู้ไม่ไยดีต่อปีศาจตรงหน้าอยู่แล้ว ใช้วาจาเชือดเฉือนใบหน้ายิ้มแย้มไร้ความน้อยเนื้อต่ำใจใด ๆ  แม้จะเจ็บแทนผู่เยว่อยู่ลึก ๆ  ก็ตาม

“ดะ เดี๋ยว...สิ เจ้า...แล้วเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” ไป๋เฟิงหวง เมื่อเห็นว่าผู่เยว่กำลังจะไปแล้ว จึงรีบถามไม่นึกว่านางจะรีบกลับเช่นนี้ ความงามของนางมากกว่าครั้งแรกที่เจอจริง ๆ  ตามที่บ่าวไพร่ลือกัน แต่ทว่า...เขา...ยังไม่อยากยอมรับนาง เพราะนางเป็นลูกหลานของฮ่องเต้ แต่ในใจก็ยังคงห่วงใยนาง ขัดกับปากที่แข็งราวกับหินของเขา

“รบกวนท่านแม่ทัพเป็นห่วงแล้ว...ข้าสบายดีแล้ว” ผู่เยว่หันมอง แล้วก้มย่อลาท่านแม่ทัพ สายตาที่มองมาดูก็รู้ว่าสนใจในตัวนาง แต่ว่าต่อจากนี้ไปตาต่อตาฟันต่อฟันกับเจ้าเท่านั้น แม่ทัพปีศาจ

ชิงเหลียนเองก็พอมองออกว่าเฟิงหวงเป็นห่วงฮูหยิน แต่ด้วยวาจาที่เคยเอื้อนเอ่ยกับคนทั่วจวน ครั้นกลืนน้ำลายตัวเองก็กลัวจะเสียหน้า ใบหน้าที่เดี๋ยวแดงเดี๋ยวเขียว กระวนกระวายนั่งไม่ติดทำให้นึกขันนัก

“เจ้ายิ้มอะไร เหลียนเหลียน”

“ก็ยิ้มคนปากไม่ตรงกับใจเจ้าค่ะ...เป็นห่วงก็บอกเป็นห่วง พูดง่าย ๆ  เจ้าค่ะ” ชิงเหลียนพูดจบก็หันหน้าเตรียมเดินออกไป

“แล้วนั่นเจ้าจะไปไหน”

“จะไปกำชับห้องครัว ให้ทำอาหารดี ๆ  ไปบำรุงฮูหยินเจ้าค่ะ”

ชิงเหลียนเดินออกไป ปล่อยให้แม่ทัพใคร่ครวญด้วยตัวเอง เขาทำกับนางเกินไปจนบ่าวไพร่ในเรือนพาลไม่เห็นหัวนาง ทั้งยังรุมกลั่นแกล้ง ส่วนพ่อบ้านไม่นานน่าจะถูกลงโทษอย่างหนัก นางจึงไม่ต้องกังวลใด ๆ

ไป๋เฟิงหวง ครุ่นคิดจนคิ้วชนกันผูกเป็นปม ผู่เยว่นางงามนักแม้ว่าเมื่อก่อน หลังจากเห็นนางก็เอาไปลงกับชิงเหลียนคิดว่าตัวเองเลอะเลือนไปชั่วขณะ แต่ตอนนี้เขากลับอยากอยู่ใกล้นางขึ้นไปอีก แล้วก็ไม่รู้จะหาวิธีใดด้วย

กว่าจะเดินกลับถึงเรือนด้านหลัง ก็ทำเอาผู่เยว่เหน็ดเหนื่อยนัก ทั้งยังปั้นหน้าผ่านบ่าวไพร่อีก

“เหนื่อยจัง กว่าจะเดินถึง มีทางอื่นที่ออกไปข้างนอกแบบไม่ต้องไปประตูหน้าไหม”

“มีเจ้าค่ะ ด้านหลังเดินไปนิดเดียวก็ถึงแล้ว แต่ว่าเป็นประตูเล็กไม่ค่อยมีคนใช้กัน ติดกับแปลงเกษตรเจ้าค่ะ ขนพวกปุ๋ยมูลสัตว์มาใส่ในแปลง”

“งั้นก็ดีข้าจะได้ไม่ต้องเดินไกล พวกเจ้าไปทำอาหารกันเถิดแล้วไม่ต้องเรียกข้าท่านหญิงก็ได้ ข้าฟังแล้วขัด ๆ  หู พวกเจ้าเป็นเหมือนสหายข้า ดูแลข้าเป็นอย่างดี เรียกข้าผู่เยว่เถิด” นางอยากให้สาวใช้เป็นกันเอง ไม่ต้องทำตัวต่ำต้อยตอนอยู่กับนาง

“ไม่ได้เจ้าค่ะ หากคนอื่นมาเห็นเข้าหรือได้ยิน เขาจะคิดว่าข้าสองคนตีตัวเสมอท่าน”

“ตอนอยู่กับข้าก็พอ เจ้าอายุไม่ต่างจากข้านัก คิดว่าข้าเป็นเพื่อนรักก็พอ ส่วนเจ้าเสี่ยวหลินไปปิดประตูให้แน่น ยกสมบัติของข้าเข้ามาหน่อย ข้าจะทำบันทึกไว้ว่ามีอะไรเท่าไหร่” นางต้องคิดแผนและหาทางหนีไม่อยู่หรอกเรือนเก่าแบบนี้ ให้เจ้าปีศาจอยู่ไปคนเดียวเถิด