LOGIN"เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันเป็นพ่อของเธอ?" "ผมเห็นรูปพ่อในข่าว ผม... ผมมาตามหาพ่อฮะ" วายุตอบเสียงสั่น มือน้อยๆ ยื่นออกมาหา ฟรานเชลมองมือของวายุ แต่ไม่ได้ยื่นมือไปจับ "ฉันยังไม่แน่ใจว่าเธอเป็นลูกของฉันจริงหรือเปล่า เราต้องรอผลตรวจดีเอ็นเอก่อน" น้ำตาไหลอาบแก้มของวายุด้วยความเสียใจกับคำตอบของบิดา "พ่อไม่เชื่อผมเหรอครับ?" "ในโลกของฉัน เชื่อใจใครง่ายๆ ไม่ได้ มีคนมากมายที่พยายามจะหลอกฉันและคิดกำจัดฉัน" ฟรานเชลตอบเสียงเรียบ "แต่ผมพูดความจริงนะครับ ผมเป็นลูกของพ่อจริงๆ แม่บอกว่า..." วายุสะอื้นไห้จนไหล่เล็กสะท้าน "พอ รอผลตรวจก่อน แล้วค่อยคุยกัน" ฟรานเชลยกมือห้าม วายุหุบปากฉับ น้ำตายังคงไหล แต่ไม่มีเสียงสะอื้นออกมาอีก เด็กชายพยายามกลั้นน้ำตา เชิดหน้าขึ้นมองพ่อ ท่าทางดื้อดึงนั้นช่างคุ้นตา... มันเหมือนกับตัวเขาเองตอนเด็กๆ ไม่มีผิด ฟรานเชลลุกขึ้นยืน พยายามสลัดความรู้สึกประหลาดในอกทิ้งไป "ฉันจะกลับมาเมื่อได้ผลตรวจ
View Moreห้าปีต่อมาเสียงหัวเราะของเด็กๆ ดังกังวานไปทั่วสวนกว้างของคฤหาสน์หรูย่านชานเมืองกรุงเทพฯ วายุ วัย 13 ปี กำลังวิ่งเล่นกับน้องสาวฝาแฝด อายุ 4 ขวบ"พี่วายุ ช้าลงหน่อย!" ฟ้าใส หนึ่งในฝาแฝดตะโกน พยายามวิ่งตามพี่ชายด้วยขาเล็กๆ"น้องฟ้า อย่าเพิ่งล้มนะ" วายุหันกลับมาเตือน ก่อนจะชะลอฝีเท้า"แล้วพี่ฟารีนล่ะ?" ฟ้าใสถาม มองหาฝาแฝดอีกคน"อยู่นี่!" เสียงเล็กๆ ดังมาจากหลังพุ่มไม้ ฟารีน ฝาแฝดอีกคนโผล่ออกมาพร้อมรอยยิ้มซุกซนพลอยชมพูนั่งมองลูกๆ จากระเบียงบ้านด้วยความสุข มือวางบนท้องที่กำลังตั้งครรภ์ลูกคนที่สี่"พลอย" เสียงทุ้มของฟรานเชลดังขึ้นข้างหลัง "คุณควรพักผ่อนนะ""ฉันแค่อยากดูลูกๆ เล่นกัน" พลอยชมพูตอบ ยิ้มให้สามีฟรานเชลทรุดตัวลงนั่งข้างภรรยา มือใหญ่วางทาบบนท้องของเธอ "ลูกชายของเราเตะแรงไหม?""เหมือนพ่อเขาเลย" พลอยชมพูหัวเราะ "ดุดันตั้งแต่อยู่ในท้อง"ฟรานเชลหัวเราะ ก่อนจะจูบภรรยาเบาๆ "ผมไม่เคยคิดว่าจะมีความสุขแบบนี้"ในห้าปีที่ผ่านมา ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปมาก ธุรกิจของครอบครัวเติบโตขึ้นอย่างก้าวกระโดด ภายใต้การนำของฟรานเชลและพลอยชมพู พวกเขาขยายกิจการไปทั่วเอเชีย ผสานธุรกิจอสังหาริมทรัพย์เข้ากับธุร
หนึ่งเดือน หลังจากเหตุการณ์กับตระกูลยามาเซะ"คุณแน่ใจนะคะว่าจะกลับไทยกับฉัน ธุรกิจที่นี่ล่ะคะ" พลอยชมพูถามขณะที่นั่งอยู่บนเครื่องบินส่วนตัวของฟรานเชล"ผมจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ที่ดูไบมีคนที่ไว้ใจได้ดูแล ส่วนที่ไทย... ผมอยากทำอะไรบางอย่างเพื่อคุณบ้าง" ฟรานเชลตอบ มือหนากุมมือเธอไว้แน่น"พ่อจะช่วยแม่บริหารบริษัทเหรอครับ?" วายุที่นั่งข้างๆ ถามอย่างตื่นเต้น"ใช่ แต่ก่อนอื่น พ่อต้องทำอะไรบางอย่างก่อน" ฟรานเชลยิ้ม"อะไรเหรอคะ?" พลอยชมพูถาม"คุณจะรู้เมื่อถึงเวลา" ฟรานเชลตอบพร้อมรอยยิ้มลึกลับเครื่องบินลงจอดที่กรุงเทพฯ คุณสมบัติรออยู่ที่สนามบินพร้อมกับทีมผู้บริหารบริษัท เมื่อเขาได้รับแจ้งถึงการกลับมาจากฟรานเชล"พ่อคะ" พลอยชมพูวิ่งไปกอดพ่อ น้ำตาไหล"ลูกพ่อ" คุณสมบัติกอดลูกสาวแน่น ก่อนจะหันไปมองฟรานเชล"ขอบคุณที่ดูแลลูกสาวผม"ฟรานเชลพยักหน้า ก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้าพลอยชมพู หยิบกล่องแหวนเพชรออกมา"พลอย ผมรู้ว่าเราผ่านอะไรมามากมาย แต่ตอนนี้ผมอยากทำทุกอย่างให้ถูกต้อง... คุณยอมแต่งงานกับผมไหม" เขาเรียกเสียงนุ่ม พลอยชมพูร้องไห้ด้วยความดีใจ“ค่ะ... ฉันยอม"วายุกระโดดดีใจ "เย่! พ่อกับแม่จะแต่งง
ตู้มเสียงระเบิดดังสนั่นกลางดึก คฤหาสน์หรูของตระกูลยามาเซะลุกเป็นไฟ เสียงปืนและเสียงต่อสู้ดังระงม"มันบุกมาถึงที่เลยเหรอ!" เสียงตะโกนของลูกน้องยามาเซะดังลั่น"ไอ้ฟรานเชลนำทัพมาเองครับ!"ฟรานเชลนำทีมบุกเข้าไปในคฤหาสน์ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความอำมหิต ทุกก้าวที่เขาเดินผ่าน มีแต่ศพของศัตรูนอนเกลื่อน"ยามาเซะอยู่ไหน?" เขาถามเสียงเย็นเหี้ยม พลางเหนี่ยวไกปืนใส่ศัตรูอีกคนที่พยายามจะเข้ามาโจมตี"ห้องทำงานชั้นบนครับ" ลูกน้องผู้เป็นสายรายงานฟรานเชลพยักหน้า พุ่งตัวขึ้นบันไดอย่างรวดเร็ว ในหัวมีแต่ภาพของลูกและภรรยาที่รออยู่ที่บ้าน... เขาต้องจบเรื่องนี้คืนนี้ประตูห้องทำงานถูกถีบเปิด ยามาเซะ ทาเคชิ หัวหน้าตระกูลมาเฟียญี่ปุ่นยืนอยู่หลังโต๊ะ ปืนในมือเล็งมาที่ฟรานเชล"แกกล้ามากนะ ฟาราฮิม แกคิดว่าจะรอดจากที่นี่งั้นเหรอ" ทาเคชิพูดเสียงเยือกเย็นน่ากลัวเช่นกัน"ฉันไม่สน แกขู่จะทำร้ายครอบครัวฉัน นั่นคือความผิดครั้งสุดท้ายในชีวิตแก" ฟรานเชลตอบ ดวงตาคมน่ากลัวราวกับใบมีดพร้อมฟาดฟัน"ครอบครัวงั้นเหรอ มาเฟียอย่างเราไม่ควรมีจุดอ่อนแบบนั้น"ทาเคชิหัวเราะเยาะ นึกดูถูกคู่อริตรงหน้า"นั่นแหละที่แกไม่เข้าใจครอบครัวไม่ใ
"แต่ เราค่อยๆ เริ่มต้นใหม่ได้ ถ้าคุณพร้อมจะอยู่ในโลกของผม... โลกที่เต็มไปด้วยอันตราย" ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น"ฉันพร้อมค่ะ ฉันจะอยู่เคียงข้างคุณ... เราจะเลี้ยงดูวายุด้วยกัน" พลอยชมพูตอบทันทีฟรานเชลจูบเธออีกครั้ง คราวนี้ดุดันและเร่าร้อนขึ้น มือใหญ่กอดรัดร่างบางแนบชิด ปล่อยให้ความรู้สึกที่เก็บกดมานานได้พุ่งพล่านคืนนี้ พวกเขาจะได้รักกันอย่างที่ควรจะเป็น... ไม่ใช่เพราะยา ไม่ใช่เพราะการหลอกลวง แต่เพราะความรักที่แท้จริงต่างหาก"พ่อกับแม่คืนดีกันแล้วเหรอครับ" วายุถามอย่างตื่นเต้น เมื่อเห็นพ่อกับแม่นั่งกินข้าวเช้าด้วยกันฟรานเชลกับพลอยชมพูสบตากันแวบหนึ่ง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าของทั้งคู่"เรากำลังเริ่มต้นใหม่กันน่ะเพื่อลูกไง" ฟรานเชลตอบ มือใหญ่ลูบผมลูกชาย"จริงเหรอครับ แสดงว่าเราจะได้อยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวแล้วใช่ไหมฮะ" วายุกระโดดโลดเต้นดีใจ"ใช่จ้ะลูก" พลอยชมพูยิ้มอบอุ่น ยื่นมือไปจับมือลูกชายอย่างอ่อนโยน"เย่… ผมรอวันนี้มานานแล้วฮะ" วายุตะโกนดีใจ ก่อนจะวิ่งไปกอดทั้งพ่อและแม่ ฟรานเชลกอดลูกชายแน่น สายตามองไปที่พลอยชมพูที่น้ำตาคลอ เขารู้ว่าตอนนี้เขามีทุกอย่างที่ต้องการแล้ว... และเข