ตอนที่ 15 ผมไม่เคยลืมคุณ

“นายไม่ต้องห่วงอินทัช ฉันกับเวย์น่ะ ทะเลาะกันไปแบบนั้นแหละ จริงๆ แล้วฉันกับเวย์รักกันนะโว้ย...ฉันห่วงเวย์มันจะตาย เรื่องที่ฉันชอบแหย่มันก็แค่เล่นขำๆ แต่ความเป็นจริงแล้วมันคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันเลยนะโว้ย”

          “ฉันไม่อินกะนายด้วยนะกันต์ นายชอบหาเรื่องกับฉันตลอดจนบางครั้ง ฉันยังคิดว่านายไม่ชอบในสิ่งที่ฉันเป็นด้วยซ้ำ แต่ก็นั่นแหละนะ อาจเป็นเพราะเราสนิทกัน แต่ว่าฉันก็มองนายไม่ต่างไปจากนายหรอก เราคือเพื่อนกันฉันไม่ถือสาคนบ้าๆ อย่างนายหรอก”

          “อ่าวเวย์...เป็นงั้นไป มันดูแปลกนะโว้ย ที่นายพูด”

          “ไม่แปลกหรอก สิ่งที่นายทำกับผู้หญิงมากมาย นายยังไม่เจอผลกรรมนั้นไง นายเลยไม่รู้สึกอะไร ฉันขอบอกนายไว้เลยนะกันต์ ถ้าวันหนึ่งนายเจอผู้หญิงที่ใช่สำหรับนาย แล้วผู้หญิงคนนั้นไม่ได้สนใจนายอย่างที่นายคิด วันนั้นแหละเวรกรรมได้ตามทันนายแล้ว”

          “โอ้โห...นายนี่ไปบวชได้แล้วนะเวย์ พ่อพระชัดๆ”

          “ฉันคิดเหมือนที่เวย์มันพูดเหมือนกันนะกันต์ อย่างฉันเองเมื่อก่อนก็เพลย์บอยมาเยอะ คบผู้หญิงเหมือนผักเหมือนปลา ใช้เงินฟาดอย่างเดียว วันหนึ่งฉันเจอผู้หญิงที่ใช่ เขาไม่ได้มองที่ความร่ำรวยของฉันเลย มันทำให้ฉันคิดได้ว่าเงินไม่สามารถซื้อความรักที่ดีได้เลย”

          “โอ้...นี่ก็อีกคน ไปบวชด้วยกันเลย...”

          “นายนี่มันกะโหลกหนาเหมือนเดิมนะกันต์ ไม่รู้สึก ไม่สำนึก สักวันเถอะถ้าวันนั้นมาถึงเมื่อไรนายจะหนาว คอยดู”

          “เออรู้แล้ว ไม่ต้องเทศน์ฉันมาก แค่นี้ฉันก็สำนึกผิดไม่ทันอยู่แล้ว...ว่าแต่นายอินทัช นายไม่สนใจคู่หมั้นตัวเองเลยเหรอวะ น้องรินรดาคนสวยของนายน่ะ”

          “ไม่! ฉันไม่ได้รักเธอ เรื่องนี้คุณอาฉันเป็นคนจัดการ เธอมาหาฉันสองครั้งแล้ว แต่ไม่เจอฉัน และฉันไม่คิดที่จะแต่งงานกับเธออยู่แล้ว”

          “อ่าว แล้วนายจะหมั้นกับเธอทำไมวะ”

          “หมั้นตอนอายุ 25 ตอนนั้นฉันก็แค่เล่นตามเกมของอาฉันแค่นั้นแหละ ฉันก็อยากรู้ว่าอาฉันจะทำอะไรได้อีก”

          “แล้วนายจะทำยังไงกับเธอวะอินทัช”

          “ก็ไม่ทำอะไร...บางทีเธอก็สามารถเป็นหมากตัวดีๆ ให้ฉันเลือกเดินเกมบางอย่างก็ได้”

          “เธอน่าสงสารนะ ถ้านายคิดแบบนั้นน่ะ”

          “ดูเป็นคนมีคุณธรรมมาเชียวกันต์ อย่างนายไม่น่าจะมีโมเมนต์นี้เลยนะ”

          “นายไม่เคยเห็นพระเอกในคราบผู้ร้ายเหรอเวย์...ฉันนี่แหละคือพระเอกแบบนั้น”

          “ฮ่า ฮ่า นายนี่มันอวยตัวเองสุดๆ เลยว่ะกันต์”

          “เออ...เรื่องนี้ไว้ใจชนกันต์ได้...ไม่ผิดหวัง”

          อีกด้านหนึ่งของผู้ที่ถูกเอ่ยถึง…

          “รดาไปหาพี่อินทัชสองครั้งแล้วนะคะป๊า ตั้งแต่พี่อินทัชกลับมารดายังไม่เคยเจอหน้าพี่อินทัชเลยค่ะ ป๊าจะให้รดาทำยังไงคะ”

          “ลูกต้องไปทุกวัน ตอนนี้อินทัชมันเข้ามารับตำแหน่งประธานบริษัทแล้ว มันมีอำนาจเต็มทุกอย่าง ถ้ารดาได้แต่งงานกับมันล่ะก็ พวกเราก็จะมั่นคงมากขึ้นนะรดา”

          “แล้วคุณพี่ไม่คิดหรือคะ ว่าตาอินทัชจะไม่รู้ถึงแผนการของเราคะ”

จีระภาเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ เธอมองไม่เห็นถึงความสำเร็จของแผนการสามีเธอเลย

          “มันจะรู้ได้ยังไง ไปอยู่เมืองนอกสี่ปี มันไม่เคยจะสนใจกิจการของมันเลยด้วยซ้ำ ดีแต่เสเพลใช้เงินไปวันๆ นี่ถ้าอติญาไม่ไปตามจิกมันมา มันก็คงไม่กลับมาหรอก”

          “พี่อินทัชไม่ได้สนใจรดาเลยนะคะป๊า”

รินรดาก็แค่เล่นไปตามเกมของพ่อเลี้ยงเธอก็เท่านั้น ถ้าถามว่าอินทัชโอเคหรือเปล่า เธอตอบได้เลยว่าเยี่ยมยอดที่สุด ความหล่อเหลาหุ่นล่ำบึกทุกอย่างเพอร์เฟกต์ไปหมด  แต่อินทัชไม่ได้สนใจใยดีเธอนี่สิ...คือปัญหา

          “ลูกต้องพยายามรดา ทำทุกวิธีทางให้อินทัชมันเป็นของหนูให้ได้ไม่ว่าจะเป็นวิธีสกปรกขนาดไหนก็ต้องทำ! พ่อเองจะช่วยลูกอีกทาง...”

ชนัศชัยมองลูกเลี้ยงของตัวเองอย่างมั่นใจ เขาสามารถที่จะจับอินทัชและลูกเลี้ยงของเขาหมั้นกันได้แล้ว กับแค่แต่งงานมันไม่ได้ยากเกินไปสำหรับเขาเลย แผนฮุบทุกอย่างมาเป็นของเขาใกล้จะสำเร็จลงแล้ว หลังจากพยายามมาอย่างยาวนาน ตั้งแต่พี่ชายเขายังไม่เสียชีวิต!

………………..

          @ ร้านอาหารแห่งหนึ่งคืนวันศุกร์...

          “พี่ธามกับครีมมานานหรือยังคะ พอดีรถติดค่ะเดียร์เลยช้าไปหน่อยค่ะ แล้วนี่สั่งอะไรไปบ้างคะ สั่งเผื่อเดียร์หรือเปล่า”

เปมิกามาถึงคนสุดท้าย นัดทุกวันศุกร์สิ้นเดือนของพี่น้องทั้งสามคน

          “พี่สั่งให้เดียร์เรียบร้อยแล้วครับ”

กิตติพันธ์มองน้องสาวนอกสายเลือดด้วยความรู้ชื่นชมและยินดี ทุกอย่างถูกเปล่งออกมาจากสีหน้าและแววตาอย่างชัดเจน จนใครอีกคนที่นั่งอยู่ก่อนแล้วสังเกตได้

          “พี่ธามมาก่อนใครเลยเดียร์ นี่ครีมก็พึ่งจะมาก่อนหน้าเดียร์ไม่กี่นาทีนี่เอง พี่ธามคงอยากเจอน้องๆ จะแย่แล้วมั้ง”

กุลจิราแอบเหน็บพี่ชายอย่างอดไม่ได้ เธอรู้ว่าพี่ชายของเธอนั้นชอบเปมิกามานานแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้บอกใครเลย

          “เหรอ...คงคิดถึงเดียร์กับครีมมากเลยสิคะเนี่ย...ถ้าไม่ติดว่าที่ทำงานไกลจากบ้านนะ เดียร์เองก็คงไปกลับที่บ้านแหละค่ะไม่ต้องเช่าอพาร์ทเม้นท์อยู่แบบนี้”

เปมิกาเช่าอพาร์ทเม้นท์ใกล้กันกับโรงแรมที่ทำงาน โดยเช่าอยู่ห้องติดกันกับธนวันต์เพื่อที่จะได้อาศัยมาทำงานพร้อมกัน อย่างสะดวกสบาย

          “ครับ...แล้วเดียร์เป็นยังไงมั่ง พักนี้ไม่ค่อยตอบแชทพี่เลย งานที่โรงแรมยุ่งมากเหรอครับ”

          “ก็นิดหน่อยค่ะพี่ธาม พอดีช่วงนี้วุ่นวายมากแขกต่างชาติมาพักเยอะค่ะ เมนูอาหารหลากหลายเชื้อชาติ เดียร์ต้องทำกันค่อนข้างเยอะค่ะ”

          “ไม่เห็นพี่ธามจะถามครีมเลย...” กุลจิราแกล้งแหย่พี่ชาย

          “เธอเปลี่ยนงานมาครั้งที่สี่แล้วครีม พี่ไม่อยากถามเธอหรอก และคงเหตุผลเดิมๆ แน่นอน”

กิตติพันธ์มองน้องสาวในสายเลือดอย่างเอือมระอา น้องสาวเขาคนนี้ค่อนข้างเป็นคนหัวแข็งดื้อรั้นอย่างที่สุด อะไรที่ไม่ถูกใจเธอ น้องเขามักจะจัดการโดยไม่ลังเล ล่าสุดเขาต้องไปไกล่เกลี่ยเรื่องของเธอที่โรงพัก สาเหตุคือเธอใช้แจกันทุ่มหัวนายจ้างของเธอที่มาลวนลาม

          “เอ่อ แล้วครั้งนี้เป็นยังไงบ้างครีม งานใหม่ดีมั้ย”

เปมิกาถามน้องสาวต่างสายเลือด จริงๆ ทั้งเปมิกาและกุลจิรามีอายุเท่ากัน ไม่รู้ว่าใครจะเป็นพี่เป็นน้อง เลยเรียกขานชื่อกันเฉยๆ

“ไม่ค่อยโอเท่าไหร่เดียร์ เจ้าของบริษัทก็คงเหมือนเดิม น่าจะหัวงูเหมือนหลายๆ คนที่ผ่านมาแหละ ล่าสุดเรียกครีมเข้าไปพบเรื่องแบบโครงสร้างตึก ตอนแรกเขาก็โวยวาย แต่พอครีมเข้าไปคุยเขาก็ดูสงบลง”

          “แย่เลยนะ...ครีมเป็นวิศวกรหญิงที่หน้าตาสวยด้วย ก็คงลำบากเรื่องที่ทำงานกับผู้ชายสินะ”