บทที่ 8

ฤทธิ์ยาที่ดื่มทำให้รู้สึกง่วงอยู่ไม่น้อย อี้อินพยักหน้าหลับตาไม่โต้แย้ง เนื่องจากพรุ่งนี้ยังมีอะไรอีกมากมายที่ต้องตระเตรียม อี้หานชิงจึงไม่ได้รั้งอยู่พูดคุยกับบุตรสาวนานนัก เขารอจนอีกฝ่ายหลับสนิทก็ผละจากมาทันที

ในราตรีนี้จึงมีทั้งผู้ที่หลับใหลและไม่อาจหลับ รวมไปถึงหลับไม่ลงอย่างคนบางคนอีกด้วย

เช้าตรู่ยามเฉิน อี้หานชิงในชุดขุนนางเต็มยศก็ขึ้นรถม้าออกจากจวนท่ามกลางปรอยหิมะบนเส้นทางสีขาว

เมื่อขุนนางอี้มาปรากฏกายที่ท้องพระโรง สายตาหลายคนหันมาที่เขาอย่างเป็นจุดสนใจ ทว่าใบหน้าของอี้หานชิงกลับไร้อารมณ์จนมิอาจคาดเดาได้

“ใต้เท้าอี้มาแล้ว” ขุนนางขั้นสามจากกรมพิธีการผู้หนึ่งกล่าวขึ้น ในน้ำเสียงแฝงแววสนิทชิดเชื้ออย่างที่ไม่เคยมีให้มาก่อน “เมื่อวานได้ยินมาว่าท่านเข้าวังตอนค่ำ”

อี้หานชิงหลุบตาลงต่ำ คนที่อยู่ตรงหน้าคือใต้เท้าซุนแห่งกรมพิธีการ เขาจำได้ว่าสกุลซุนนั้นมีความสัมพันธ์อันดีกับสกุลหยาง คาดว่าการทักทายครั้งนี้คงมุ่งหวังสืบข่าวแทนตาเฒ่าหยางเหลียงกระมัง

“ปิดท่านไม่ได้เลยจริงๆ ดูเหมือนว่าหูตาของใต้เท้าซุนจะกว้างขวางและว่องไวไม่น้อย” สุ้มเสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์กล่าวต่อ “หากฝ่าบาททรงทราบว่าท่านมีความสามารถถึงขนาดนี้ พระองค์จะต้องดีพระทัยมากแน่ๆ”

รอยยิ้มเปี่ยมอัธยาศัยบนใบหน้าใต้เท้าซุนพลันเหือดแห้ง มีคนคอยสืบข่าวความเคลื่อนไหวตัวเอง ฮ่องเต้รู้มีหรือจะยินดี แค่พระองค์ไม่สั่งลงโทษเขาก็ขอบคุณฟ้าดินแล้ว

อี้หานชิงเจ้าคนชั่วช้านี่จงใจวางหลุมดักเขาชัดๆ!

หลังจากนั้นใต้เท้าซุนผู้เปี่ยมไปด้วยไมตรีจิตก็ค่อยๆ เขยิบออกห่างใต้เท้าอี้อย่างตั้งใจ ภายใต้สายตากดดันของฝ่ายหลัง

“ใต้เท้าอี้เป็นผู้มีจิตใจเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวดุจต้นไม้ใหญ่ เพียงแต่ถ้าลมพายุแรงหากต้นไม้ใหญ่ฝืนตั้งตรงเกินไป ก็อาจหักโค่นเอาได้ง่ายๆ”

บุรุษสูงวัยในชุดขุนนางขั้นหนึ่งกล่าวขึ้น ดวงหน้าชราของเขาปรากฏรอยยิ้มอารี

“ท่านว่าจริงหรือไม่”

“ท่านกั๋วกงชื่นชมเกินไปแล้ว ถึงต้นไม้ใหญ่จะหักโค่นง่ายดั่งที่ท่านว่า ทว่ายามมันล้มก็อาจลากเอาผู้ที่อยู่โดยรอบไปด้วยได้” อี้หานชิงสบสายตาคนตรงหน้า พลางถามกลับด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ “ท่านว่าจริงหรือไม่เล่า”

หยางเหลียงไม่เปลี่ยนสีหน้า รอยยิ้มปรุงแต่งยังคงไม่ขาดหาย ทว่าแววตานั้นทอประกายลึกล้ำวูบหนึ่ง คิดถึงการกระทำที่เป็นเสมือนเผาหยกพร้อมศิลา[3][rc2] ของคนตรงหน้าเมื่อครั้งอดีต ประมุขสกุลหยางก็หว่างคิ้วยับย่นขึ้นมาทันที ดูท่าว่าบุตรสาวของเขาจะปลุกสุนัขบ้าในกาลก่อนขึ้นมาอีกครั้งแล้ว

เสียงแหลมขานแจ้งการเสด็จของฮ่องเต้พลันดังขึ้น ตัดบทสนทนาระหว่างอี้หานชิงกับหยางเหลียง ทั้งคู่จึงหันไปให้ความสนใจผู้ที่ประทับบนบัลลังก์แทน ทิ้งไว้เพียงสายตานำพาความสงสัยของสหายขุนนางรอบด้าน

บนบัลลังก์มังกร ฮ่องเต้ประชุมราชการด้วยท่าทีปกติเหมือนทุกวัน บรรดาขุนนางต่างถวายรายงานตามหน้าที่ของตน โจวฮ่องเต้ทรงสดับฟังปัญหาน้อยใหญ่ พลางมอบหมายคำสั่งแก้ไขเรื่องราวตามสมควร ไม่ช้าเวลาก็ล่วงเลยผ่านไปกว่าสองชั่วยาม

“ใครมีเรื่องอะไรจะรายงานอีกหรือไม่” พระเนตรมังกรกวาดมองรอบข้าง สุรเสียงที่ตรัสราบเรียบไร้ระลอกคลื่น “ถ้าไม่มีเจิ้นจะได้ยุติการประชุมแต่เพียงเท่านี้”

ในท้องพระโรงเงียบสนิท แต่ก่อนที่ฮ่องเต้จะตรัสเลิกการประชุม อี้หานชิงก็ก้าวออกมาจากแถว

“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมมีเรื่องกราบทูลพ่ะย่ะค่ะ”

ร่างในชุดขุนนางสีเข้มทรุดลงคุกเข่ากล่าวเสียงดังกังวาน โจวฮ่องเต้เลิกพระขนงเล็กน้อย ยามตรัสถามสุรเสียงเยือกเย็น

“ที่แท้ก็ใต้เท้าอี้นี่เอง เจ้ามีเรื่องอะไรต้องการพูดกับเจิ้นหรือ”

หยางเหลียงขมวดคิ้วนิ่วหน้า สายตามองการโต้ตอบของฮ่องเต้กับอี้หานชิงเขม็ง บางอย่างในใจกู่ร้องเตือนว่าการสนทนาครั้งนี้ไม่เป็นผลดีต่อตัวเอง

“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมต้องการถวายฎีกาฟ้องร้องพ่ะย่ะค่ะ”

อี้หานชิงหยิบฎีกาออกมาจากแขนเสื้อ พลางใช้สองมือยกขึ้นสูง

“เจ้าต้องการฟ้องร้องผู้ใด”

“กระหม่อมต้องการฟ้องร้องฮองเฮาฐานใช้อำนาจโดยมิชอบพ่ะย่ะค่ะ!”

[1] คำเรียกแทนตัวผู้เป็นฮ่องเต้

[2] คำเรียกแทนตัวขุนนาง หมายถึง ขุนนางอันเป็นที่รัก

[3] เผาหยกพร้อมศิลา หมายถึง การเผาหยกพร้อมหินที่ไม่แบ่งแยกระหว่างของมีค่ากับของไร้ค่า ใช้เปรียบเทียบถึงการกระทำที่ไม่แยกแยะจนทั้งสองฝ่ายสิ้นไปด้วยกัน

[rc1]"อ้ายชิง" คำเรียกแทนตัวขุนนาง ขุนนางที่รัก

[rc2]เป็นสำนวนจีนหมายถึงการเผาหยกพร้อมหินที่ไม่แบ่งแยกระหว่างของมีค่ากับของไร้ค่า ใช้เปรียบเทียบถึงการกระทำที่ไม่แยกแยะ จนสองฝ่ายต่างสิ้นไปด้วยกัน