บทที่ 6

หยวนกงกงกล่าวจบก็กุลีกุจอส่งนายบ่าวสกุลอี้ขึ้นรถม้า รอจนรถม้าแล่นจากไปลับสายตา จึงค่อยพาขันทีเด็กข้างกายมุ่งหน้าไปยังตำหนักคุนหนิงอย่างรีบร้อน

“องค์ชาย…” น้ำเสียงผู้ติดตามหลังพุ่มไม้หนาเจือความสงสัย ทว่าลังเลไม่กล้าเอ่ยถาม

ร่างสูงยังคงนิ่งเฉย หากในใจลอบถอนหายใจนับครั้งไม่ถ้วน

“เสียเปรียบแล้ว ครั้งนี้นับว่าขาดทุนแล้วจริงๆ”

เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบาคล้ายคนอับจน ทว่าดวงตาเรียวกลับเปล่งประกาย ดูอย่างไรก็ไม่เห็นมีท่าทีสลดหมือนที่พร่ำบ่นสักนิด

องค์ชาย...พระองค์จะแสร้งปากกับใจไม่ตรงกันให้ผู้ใดดูหรือพ่ะย่ะค่ะ!

สถานการณ์ในตำหนักคุนหนิงหลังอี้อินจากไปนั้นกดดันยิ่ง ฮ่องเต้ประทับด้วยพระพักตร์เย็นชา เบื้องหน้าพระองค์คือหยางฮองเฮาที่มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก

ตั้งแต่เสด็จมาจนถึงตอนนี้ ฮ่องเต้ยังไม่ตรัสให้นางยกเลิกการทำความเคารพ ทำให้หยางฮองเฮาต้องยืนค้างในท่วงท่าเดิมมาพักใหญ่แล้ว ส่วนหลี่เซวียนที่เดิมรั้งอยู่รอชมเรื่องสนุกมีหยาดเหงื่อผุดพราวบนใบหน้า ทว่าเจ้าตัวไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ

“ฝ่าบาท”

ในที่สุดหยวนกงกงก็กลับมา ฮองเฮาพลันผ่อนลมหายใจเฮือกหนึ่ง รอให้ฮ่องเต้สั่งยกเลิกการทำความเคารพเงียบๆ ทว่าใบหน้าร้อนรนของขันทีคนสนิททำให้ใจนางรู้สึกหวาดเกรงขึ้นมา

“คุณหนูอี้เป็นลมสลบไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

พอได้ยินพระพักตร์บึ้งตึงก็ยิ่งเปี่ยมโทสะ

“ดี! ดียิ่ง!”

หยางฮองเฮายืนโงนเงนดุจปลายเท้าไม่ติดพื้น ตอนจากไปก็ยังดีๆ อยู่เลยมิใช่หรือ

“จะเป็นไปได้อย่างไร เปิ่นกงให้นางนั่งคุกเข่าเพียงไม่นานเท่านั้น ฝ่าบาท...หม่อมฉันไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อเด็กสาวสกุลอี้นะเพคะ”

เห็นแววพระเนตรแสดงออกถึงความไม่เชื่อ หยางฮองเฮายิ่งร้อนใจ นึกสาปแช่งอี้อินอย่างถึงที่สุด

“นางเป็นลม แล้วตอนนี้อยู่ที่ใด หยวนกงกงได้ตามหมอหลวงมาดูแล้วหรือยัง”

ถึงอย่างไรก็ผ่านร้อนหนาวมาไม่น้อย ไม่นานหยางฮองเฮาก็ได้สติ นางสอบถามหยวนกงกงพลางลอบคิดหาวิธีจัดการเรื่องราว ต่อให้ฮ่องเต้จะไม่พอพระทัย แต่ถ้านางดูแลเด็กนั่นให้ดี แล้วฉวยโอกาสนี้มอบสมรสให้แก่อีกฝ่ายกับโอรส เพียงเท่านี้ก็สามารถปิดปากผู้คนและทำให้เรื่องวุ่นวายจบลงด้วยดีได้แล้ว

ทว่าถ้อยคำต่อมาของหยวนกงกงก็ปิดประตูความคิดของฮองเฮาจนหมดสิ้น

“ทูลฮองเฮา กระหม่อมเห็นว่าเวลาไม่เช้าแล้ว แถมคนเองก็อาการไม่ค่อยดีนัก จึงให้รถม้ารีบพานางกลับจวนสกุลอี้ไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

หยวนกงกงเห็นสีหน้าหยางฮองเฮาคล้ายบิดเบี้ยวไปวูบหนึ่ง ขันทีใหญ่พลันก้มหน้ากล่าวต่อ

“กระหม่อมเกรงว่าหากชักช้า ใต้เท้าอี้จะเป็นห่วงบุตรสาว อีกทั้งยังไม่ดีต่อการรักษาคุณหนูอี้ด้วย”

หยางฮองเฮาพูดไม่ออก คิดอยากร้องตะโกนด่าคนตรงหน้าให้สุดเสียง ในวังมีหมอหลวงสามารถต่อแถวเป็นขบวนได้ยาวเหยียด สุ่มเลือกมาสักคนใครบ้างที่ไม่มีฝีมือ แต่เจ้าขันทีชั่วนี่กลับรีบไล่คนไปเสียอย่างนั้น ไม่เพียงขัดขวางแผนการ ทั้งยังดับหนทางไปต่อของนางจนสิ้น

“ช่างเถอะ” ฮ่องเต้ขมวดพระขนง ตรัสอย่างไม่ต่อความ “ให้หมอหลวงตามไปรักษาที่จวนสกุลอี้ หากต้องใช้ยาตัวไหนก็ให้มาเบิกเอากับคลังหลวง”

ตรัสจบวรกายสูงก็เสด็จจากไปทันที หางพระเนตรไม่แม้แต่จะเหลือบมองไปทางหยางฮองเฮา ชั่วพริบตาที่ฝ่ายหลังรู้สึกตัว ก็เห็นเพียงสีเหลืองของฉลองพระองค์ที่อยู่ไกลลิบแล้ว

เพล้ง!

ฮ่องเต้ยังเสด็จไม่พ้นเขตตำหนัก ฮองเฮาก็ปัดชุดชาตกแตกเสียแล้ว นี่มิใช่จะแสดงออกให้รู้ว่าพระนางไม่พอใจฮ่องเต้หรือ หลี่เซวียนคิดพลางกล่าวเตือนผู้เป็นน้า

“ท่านป้าหญิง! พระองค์ต้องทรงพระทัยเย็นไว้นะพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าจะห้ามเปิ่นกงไปไย” หยางฮองเฮาเค้นเสียงใบหน้าถมึงทึง “หลายปีมานี้แม้ไม่รักใคร่เอ็นดู แต่เคยมีครั้งไหนบ้างที่พระองค์ทรงไม่ไว้หน้ากันเยี่ยงนี้”

กับอีแค่บุตรสาวขุนนางตัวเล็กๆ ผู้หนึ่งมีค่าพอให้ฮ่องเต้ทรงยอมแตกหักกับนางและสกุลหยางเชียวรึ หรือทรงต้องการบอกเป็นนัยว่าพระองค์ไม่คิดจะอดทนกับสกุลหยางอีกต่อไปแล้ว หยางฮองเฮาใช้ชีวิตฝ่าแดดลมพายุฝนในวังหลังมาเกือบครึ่งชีวิต สติปัญญาย่อมไม่ใช่ชั่ว เพียงไม่นานนางก็หรี่ตาลงต่ำเมื่อคิดอะไรได้

“เซวียนเอ๋อร์ เจ้าจงไปหาท่านตา ให้เขาส่งคนไปสืบดูว่าก่อนที่ฝ่าบาทจะเสด็จมาตำหนักคุนหนิง มีใครได้ไปเข้าเฝ้าพระองค์บ้าง”

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม คนที่ทำให้แผนของนางล่มไม่เป็นท่าต้องชดใช้!

ทางจวนสกุลอี้เองยามนี้ก็มิได้สงบ โดยเฉพาะเจ้าของจวนที่ยืนตีสีหน้าเคร่งขรึมไม่หาย ทำให้บรรดาบ่าวไพร่ตลอดจนหมอหลวงต่างก็ยิ่งมีท่าทีเคร่งเครียดไม่ต่างกัน

“ในเมื่อท่านหมอบอกว่าอาการบุตรสาวข้าไม่ร้ายแรง แล้วเป็นเพราะเหตุใดทำไมนางจึงไม่ฟื้นเสียทีเล่า” อี้หานชิงไต่ถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่กลับให้ความรู้สึกกดดันยิ่งสำหรับหมอหลวง