บทที่ 10

"จอดรถไว้ที่นี่แหละ เดี๋ยวเฮียไปส่งกลับคนเดียวมันอันตราย" หลังจากจบประโยคเอวาลินก็ขมวดคิ้วแรงมาก ท่าทีดูเป็นห่วงแบบนี้มันคืออะไร!

"ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะเฮีย" หญิงสาวตอบตกลงตามมารยาทไป แม้ในใจจะไม่อยากไปกับเขาเลย เพราะขืนพ่อเธอรู้ว่าไท่หมิงไปส่งที่บ้านมีหวังได้แซวแหง ๆ เลขาที่ไหนจะมีเจ้านายสุดหล่อไปส่งถึงบ้านล่ะจริงไหม...

"ไปครับ เดี่ยวดึก"

"ค่ะ..." เอวาลินเดินตามร่างสูงออกไปจากห้องทำงานไปเรื่อย ๆ จนถึงลิฟต์ที่ยังมีร่องรอยความร้อนแรงที่เขากับเธอจูบกันเมื่อกลางวันอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับมีเพียงหัวใจที่เต้นตึก ๆ เพราะท่าทีที่ดูอบอุ่นแสนไว้ใจไม่ได้ของท่านประธานเท่านั้น

ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปจนถึงรถ Aston Martin สีดำเงาราวกับเสือดำที่พร้อมพุ่งทะยายจอดอยู่ในชั้นจอดรถผู้บริหาร เธอเดินอ้อมไปฝั่งที่นั่งผู้โดยสารและกำลังจะเปิดประตูเข้าไป แต่ก็ต้องตกใจเมื่อไท่หมิงเอ่ยพูดอะไรบางอย่างออกมา

"ขับสิ"

"คะ?"

"เป็นเลขาจะให้เจ้านายขับรถให้ได้ไง"

"หา..."

"เอ้านี่ กุญแจ" เจ้าของส่วนสูงเกือบร้อยเก้าสิบอ้อมมายืนข้าง ๆ และยื่นกุญแจรถหรูให้เธอ ก่อนเข้าไปนั่งด้วยความรวดเร็ว ทิ้งให้หญิงสาวยืนมึนงงกับตนเองสักพัก

'อีตาแก่เอ๊ย...ไอ้เราก็คิดว่าจะขับไปส่งที่ไหนได้!'

เอวาลินจำใจพาตัวเองเข้ามานั่งประจำที่คนขับอย่างเสียมิได้ โชคดีนะว่าที่บ้านเธอก็มี Aston Martin อยู่หนึ่งคันถึงจะคนละรุ่นแต่ก็น่าจะพอถูไถไปได้

บรึ้น!

เท้าเล็กเหยียบคันเร่งกระชากตัวออกมาจากลานจอดรถด้วยความว่องไวจนทำให้คนข้าง ๆ ถึงกับขมวดคิ้วขึ้นมา เพราะไม่คิดว่ายัยน้องจะขับรถเร็วขนาดนี้

"เดี๋ยว ๆ ปกติขับเร็วแบบนี้เหรอเนี่ย!"

"ถ้าไม่เร็วจะมาหาเฮียทันภายในไม่กี่นาทีเหรอคะ" เอวาลินกล่าวด้วยความจริง เพราะเธอก็ขับรถด้วยความเร็วระดับประมาณนี้อยู่ตลอด แต่เมื่อตอนค่ำน่ะเร็วเป็นพิเศษ เพราะกลัวคุณชายจะด่าว่าเธอกลับมาบริษัทสายเลยเหยียบแทบมิดไมล์มาเลยทีเดียว

"ช้าลงหน่อย" เอวาลินเหลือบไปดูท่าทีของคนข้าง ๆ และเห็นเขาใช้มือจับเข็มขัดแน่น ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขาน่าจะไม่ชินกับการขับรถไวดุจม้าคึกแบบที่เธอกำลังทำอยู่ แบบนี้ก็ดีเลยสิจะได้แกล้งให้หนำใจไปเลย!

บรึ้น!

มือน้อยจับพวงมาลัยแน่น นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนฉายแววสนุกขณะที่กระชากเกียร์และเหยียบคันเร่งให้พุ่งทะยานเร็วขึ้นอีกจนเสียงเครื่องยนต์คำรามดังลั่นท้องถนน

"เอวาลิน!" เสียงทุ้มคำรามลั่นด้วยความหวาดเสียว ถึงเขาจะมีรถซูเปอร์คาร์สะสมไว้มากมาย แต่ก็ไม่ใช่คนชอบขับรถเร็วอะไร มีไว้สะสมเฉย ๆ แต่เรื่องความเร็วอยู่ในเกณฑ์ปกติ ไม่ได้ไวดุจจรวดเหมือนที่ยัยตัวเล็กกำลังทำตอนนี้

"ขา..." แม้ว่าเอวาลินจะขานรับเสียงออดอ้อน แต่เธอกลับเหยียบคันเร่งให้เพิ่มขึ้นไปอีกจนรถ Aston Martin คันงามแล่นผ่านทางโค้งอย่างน่าหวาดเสียว ตอนนี้เธอรู้สึกสนุกจนอยากจะหัวเราะออกมาเมื่อปลายสายตาเห็นท่าทีหวาดกลัวความเร็วที่เธอเร่งเหยียบอย่างเห็นได้ชัด ก็อย่างว่า...แก่แล้วอะเนอะ จะหัวใจวายง่ายก็ไม่แปลก

"ถ้ายังไม่จอดเฮียจะไล่เธอออก!"

เอี๊ยด!

คำประกาศิตของไท่หมิงหยุดทุกอย่างได้เฉียบพลันก่อนที่เลขไมล์จะขึ้นไปแตะร้อยแปดสิบกว่าได้ทัน เอวาลินเลี้ยงพวงมาลัยมาจอดอยู่ข้างถนนช้า ๆ เพื่อให้ไท่หมิงได้นั่งพักหายใจหลังจากไปผาดโผนกับเธอมาเมื่อกี้

"ขอโทษค่ะเฮีย...อื้อ" ทันทีที่รถยนต์สีดำจอดสนิทคนตัวสูงก็ไม่รอช้า รีบคว้าท้ายทอยของน้องมาจูบปิดปากทันที

ริมฝีปากได้รูปจงใจบดเบียดกับกลีบปากอิ่มแรง ๆ แม้ว่าเขาจะไม่ได้สอดปลายลิ้นเข้ามา แต่สัมผัสก็มากพอที่จะทำให้เธอหัวใจเต้นแรงได้

เขาบดขยี้ริมฝีปากของเธอราวกับจะระบายโทสะที่กำลังคุกรุ่นเพราะเด็กดื้อ ริมฝีปากของไท่หมิงจูบเธออยู่นาน แล้วก็ถอนริมฝีปากออกไปโดยที่เสียงถอนจูบจากริมฝีปากดังขึ้นอย่างชัดเจนจนเธอหน้าแดงด้วยความขวยเขิน ไม่ใช่ว่าไม่เคยจูบกันเสียเมื่อไหร่...แต่วันนี้เขาจูบเธอด้วยความตั้งใจสองรอบแล้วนะ

"เฮียจูบเอวาทำไม..."

"เพราะเธอดื้อ"

"จำไม่ได้เหรอว่าเมื่อก่อนเฮียเป็นคนยังไง"

จำได้สิ จำได้ดีเลยแหละว่าเมื่อก่อนเวลาเธอทำตัวซุกซนหรือแอบดื้อหน่อย ๆ เขาก็ชอบจับเธอมาจุ๊บหนัก ๆ เป็นการลงโทษ แต่ในสถานการณ์ตอนนี้นี่เขาจงใจจะแตะเนื้อต้องตัวยั่วให้เธอทนไม่ไหวเองใช่ไหม...แต่สาวมั่นอย่างเธอคงจะไม่ยอมอยู่เฉย ๆ ให้เขาปั่นหัวเล่นหรอกนะ

"งั้นเฮียก็น่าจะจำได้ว่าเอวาเป็นคนยังไงเหมือนกัน" ว่าจบมือน้อยก็สอดเข้าไปที่กลุ่มผมดำและกระชากใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้ก่อนประกบปากจูบลงไปทันที และดูเหมือนว่าไท่หมิงเองก็รู้ว่าควรทำตัวยังไง เพราะเขาออกแรงอุ้มร่างบางให้ลอยผ่านคอนโซลกลางรถไปนั่งคร่อมอยู่บนตักแกร่งพร้อมปรับเบาะให้เลื่อนไปจนสุด

กลีบปากทั้งสองบดขยี้กันอย่างรุนแรงกว่าเมื่อช่วงเที่ยงมาก เอวาลินสอดลิ้นน้อยพยายามจะไล่ต้อนคนหน้าหล่อให้เสียการควบคุม แต่มีหรือเขาจะยอม...เพราะเขาเองก็สอดปลายลิ้นเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานแต่ทว่าแสนร้อนแรงจนเกิดเสียงแลกเปลี่ยนของเหลวเฉื่อยแฉะดังก้องภายในรถยนต์แสนเงียบ

ปลายจมูกโด่งถูไถกันและกันตามจังหวะการแลกจูบที่ร้อนแรง กลีบปากและปลายลิ้นทั้งดูดทั้งเกี่ยวกระหวัดอย่างเอาเป็นเอาตายไม่มีใครยอมใครในจูบนี้

"อืม..." ร่างสูงครางต่ำอย่างพึงพอใจเมื่อตนเองเลื่อนไล้ฝ่ามือไปจับที่สะโพกอวบและควบคุมจังหวะให้เธอบดเบียดเข้ามากับตัวตนที่แข็งตึงพร้อมสู้ทันทีที่ได้จูบ...

สะโพกอิ่มบดเบียดใส่ร่างสูงเป็นจังหวะแสนร้อนแรงชวนปลุกปั่นให้ความคิดเตลิดลอยไปถึงไหนต่อไหน หวนย้ำเตือนให้นึกถึงวันเก่า ๆ ที่เขาและเธอเคยเร่าร้อนกันมานับไม่ถ้วน

ตอนนี้ความหวานแผ่กระจายทำให้เขาและเธอต่างมัวเมาในรสสัมผัสจนเกือบจะลืมว่าตนเองยังอยู่ในเกมรักสุดร้อนแรงที่ถ้าใครทนไม่ไหวก่อนคนนั้นจะเป็นฝ่ายแพ้

แต่ใครสนกันล่ะ...ตอนนี้เขาหยุดไม่ได้แล้ว ต่อให้เธอจะมาเหยียบที่อกและทิ้งเขาไปอีกครั้งก็ไม่สนใจแล้ว...ในหัวสมองมันคิดแต่ว่าขอให้ได้โจนจ้วงใส่เรือนกายเซ็กซี่นี้อีกครั้งแม้ว่าจะเป็นในรถก็ตาม

"อ่า..." ริมฝีปากได้รูปถอดถอนจูบออกจากกลีบปากอิ่ม ก่อนจะเลื่อนไล้เข้าซุกไซ้ไปยังซอกคอหอมละมุนด้วยความหลงใหล ยิ่งสูดดมกลิ่นกายสาวก็ยิ่งชื่นใจ

นี่แหละคือสิ่งที่เขาโหยหามาตลอดเกือบปี กลิ่นนี้ใช่เลย...

"อื้อ...เฮียคะ พอแล้วค่ะ" พอคนตัวสูงถอนจูบออกเอวาลินก็เริ่มรู้สึกได้ถึงสติที่กลับคืนมาทีละนิด ถ้าปล่อยให้เขาเข้ามาคลุกวงในง่าย ๆ มันก็จะไม่เป็นไปตามแผนที่วางไว้น่ะสิ

แผนของเธอคือล่อลวงให้เขาทรมานกับความต้องการของตัวเองมาก ๆ จนต้องขอร้องยอมทุกอย่างเพื่อให้ได้แนบชิดกับเธออีกไม่ใช่มาได้กันง่าย ๆ แล้วก็จบ!

"พอเลย" เอวาลินออกแรงฟาดลงไปที่ไหล่แกร่งอยู่หลายทีกว่าที่เขาจะยอมปล่อยให้ซอกคอของเธอเป็นอิสระ ในตอนที่เขาผละออกมาใบหน้าหล่อเหลานั้นดูไม่จืดเอาเสียเลย เขาน่ะความต้องการพุ่งสูงจนแทบจะบ้าอยู่แล้ว สังเกตไม่ยากเพราะตัวตนที่แข็งตึงจนกางเกงสีดำแทบจะทะลุออกมานั้นบ่งบอกความอยากของเขาได้ดี

"ดื้อจริง ๆ นะ!" ไท่หมิงขบกรามแน่นและจับคนน้องมาจูบลงไปที่ริมฝีปากบวมเจ่อแรง ๆ อีกครั้ง ก่อนจะพาเธอกลับไปนั่งฝั่งคนขับโดยที่ความต้องการของตนเองยังคงพลุ่งพล่านยากที่จะหาทางลงได้

"รีบกลับบ้าน ไม่อย่างนั้นเฮียจะเอาเธอบนรถข้างทางนี่แหละ" เขาเอ่ยเสียงเข้มด้วยความหัวเสีย ไม่คิดเลยว่ายัยน้องจะยั่วเขาขึ้นจนแข็งไปหมดขนาดนี้ เสียฟอร์มผู้มากประสบการณ์สุด ๆ !