บทที่ 10

“เหลวไหล! ท่านมีหลักฐานอะไรมายืนยัน แค่ใช้คำพูดเลื่อนลอยก็นึกว่าจะตัดสินใครได้เแล้วหรือ”

ไม่บ่อยนักที่จะได้เห็นเจิ้งกั๋วกงหลุดกิริยาแบบนี้ ฮ่องเต้ทอดพระเนตรแล้วให้นึกพอพระทัยอย่างยิ่ง

อี้หานชิงยังคงความสุขุม ขณะเปิดปากพูดต่อ

“เจิ้งกั๋วกงเข้าใจผิดแล้ว ต่อให้ข้าใจกล้าแค่ไหนก็คงไม่กล้าใส่ร้ายป้ายสีฮองเฮา หากท่านต้องการหลักฐานแล้วละก็ ผู้น้อยจะนำมาให้ดูเดี๋ยวนี้”

กล่าวจบจึงปรบมือสามที ฉับพลันก็มีทหารนำตัวคนกลุ่มหนึ่งเข้ามา หลี่จงกับหยางเหลียงมองใบหน้าของคนเหล่านั้น ล้วนเห็นว่าเป็นคนคุ้นเคยด้วยกันทั้งสิ้น ในบรรดาคนที่ถูกพาตัวมานั้น มีบางคนหันมาสบตากับหยางเหลียง ทว่าพริบตาก็รีบเบนหน้าหนี ราวกับว่าไม่เห็นเจิ้งกั๋วกงอยู่ในสายตากระนั้น

ชั่วขณะนั้นหยางเหลียงพลันเกิดความรู้สึกว่าเรื่องราวเริ่มอยู่เหนือการควบคุมของตนเสียแล้ว และแน่นอนว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาคิดไปเอง…

คนที่ถูกพาเข้ามาคือคนของหลี่เซวียนในกรมอาญา แต่เดิมพวกเขาเป็นเพียงลูกน้องปลายแถวที่ไม่มีใครให้ความสนใจ ที่มาติดตามหลี่เซวียนเพราะหวังพึ่งพาบารมีหนึ่งคนบรรลุ หมูหมากาไก่พลอยขึ้นสวรรค์[1] ก็[rc1] เท่านั้น

เพราะมั่นใจในตัวเอง ตอนที่ถูกสั่งให้ไปปิดปากคนเหล่านี้ หลี่เซวียนจึงไม่ได้กระตือรือร้นเท่าที่ควร ทำให้อี้หานชิงสามารถฉกฉวยโอกาสนี้ไปได้ ยามนี้หยางเหลียงได้แต่นึกเสียใจจนลำไส้เขียว

ลูกน้องกลุ่มนี้ของหลี่เซวียนล้วนเป็นพวกปลายแถว มีหรือจะเคยเจอเรื่องใหญ่โตถึงขั้นนี้ แต่ละคนพอรู้ว่าตัวเองถูกฟ้องร้องต่อหน้าพระพักตร์ก็พากันร้องหาบิดามารดาเสียงหลง ยังไม่ทันที่อี้หานชิงกับฮ่องเต้จะทำอะไร ก็รีบร้อนรับสารภาพทุกข้อกล่าวหาเสียแล้ว

“ทูลฝ่าบาท เรื่องนี้เป็นเพราะกระหม่อมอบรมเด็กในตระกูลไม่ดี ทำให้พวกเขาไปวุ่นวายกับฮองเฮา ขอทรงลงพระอาญาด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

หลักฐานพยานครบครันแบบนี้ หากไม่ให้หยางจื่อหรงยอมรับความผิดไว้กับตัวก่อน ตำแหน่งฮองเฮาของบุตรสาวคงสั่นคลอนเป็นแน่

หลี่จงเห็นพันธมิตรพลิกลิ้นโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า พลันกระจ่างแจ้งแก่ใจรีบเอ่ยสนับสนุนทันที

“ฝ่าบาททรงมีพระเมตตา เรื่องนี้ฮองเฮาเองก็ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ เป็นเจ้าลูกสุนัขของกระหม่อมที่แอบอ้างกระทำเรื่องชั่วช้าเหล่านี้พ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้สดับฟังเรื่องราวอย่างเงียบเชียบ มุมโอษฐ์เหยียดโค้งเป็นรอยเย้ยหยัน ก่อนจะจางหายไปในชั่วพริบตา คงต้องบอกว่าจิ้งจอกเฒ่าแซ่หยางเดินหมากตานี้ได้ดีจริงๆ เพราะถ้าหากเป็นคำสั่งของฮองเฮา เรื่องนี้ย่อมร้ายแรงตามฐานันดรของนาง แต่เมื่อเปลี่ยนมาเป็นหลี่เซวียนกับท่านหญิงคังหนิงแล้ว เรื่องราวก็ดูจะไม่ใหญ่โตอันใด อีกทั้งยังสามารถปัดความเกี่ยวข้องไปจากสกุลหยางได้อย่างหมดจด

แต่นี่ก็เป็นผลลัพธ์ที่พระองค์คาดเดาเอาไว้อยู่แล้วมิใช่หรือ…

“ถ่ายทอดราชโองการลงไป ลงโทษโบยหลี่เซวียนห้าสิบที ฐานใช้อำนาจหน้าที่โดยมิชอบ” สุรเสียงตรัสสั่งเนิบช้า หยางเหลียงกับหลี่จงพลันผ่อนลมหายใจ ทว่ายังไม่ทันโล่งอกดีก็ถูกประโยคถัดมาทำให้หายใจไม่ออก “พร้อมปลดออกจากตำแหน่งขุนนาง ห้ามเข้าสอบรับราชการใดๆ ก็ตาม หากไม่ได้รับคำอนุญาตจากเจิ้น”

หลี่จงกรีดร้องตื่นตระหนกในใจ หลี่เซวียนเป็นบุตรชายคนโตของเขา ถูกสั่งห้ามรับราชการไม่มีกำหนดแบบนี้ แล้วสกุลหลี่จะเป็นเช่นไรในอนาคต

“ระ…เรื่องนี้”

“ส่วนหยางจื่อหรง เห็นแก่ท่านกั๋วกงและที่นางเป็นสตรี เจิ้นจะไม่ลงโทษโบย” หยางเหลียงคล้ายหายใจโล่งขึ้น เตรียมคุกเข่าขอบพระทัยด้วยความยินดี “แต่เจิ้นจะลงโทษถอดยศท่านหญิงตราตั้ง กักบริเวณให้นางคัดกฎระเบียบของสตรีแทน”

หยางเหลียงยืนนิ่งใบหน้าดำทะมึน คำสั่งเลิกประชุมที่ดังขึ้นไม่เข้าหูแม้แต่น้อย ได้แต่มองตามหลังฉลองพระองค์สีเหลืองด้วยใบหน้าทะมึน ถูกถอดยศท่านหญิง ทั้งยังถูกสั่งกักบริเวณ คราวนี้ชื่อเสียงคุณหนูสกุลหยางคงได้เลื่องลือกลายเป็นตัวตลกให้ทุกคนในวงน้ำชาของชนชั้นสูงแห่งเมืองหลวงได้ขบขันเป็นแน่!

ราวกับว่ากลัวคนเบื้องหลังจะไม่อัดอั้นตันใจเท่าที่ควร สุรเสียงเย็นยะเยือกจึงดังขึ้นอีกครั้ง

“โอรสสวรรค์ทำผิดมีโทษเท่าสามัญชน แม้เรื่องนี้จะบอกว่าฮองเฮาถูกคนชักจูง แต่นางเองก็มีความผิดโทษฐานที่หูเบา...หยวนกงกง เจ้าไปตำหนักคุนหนิง ถ่ายทอดคำพูดของเจิ้ง ให้ฮองเฮาสำนึกผิดอยู่ในตำหนักหนึ่งเดือน ระยะนี้เรื่องราวในวังหลังก็ให้หลินกุ้ยเฟยช่วยดูแลไปก่อน”

หยางเหลียงราวกับลูกหนังที่ถูกปล่อยลมจนแฟบ เรื่องที่หลานสาวถูกถอดยศท่านหญิงสำหรับเขานั้น ไม่อาจเทียบกับเรื่องที่บุตรสาวต้องถูกกักบริเวณเลยแม้แต่น้อย เพราะการที่ฮองเฮาถูกหลินกุ้ยเฟยแบ่งหน้าที่ดูแลวังหลังไป ก็เปรียบเหมือนสกุลหยางถูกสกุลหลินแบ่งอำนาจในมือที่มีอยู่ไปนั่นเอง

“อี้หานชิง!” ถ้าไม่เพราะเจ้าคนน่าตายนั่น สกุลหยางของเขาจะตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ได้อย่างไร “ข้าไม่ปล่อยพวกเจ้าพ่อลูกไปแน่!”

แตกต่างจากอารมณ์ขุ่นมัวของเจิ้งกั๋วกงคือท่าทีของฮ่องเต้ ยามที่หยวนกงกงกลับจากตำหนักคุนหนิง ก็เห็นพระพักตร์แจ่มใสอย่างที่น้อยครั้งจะมีให้เห็น

“ฝ่าบาท จัดการตามที่รับสั่งเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“นางเป็นอย่างไรบ้าง”

คิดถึงสภาพหยางฮองเฮาที่เสียกิริยาราวกับคนคุ้มคลั่ง หยวนกงกงพลันพูดไม่ออก ได้แต่รายงานไปตามความเป็นจริง

“กระหม่อมได้ยินมาว่าฮองเฮากับเจิ้งกั๋วกงกำลังสืบหาตัวคนพ่ะย่ะค่ะ”

ฮองเฮากับสกุลหยางวางตัวอยู่เหนือผู้อื่นมาจนเคยชิน ยามนี้ถูกคนลากลงมาคลุกดินเปื้อนโคลน ในใจคงยากจะยินยอมเป็นแน่