บทที่ 7

หมอหลวงแซ่หวังยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก อธิบายด้วยท่าทีตะกุกตะกัก

“ใต้เท้าอี้ ข้าตรวจดูอย่างละเอียดแล้ว บุตรสาวท่านไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงจริงๆ ส่วนที่ว่าทำไมนางยังไม่ฟื้นนั้น ข้าเองก็จนใจ”

เขาทำทุกอย่างแล้วจริงๆ เพียงแต่ไม่ว่าจะป้อนยาหรือกดจุด คนป่วยก็ยังนอนนิ่งไร้การเคลื่อนไหว เขาเองก็จนใจไม่รู้จะบอกยังไงดี

“บางที ร่างกายนางอาจต้องการการพักผ่อน รอสักพักนางคงตื่นขึ้นมาเอง”

อี้หานชิงใบหน้าถมึงทึง แต่เขาไม่ใช่หมอ ย่อมไม่อาจโต้แย้ง ดวงตาผู้เป็นบิดาฉายแววขุ่นเคือง ก่อนเอ่ยขอบคุณหมอหลวงและสั่งให้คนไปส่งอีกฝ่ายกลับ

“เจ้าบอกว่าฮองเฮาสั่งให้คุณหนูคุกเข่าอยู่หน้าตำหนักตั้งแต่ยามอู่รึ”

ยามอู่ถึงยามเซิน ต่อให้ไม่ถูกแสงแดดแผดเผาเพราะเป็นช่วงฤดูเหมันต์ แต่สายลมที่หนาวเย็นก็คร่าชีวิตคนได้เช่นกัน

“ดี! ดียิ่ง! หยางฮองเฮาตัวดี สกุลหยางตัวดี”

เห็นบุตรสาวถูกทำร้ายบีบหัวใจเช่นนี้ ในใจอี้หานชิงดั่งมีกองไฟลุกโชน ประหนึ่งต้องการแผดเผาผู้เป็นชนวนเหตุให้มอดไหม้ไปตามๆ กัน

คนพวกนั้นคิดว่าสกุลอี้ของเขารังแกได้ง่ายนักใช่หรือไม่!

“เตรียมรถม้าไว้ ประเดี๋ยวข้าจะเข้าวัง!”

อี้หานชิงหันมามองบุตรสาวที่ยังไม่ได้สติ พลางกำชับปี้หยวนคอยดูแลเจ้านายให้ดี จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือของตนเองทันที

ไม่มีใครรู้ว่าอี้หานชิงเข้าไปทำสิ่งใดในห้องหนังสือ ทว่าก่อนที่แสงอาทิตย์จะลาลับขอบฟ้า ใต้เท้าอี้ที่แต่งชุดขุนนางขั้นสามเต็มยศก็มาปรากฏตัวที่วังหลวงเพื่อขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้

“เขามาแล้วหรือ” ฮ่องเต้วางพู่กันพลาง ตรัสสุรเสียงชืดชา “ให้เขาเข้ามาเถอะ”

บุตรสาวถูกกระทำขนาดนี้ ต่อให้เป็นคนอื่นที่ไม่ใช่อี้หานชิงก็ย่อมมีโทสะ เพียงแต่จะมีสักกี่คนที่สามารถทำให้สกุลหยางสั่นสะเทือนได้

“อย่าทำให้เจิ้น[1] ผิดหวังในตัวเจ้าเล่า อ้ายชิง[2][rc1] ”

แน่นอนว่าอี้หานชิงคนจริงย่อมไม่ทำให้ฮ่องเต้ผิดหวัง เขาหอบเอาฎีกาที่เขียนขึ้นยาวเหยียดมายื่นต่อเบื้องพระพักตร์ แสดงท่าทีปักหลักพร้อมถลกแขนเสื้อถกบทความอย่างจริงจังยิ่ง

ในฎีกามีกล่าวฟ้องร้องถึงเรื่องใช้ตำแหน่งท่านหญิงข่มเหงผู้อื่นของท่านหญิงคังหนิง การรับใช้ผู้มีอำนาจโดยมิชอบของหลี่เซวียนแห่งกรมอาญา ตลอดจนการให้ท้ายสกุลเดิมของหยางฮองเฮา

หยวนกงกงที่ยืนก้มมองพื้นในตอนแรกเงยหน้าตกตะลึง อี้หานชิงยังคงความสุขุม เจ้าตัวร่ายยาวถึงเรื่องที่ท่านหญิงคังหนิงเรียกใช้งานหลี่เซวียน จากนั้นก็เป็นหลี่เซวียนใช้งานคนของกรมอาญาโดยพละการด้วยวาจาน้ำไหลไฟดับ โยงไปถึงฮองเฮากับสกุลหยางที่กระทำการสอดมือยุ่งเกี่ยว สร้างอำนาจมืดในกรมการปกครองจนเสียระบอบดวงตาขันทีคนสนิทเหม่อลอย ยิ่งฟังก็ยิ่งอดผงกศีรษะอย่างเห็นด้วยไม่ได้ คิดไม่ถึงเลยว่าใต้เท้าอี้ที่ปกติไร้มนุษยสัมพันธ์จะมีความสามารถในการพูดมากปานนี้

อีกฝ่ายแค่เปิดปากประโยคหนึ่งก็ลากเอาท่านหญิงคังหนิงกับฮองเฮา รวมไปถึงผู้อยู่เบื้องหลังอย่างสกุลหยางกับสกุลหลี่มามัดรวมกันได้แล้ว

เพียงแต่…ไม่รู้ว่าฝ่าบาทจะทรงคิดเห็นเช่นใด

เพราะไม่กล้ามองพระพัตร์ฮ่องเต้ หยวนกงกงจึงไม่อาจมองเห็นรอยสรวลบางเบาขององค์พระหมื่นปี

อี้หานชิงไม่เคยทำให้พระองค์ผิดหวังเลยจริงๆ

ยามอี้หานชิงขึ้นรถม้ากลับจากวัง ดวงตะวันก็เปลี่ยนเป็นพระจันทร์แหว่งเสี้ยวเสียแล้ว ใบหน้าเคร่งขรึมที่ยังดูดีกว่าวัยมองผ่านหน้าต่างรถม้าอย่างไร้จุดหมาย

การโยนหินถามทางของเขาได้รับคำตอบแล้ว พรุ่งนี้ผลลัพธ์ที่ออกมาคงไม่ผิดจากที่คาดไว้สักเท่าไร หากในใจกลับหนักหน่วงคล้ายมีก้อนหินหนักถ่วงรั้งเอาไว้กระนั้น

อินเอ๋อร์ จากนี้ไปเจ้าจะใช้ชีวิตได้ดั่งที่หวังหรือไม่นั้น อาจมิได้ขึ้นอยู่กับตัวเจ้าแล้วก็เป็นได้...หัวอกคนเป็นบิดาครุ่นคิด

ในวังวนแห่งสายน้ำโคลนนี้ เมื่อแปดเปื้อนไปแล้วการจะถอนตัวออกมานั้นยากยิ่ง…

ตราบจนรถม้าแล่นเข้าสู่จวนท่ามกลางความมืด ผู้ที่อยู่ภายในก็ยังคงครุ่นคิดไม่สร่าง

“ท่านพ่อ…”

อี้อินเพิ่งตื่นจากอาการอ่อนเพลีย ร่างบางหันมามองทางประตู ก่อนจะเรียกขานบิดาด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“อินเอ๋อร์เจ้าฟื้นแล้ว” อี้หานชิงเปลี่ยนสีหน้าเคร่งขรึมเป็นยินดีในทันทีที่สายตาเห็นบุตรสาวได้สติ “เป็นอย่างไรบ้าง เจ็บปวดตรงไหนหรือไม่”

“ลูกไม่เป็นอะไรแล้วเจ้าค่ะ ขอโทษที่ทำให้ท่านพ่อต้องเป็นห่วง”

เห็นบิดามีท่าทางวิตกกังวล อี้อินพลันรู้สึกผิดไม่น้อย นางรับฟังคำพูดของหยวนกงกงเลยแสร้งเป็นลมหมดสติ ไม่ทันคาดคิดว่าร่างกายที่ต้องลมหนาวจะทำให้เผลอหลับไปจริงๆ

“เด็กโง่ จะขอโทษทำไม พ่อมีเจ้าเป็นบุตร ไม่ให้ห่วงเจ้าแล้วจะไปห่วงใคร” อี้หานชิงเหน็บชายผ้าห่มให้บุตรสาว พลางเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยน “พักผ่อนเสีย เจ้าไม่ต้องคิดมาก พรุ่งนี้พ่อจะให้คนพวกนั้นชดใช้ให้แก่เจ้าเอง”