บทที่ 3 ข้าคือฮูหยินใหญ่ 1/2

หลินหงเหลียน ในร่างผู่เยว่กำลังฝันเรื่องราวต่าง ๆ  ที่เกิดขึ้นกับร่างของนาง ชีวิตผู้หญิงที่น่าสงสาร พ่อไม่รักส่งมาแต่งงาน แล้วยังโดนสามีแสนเย็นชาร้ายกลับ ชีวิตนางช่างอาภัพนัก

          น้ำตาแห่งความเศร้าเสียใจกับการจากไปตรึงตาตรึงใจนางนัก จนนางร้องไห้ออกมา อย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว

          “ผู่เยว่..ผู่เยว่...ผู่เยว่” หงเหลียนร้องเรียกนางเสียงดัง จนสาวใช้สองคนรีบวิ่งมาดู

          “ท่านหญิงเป็นอย่างไรเจ้าคะ..ท่านหญิง..” เสี่ยวหลินและเสี่ยวชิงจับมือของผู้เป็นนายไว้ คาดว่าคงละเมอด้วยฤทธิ์ไข้ เหงื่อที่โทรมใบหน้าบ่งบอกถึงความทรมานของนายสาวได้เป็นอย่างดี สองสาวใช้น้ำตาริน แค่ท่านหญิงมีชีวิตต่อพวกนางก็ไม่ขออะไรแล้ว จากนี้ไปจะดูแลท่านหญิงให้เป็นอย่างดี

          “เฮือก!!!” หลินหงเหลียนสะดุ้งตื่นขึ้น มองหน้าหญิงสาวสองคนแล้วคิดเรื่องในฝันเมื่อสักครู่ ความทรงจำต่าง ๆ  ไหลมารวมกัน ปนเปจนปวดหัว

          “อื้อ...ท่านหญิงฟื้นแล้วเสี่ยวหลิน ฟื้นแล้ว” เสี่ยวชิงบอกเพื่อนด้วยความดีใจ

          “ข้าเห็นแล้ว ข้าเห็นแล้ว” เสี่ยวหลินดีใจทั้งน้ำตา ที่ผู้เป็นนายยังไม่ตาย

          หลิงหงเหลียนสะบัดศีรษะ ไล่ความมึนงงต่าง ๆ  จับหน้าจับตัวยกมือขึ้นมอง ‘นี่!! นี่เรามาอยู่ในร่างนี้จริง ๆ  เหรอ โอววว ร่างเล็กหุ่นเฟิร์มมาก ผิวสวยขาวผ่อง โอววว แม่จ้าว นี่มันสวยกว่านางงามเสียอีก โอ้วมายก๊อด นี่ไม่ได้ฝันไปใช่ไหม’

          หลินหงเหลียน ชื่นชมกับร่างนี้มาก นี่คือความใฝ่ฝันของดาราทุกคน ที่จะมีหุ่นงามเพียงนี้ แม้นางเป็นดาราดัง แต่ว่าหุ่นนางยังไม่สวยเท่านี้เลย ร่างเล็กแขนขาเรียวโดยไม่ต้องออกกำลังกาย

          “นี่ข้าจริงเหรอ....ดีใจอย่างแรง” นางเก็บความดีใจไว้ไม่อยู่ ตะโกนออกมาลั่นห้อง

          สองสาวใช้มองหน้ากันงง ว่าท่านหญิงผู้แสนเรียบร้อย ตะโกนด้วยถ้อยคำประหลาดแถมยัง...

          “นี่เจ้าสองคนเอากระจกให้ข้าหน่อย เร็วข้าอยากเห็นใบหน้า” เสี่ยวหลินรีบไปหยิบให้ผู้เป็นนายทันที

          “โอ้โฮ...นี่มันนางฟ้าชัด ๆ  สวยขนาดนี้รับรองงานเต็มแน่นแน่ สินค้าต้องขายดีไปด้วย เจ้าของแบรนด์สวยขนาดนี้ นี่มันสวรรค์ชัด ๆ ”

          หลินหงเหลียน ดีใจอยู่ได้ไม่นานก็ต้องคิดทบทวน แต่ว่า...ร่างนี้มาติดอยู่ในอดีตนี่สิแย่สุด ๆ  อยากให้ไปอนาคตในโลกปัจจุบันจังเลย คิดได้ดังนั้นใบหน้างามก็เศร้าขึ้นมาทันที

          “ท่านเป็นอะไรหรือเจ้าคะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่าเจ้าคะ” เสี่ยวหลินที่เห็นหน้านายสาวตัวเองเจื่อนลง ก็รีบถามด้วยความเป็นห่วง

          “ไม่มีอะไร ข้าสบายดีแล้ว เหมือนตายแล้วเกิดใหม่ ตอนนี้ร่างกายข้าแข็งแรงขึ้นแล้ว แต่ว่าหิวมากเลยไปหาอะไรให้ข้ากินหน่อย” หงเหลียน หิวแทบไส้ขาดไม่รู้ว่าร่างนี้อดอาหารมานานเท่าไหร่แล้ว ตอนนี้นางแทบไม่มีแรงเลยด้วยซ้ำ

          “ได้เจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงผู้เก่งงานบ้านงานเรือนอาสาไปทำอาหารมาให้ เพราะไม่อยากเข้าไปรบกวนในห้องครัวของบ้านใหญ่ แค่เมื่อคืนอนุชิงเหลียนมาที่เรือน สั่งการบ่าวไพร่ยกใหญ่ พวกบ่าวไพร่ในเรือนก็มองเขม่นจะแย่แล้ว

          เสี่ยวชิงนางทำอาหารง่าย ๆ  เป็นโจ๊กกับผัดผัก แล้วก็เต้าหู้ผัด มาให้นายสาวทาน เพราะอาหารที่ซื้อมาต้องเก็บไว้ทำหลาย ๆ วัน กว่าจะหนีออกไปได้แต่ละรอบเพื่อซื้ออาหารยากเย็นนัก พวกนางมาอยู่ที่นี่ไม่มีญาติที่ไหน ครั้นจะออกไปอยู่ข้างนอกเป็นเพียงหญิงก็อันตรายนัก คงต้องทนอยู่ในจวนแห่งนี้ต่อไป เพื่ออยู่ภายใต้อารักขาของแม่ทัพไป๋

          “นี่มีแค่นี้เองเหรอ” หงเหลียน รู้สึกเศร้านัก นางมาอยู่ในร่างสาวสวยแต่ไม่ได้มีอาหารดี ๆ  กิน ผิดกับตอนอยู่ที่โลกปัจจุบันกินทิ้งกินขว้างอย่างไรก็ได้ มีเงินใช้ไม่รู้หมด

          “ตอนนี้ทานไปเท่านี้ก่อนนะเจ้าคะ เดี๋ยวคราวหน้าออกไปอีกจะซื้อของกลับมาเยอะ ๆ  เจ้าค่ะ”

          “นี่ความเป็นอยู่ของข้าลำบากเพียงนี้เชียวหรือ” หงเหลียนถามสองสาว

          ทั้งคู่มองหน้า แต่เข้าใจว่าเพราะป่วยหนักความจำอาจจะเลอะเลือนไปบ้าง แต่ก็ค่อย ๆ บอกน่าจะจำได้ เพราะก่อนจะฟื้นท่านหมอค่อนข้างหนักใจนึกว่าจะไม่มีชีวิตรอดเสียแล้ว

          “ท่านอาจจะลืมไปชั่วขณะ ตอนป่วยจิตใจท่านอาจได้รับการกระทบกระเทือน แต่ว่าท่านแม่ทัพไม่ได้สนใจไยดีพวกเราเลยตั้งแต่ท่านแต่งเข้ามา บ่าวไพร่ในเรือนต่างพากันกลั่นแกล้งพวกเรา” สาวใช้คนสนิทสองคนเล่าให้ผู้เป็นนายฟังเรื่องต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น ระหว่างที่ทานอาหารไป

          “เจ้าแม่ทัพไป๋...คอยดูเถอะ ข้าจะทำให้เจ้าคลานเข่ามาขอร้องข้าให้จงได้” หลินหงเหลียน เคียดแค้นนักทำกับผู้หญิงตัวเล็ก สวยราวกับนางฟ้าได้อย่างไรกัน นางจดบัญชีแค้นไว้ในใจ จะแก้แค้นให้ผู่เยว่ผู้น่าสงสาร

          “ว่าแต่ไอ้เจ้าแม่ทัพอะไรนั่น...ไม่ได้เข้าหอกับข้าใช่ไหม” หลินหงเหลียน ถามเพื่อความแน่ใจ แม้ในฝันภาพต่าง ๆ  ผ่านมาให้ดูเหมือนภาพยนตร์ แต่ก็อยากมั่นใจ

          “ท่านแม่ทัพมา แต่ไม่ได้เข้าหอทั้งยังดูแคลนท่านด้วย”

          “ดี...ดีมาก ข้าจะทำให้เจ้านั่นจำจนวันตาย” หลินหงเหลียน คิดแค้นและยังหาวิธีที่จะออกจากที่นี่ไป ใจจริงอยากให้เจ้านั่นเขียนใบหย่าให้เลย แต่ต้องวางแผนให้ดีก่อน

          “ดี วันนี้พวกเจ้ามีอาหารอะไรในครัวก็มาทำกินเถิด...พรุ่งนี้พวกเราจะไปตลาดกัน” หลินหงเหลียน ในร่างผู่เยว่ บอกสาวใช้ที่นั่งมองนางกินอย่างเดียว คงกลัวว่านางจะไม่อิ่ม

          “จะดีหรือเจ้าคะ ท่านเพิ่งจะดีขึ้น จะออกไปโดนลมจะแย่เอานะเจ้าคะ”

          “ข้าดีขึ้นแล้ว ที่จริงข้าตายไปแล้ว แต่ท่านยมบาล บอกว่าให้ข้ากลับมามีชีวิตอีกครั้ง จะมอบร่างกายที่แข็งแรงให้ ให้ข้าใช้ชีวิตให้ดี ถึงได้ตื่นมาไง อย่างที่พวกเจ้าเห็น”

          หลินหงเหลียน โกหกคำโตแต่ถ้าไม่อ้างแบบนี้ พวกนางได้ประคบประหงม เป็นคนอ่อนแอทั้งชาติเบื่อตายชัก ไหน ๆ  มาเกิดใหม่แล้วต้องทำให้โลกอดีตนี้จำสักหน่อย สมัยราชวงศ์โจวงั้นเหรอ ย้อนมาไกลโขเหมือนกัน เคยดูแต่ในซีรีส์ไม่คิดว่าตัวเองจะมาเจอด้วยตัวเอง

          “ดีขนาดนี้ พวกเราต้องไปทำบุญที่วัดนะเจ้าคะ ได้มีชีวิตใหม่”

          “เป็นความคิดที่ดี เจ้านี่ฉลาดจริง ๆ  ” นางชมสาวใช้ที่ท่าทางดูฉลาดเอาตัวรอดเก่ง กับอีกคนที่เก่งการบ้านการเรือน นางสองคนนับว่าเป็นสาวใช้ที่หน้าตาสะสวยงดงาม คาดว่าคงไว้สำหรับตอนฮูหยินมีลูกแล้ว ให้สามีนอนกับสาวใช้หรือเปล่า เพื่อไม่ให้อำนาจตกไปอยู่ในมือคนอื่น แต่เจ้าแม่ทัพไป๋ใจโฉดไม่มีวันได้แน่นอน

          สาวใช้สองคนแต่งหน้าแต่งตัวให้นายของตัวเอง นางให้เลือกชุดที่สวยและงดงามที่สุด ต้องเดินเฉิดฉายเป็นนางพญาสมกับเป็นฮูหยินใหญ่เสียหน่อย วันนี้จะลดตัวไปขอบคุณอนุชิงเหลียนที่ทำให้รอดชีวิตมาได้ และถือโอกาสไปดูหน้าเจ้าคนชั่วนั่นเสียหน่อย

          “ไหนข้าสวยหรือยัง”

          “งามเจ้าค่ะ งามนัก งามกว่าผู้ใดในเมืองนี้” เสี่ยวชิงกับเสี่ยวหลินชื่นชมผู้เป็นนาย

          “ไป ไปกัน ไปทำให้จวนแห่งนี้สะเทือนเสียหน่อย ให้มันรู้เสียบ้างว่าใครคือฮูหยินใหญ่”

          สาวใช้สองคนรู้สึกดีใจ ที่ผู้เป็นนายกลับมาสดใส ดูแล้วรู้สึกว่ามีความเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวมาก แม้ว่าบางครั้งคำพูดจาจะประหลาดไปบ้าง แต่ก็หาได้สนใจแค่ท่านหญิงของพวกนางกลับมาก็พอแล้ว

          ผู่เยว่ นางต้องท่องให้ขึ้นใจ นางคือผู่เยว่ ลืมหลินหงเหลียนไปเสีย ต่อไปนางต้องใช้ชีวิตอยู่ในร่างนี้ไปจนตาย นางเดินเฉิดฉายเชิดใบหน้างามตามทางเดินในจวนที่สร้างเป็นทางเชื่อม ดีว่าทำหลังคาไว้ตลอดไม่เช่นนั้นหากหน้าร้อนแดดแรงคงได้เหงื่อแตกพอดี แล้วเรือนของนางก็อยู่เสียหลังสุดอีกต่างหาก