บทที่ 11

“จะให้กระหม่อมปิดข่าวเรื่ององค์ชายหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

คำถามถูกกล่าวออกไปเนิ่นนานทว่าไร้การตอบรับ หยวนกงกงเงยหน้ามองผู้เป็นนายแวบหนึ่ง เห็นเพียงพระขนงที่ขมวดแน่นกับดวงเนตรมังกรทอดมองอย่างไร้จุดหมาย

“หยวนกงกง เจ้าว่าอี้หานชิงในวันนี้เป็นอย่างไร”

เป็นอย่างไร…หยวนกงกงขบคิดแล้วจึงค่อยพูดด้วยท่าทีระวัดระวัง

“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมเห็นว่าการกระทำของใต้เท้าอี้ในวันนี้…ดูชาญฉลาดยิ่งพ่ะย่ะค่ะ”

ไม่ใช่ว่าที่ผ่านมาอี้หานชิงไม่ฉลาด แต่ในอดีตแม้กระทั่งคราวที่พิพาทกับหยางจี้ชวนสกุลหยาง เจ้าตัวก็ยังพุ่งชนพร้อมปะทะจนแทบจะเป็นเหตุการณ์ปลาตายตาข่ายขาดไปด้วยกันทั้งคู่ แล้วทำไมครานี้จึง…

“ละ…หรือว่า...” ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามา ดวงตาเรียวหยีของขันทีข้างพระวรกายพลันเบิกกว้าง

“เด็กสาวคนนั้นน่าสนใจยิ่งนัก เจ้าว่าหรือไม่ ถึงกับทำให้ตอไม้ทื่อๆ อย่างอี้หานชิงเอาชนะได้อย่างหมดจดไม่ต้องเจ็บเนื้อเปลืองตัว”

เป็นแค่คุณหนูในห้องหอผู้หนึ่ง กลับสามารถกางเขี้ยวเล็บตะปบมารดาแผ่นดินกับจวนเจิ้งกั๋วกงจนมีบาดแผลได้

“ไม่ต้องปิดบัง ถ้าพวกเขาอยากรู้เรื่องนี้ก็ให้รู้ไป”

บางทีเด็กนั่นอาจจะเหมาะสมกับตำแหน่งนั้นก็ได้ ใครจะไปรู้…

ยามเย็นพออี้หานชิงนั่งรถม้ากลับถึงจวน สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าเล็กซีดเซียวของบุตรี เขามองเค้าหน้าที่ชวนให้นึกถึงภรรยาผู้จากไปแล้วก็อดสะท้อนใจมิได้

“ท่านพ่อ” เห็นสีหน้าบิดาไม่สู้ดี อี้อินพลันขมวดคิ้ว นางร้องเรียกอีกฝ่ายด้วยท่าทางกังวล “เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ หรือว่าฮ่องเต้ทรงไม่พอพระทัย”

แม้จะคิดวางแผนมาอย่างดี ทว่าในใจอี้อินก็ยังมีความหวาดวิตก เพราะหากไม่เป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้ นั่นเท่ากับว่าตนเองคือคนบาปที่ผลักบิดาออกไปยืนปากเหวให้เป็นเป้าหมายคนที่คิดร้าย

“ไม่มีอันใด พ่อก็แค่รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย”

เห็นบุตรสาวมีสีหน้ากังวล อี้หานชิงจึงรีบเล่าเรื่องราวในวันนี้ให้อีกฝ่ายฟัง

“เป็นอย่างที่เจ้าเอ่ยเอาไว้จริงๆ ฮ่องเต้ทรงต้องการลิดรอนอำนาจฮองเฮากับจวนเจิ้งกั๋วกง”

ยามที่บุตรสาวออกความเห็นให้นำเรื่องนี้ไปฟ้องร้อง อี้หานชิงยังมีความรู้สึกว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ คาดไม่ถึงว่าเรื่องที่เขามองว่าเล็กน้อย จะทำให้ฮองเฮากับสกุลใหญ่สองสกุลย่ำแย่ได้ถึงเพียงนี้

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวว่าจะเล็กหรือใหญ่ เพราะทุกอย่างล้วนอยู่ที่ฮ่องเต้ว่าพระองค์ทรงต้องการผลลัพธ์แบบใดต่างหากเจ้าค่ะ” อี้อินที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดพลันถอนหายใจโล่งอก

“ในเมื่อฮ่องเต้ต้องการเล่นงานสกุลหยางกับฮองเฮา แล้วทำไมเจ้าถึงไม่ให้พ่อถวายฎีกาเรื่องสกุลหยางซ่องสุมกำลังพลเล่า”

ในมือเขามีหลักฐานการชุบเลี้ยงกองกำลังของสกุลหยางอยู่ ขอแค่ถวายมันให้กับฮ่องเต้ เก้าชั่วโคตรของตระกูลนี้ไม่มีทางหนีรอดไปได้แน่

อี้อินสำลักลมหายใจทันที บิดานางไฉน…ตรงเป็นตอไม้อย่างนี้นะ

“ท่านพ่อ ท่านทำอย่างนั้นไม่ได้นะเจ้าคะ”

เห็นบิดายังคงทำสีหน้าไม่ยินยอม อี้อินอดส่ายศีรษะถอนหายใจไม่ได้ บิดานางช่างเถรตรงเสียไม่มี

“ท่านพ่อคิดว่าระหว่างท่านกับฮ่องเต้ ผู้ใดมีกำลังคนและความสามารถมากกว่ากันเจ้าคะ”

“ย่อมต้องเป็นฝ่าบาท”

ฮ่องเต้มีทั้งอำนาจและกำลังคน แค่ลำพังหน่วยองครักษ์เงาก็ไม่มีผู้ใดเทียบเคียงแล้ว

“ใช่เจ้าค่ะ ไม่ว่าจะอำนาจหรือความสามารถ ฝ่าบาทล้วนมีมากกว่าพวกเรา เช่นนั้นสิ่งที่พวกเรารู้ มีหรือพระองค์จะไม่ทรงทราบ”

หากฮ่องเต้ต้องการเล่นงานสกุลหยางถึงตายจริง พระองค์คงลงมือเองไปแล้ว

“งั้นทำไม…” ทำไมพระองค์ไม่จัดการ คำนี้ไม่ได้ถูกถามออกไป แต่คนเป็นลูกก็คล้ายจะเข้าใจ เสียงใสจึงเอ่ยอธิบายต่อ

“สกุลหยางคือหอกข้างแคร่ ส่วนหยางฮองเฮาก็เป็นดั่งเนื้ิอร้าย แต่สองสิ่งนี้มีโล่ที่แข็งแกร่งและใช้ได้ผล นั่นก็คือองค์ชายใหญ่”

นางรู้แค่ว่าถ้าไม่มีองค์ชายใหญ่ ฮ่องเต้คงลงดาบใส่ผู้ที่กล้าท้าทายอำนาจพระองค์ไปแล้วเป็นแน่ คงไม่เพียงแค่อาศัยเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้มาเล่นงานคนเหล่านั้น

อี้หานชิงฟังแล้วยิ้มไม่ได้หัวเราะไม่ออกโดยสิ้นเชิง บุตรสาวของเขาอายุเพียงสิบหกเท่านั้น ทว่ากลับวิเคราะห์คาดเดาเรื่องราวได้ประดุจตาเห็น นางคิดอ่านได้มากกว่าตนที่เป็นบิดาเสียอีก

“อินเอ๋อร์ พ่อมีเรื่องอยากถามเจ้า”

จู่ๆ สีหน้าบิดาก็แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม อี้อินเห็นสีหน้าจริงจังข่มขวัญจนไม่กล้าเอ่ยวาจาอื่น

“เจ้าคะ”

“เจ้า…” แต่ถ้าสามารถเป็นไปได้ อี้หานชิงอยากให้บุตรสาวเป็นคุณหนูในห้องหอที่ไม่รู้เรื่องภายนอกเลยมากกว่า

“เจ้ากับองค์ชายเก้าที่แท้มีความสัมพันธ์อันใดต่อกัน”

[1] หนึ่งคนบรรลุ หมูหมากาไก่พลอยขึ้นสวรรค์ หมายถึง คนหนึ่งได้เป็นเซียน สัตว์เลี้ยงรอบตัวพลอยได้ขึ้นสวรรค์ไปด้วย

[rc1]คนหนึ่งได้เป็นเซียนสัตว์เลี้ยงรอบตัวพลอยได้ขึ้นสวรรค์ไปด้วย